Zaterdag 24/08/2019

Hoor Tsipras en Dijsselbloem eens opera zingen

De Munt koos het regieconcept van Clarac en Deloeuil voor Mitridate uit een wedstrijd. Zwaktebod of gedurfde aanpak? Voor ons, het publiek, telt enkel het resultaat. En wat de Franse regisseurs tonen, is goed maar wat magertjes.

Mozart schreef Mitridate toen hij veertien was voor Milaan; het libretto is gebaseerd op het gelijknamige stuk van Racine. Het is een klassieke 'opera seria', waarin staatszaken gemengd worden met passionele liefde.

In dit geval is koning Mitridate van het Zwarte Zee-staatje Pontus verloofd met Aspasia. En zijn zijn beide zoons verliefd op haar. Daar komt nog bij dat de ene zoon Farnace aanpapt met de Romeinen, terwijl de andere, Sifare, net het verzet tegen de imperialisten leidt.

Regisseurs Clarac en Deloeuil hanteren het beproefde actualiseringsconcept: zoek een hedendaagse situatie die vergelijkbaar is met die in het libretto en werk die rechtlijnig uit. Van Pontus maakten ze Griekenland en het Romeinse Rijk werd de Europese Unie. Op het toneel zien we een conferentietafel, zoals we die kennen uit het Justus Lipsius-gebouw.

Hoort ook bij deze parallel: Tsipras en Dijsselbloem die de coloraturen zingen. Het is een concept dat eventjes charmeert, maar al gauw op zijn beperkingen stuit. Clarac en Deloeuil trachten dat op te frissen met de ene 'Brusselse' vondst na de andere, tot een puntzak met frieten toe. Een uitweg is het niet: er zit namelijk niet zoveel sexappeal, laat staan liefde, in het Europese onderhandelingstheater. En dat is nu net waar Mozarts muziek over gaat.

Stuwend tempo

De 14-jarige Mozart gaf binnen de strenge eisen van de opera seria - da capo-aria's, veel ruimte voor improvisatie, een strikte catalogus van gevoelens - elk personage een eigen muzikale kleur. Daarbij geeft hij blijk van een erg volwassen inzicht in de passies van zijn helden.

Dirigent Christophe Rousset probeert dat te begrijpen vanuit Mozarts voorgeschiedenis: de barok, meer bepaald de Italiaanse operaschool van de 18de eeuw. En al laat hij op die manier niet alle hoeken van de partituur zien, het zorgt wel voor een stuwend tempo en een hoge tonus.

Nog een uitdaging: Mitridate is erg moeilijk te bezetten. Mozart had drie castraten, een oudere tenor (voor de rol van de koning) en twee erg goede vrouwenstemmen ter beschikking.

Op de weinig geloofwaardige countertenor David Hansen in de castraatrol van Farnace na, krijgen we hier vuurwerk te horen. Vooral de (vrouwelijke) sopraan Myrtò Papatanasiu is fulminant in de andere castraatrol van de 'goede' zoon Sifare.

Maar ook de vrouwenrollen (Lenneke Ruiten als Aspasia en Simona Šaturová als Ismene) zijn uitstekend, net als Yves Saelens in de naar zijn tenorregister getransponeerde rol van 'kabinetschef' Arbate.

Mitridate is nog te zien in het Muntpaleis op Tour & Taxis tot 19 mei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden