Vrijdag 13/12/2019

Hoop op een Oscar ontstaat in Venetië

Ondanks de mindere publieksopkomst - angst voor terreur houdt veel Amerikanen weg - is er veel te zien in Venetië. De absolute topfilms, waarvoor een Oscar nu al haalbaar lijkt, hebben een ding gemeen: ze gaan allemaal over hoop.

Opvallend minder volk op het 73ste Filmfestival van Venetië, al kunnen ze daar dit jaar uitpakken met een bijzonder sterk programma. Dat heeft heel veel met Hollywood te maken dat hier duidelijk de boventoon voert, en iedereen zingt mee. Ook het Filmfestival van Cannes ondervond eerder al dat de terroristische dreiging mensen uit de filmwereld afschrikt.

Er zijn aanzienlijk minder Amerikaanse bezoekers dus in Venetië, maar de Amerikaanse film zelf is dan weer wel heel prominent aanwezig. Want al vindt aan de andere kant van de oceaan straks het Festival van Toronto plaats, Amerikaanse auteurs willen erbij zijn in Venetië. Omwille van de blijvende faam van het feest, maar vooral omdat het Festival van Venetië zich de laatste jaren profileert als een belangrijk lanceerplatform voor de Oscars. Gravity, Birdman en Spotlight begonnen hier hun Oscarrace.

En wellicht wordt het vier op een rij. Want nu al suggereren vakbladen dat La La Land weleens de volgende grote slokop zou kunnen zijn bij de volgende Oscaruitreiking. La La Land speelt zich af in het hedendaagse Los Angeles. En tegelijk is het een ouderwetse musical. Terwijl het verhaal begint met een luidruchtige file op de drukke snelwegen van The City of Stars. Damien Chapelle (Whiplash) durft te gaan voor schaamteloze romantiek, zonder sentimenteel te zijn, en voor ouderwetse dans- en zangnummers, ook al is zijn mannelijke hoofdrolspeler Ryan Gosling niet de grootste zanger. Hij droomt ervan om een jazzclub te beginnen, zoals in de dagen van weleer, zij werkt in een coffeeshop in de Warner Studio, waar ze uitkijkt op het raam waarin we Humphrey Bogart in Casablanca Ingrid Bergman zagen kussen. En toch staan beide personages met beide voeten in de realiteit. Een heel hoopvolle film. Emma Stone verklaarde op de persconferentie ronduit de aanval aan het cynisme.

Schietgeweren

Hoop lijkt in deze tijden misschien meer dan ooit het recept dat recht naar de Oscars leidt. "Wat Rocky deed, was mensen hoop geven. Er bestaat geen beter gevoel", een fragment van regisseur John Avildsen uit de Oscaruitreiking van 1977. Het zit verwerkt in The Bleeder, een verhaal over Chuck Wepner, de bokser die model stond voor het personage van Rocky, maar die na het succes van de film zo aan het zweven ging dat de val heel pijnlijk was. Liev Schreiber is indrukwekkend als de bokser die meer bloedt dan een geslacht varken, en hoewel de film best geslaagd is, heeft Philippe Falardeau toch wel heel goed gekeken naar The Fighter en American Hustle van David O. Russell.

Er gaat ook hoop uit van Nocturnal Animals, zij het dat je ze moet zoeken. Want de nieuwe film van Tom Ford is vooral donker. En een schot in de roos. Na A Single Man had je je niet kunnen inbeelden dat Ford ooit schietgeweren zou gebruiken in zijn films, maar "je kunt de man wel uit Texas halen, Texas haal je nooit weg uit de man", zoals hij zelf zei. Zijn film is een psychologische thriller met Amy Adams als de ex van Jake Gyllenhaal, die na jaren gescheiden te zijn, zijn gewelddadige roman ontvangt. Het boek is aan haar opgedragen en we zien hoe het verhaal zich ontwikkelt terwijl ze het leest. Ze herkent er zichzelf in, voelt haar hart weer sneller slaan voor de man, maar voelt zich tegelijk bedreigd.

Amy Adams was al vijf keer genomineerd voor een Oscar, en misschien lukt het met haar rol in dit nieuwste hypergestileerde werk van Ford. Al is het misschien te donker en controversieel. Wellicht heeft ze meer kans met haar rol in Arrival, een degelijke film van een andere topper, Denis Villeneuve (Prisoners, Sicario) waarin ze een vrouw speelt die net haar dochter verloren heeft, maar geen tijd krijgt om te treuren. De wereld heeft haar immers nodig wanneer twaalf gigantische buitenaardse ruimteschepen op aarde belanden. Als linguïste moet ze er trachten achter te komen wat de buitenaardse wezens van ons willen, en wat ze willen zeggen.

De concurrentie van The Light between the Oceans hoeft ze niet te vrezen. Er zit dan wel hoop in de nieuwste van Derek Cianfrance (Blue Valentine, The Place beyond the Pines), maar die verdrinkt samen met topacteurs als Alicia Vikander en Michael Fassbinder in een zee van sentiment.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234