Donderdag 13/05/2021

Peace Conference

Honderden jongeren debatteren vier dagen voor vrede

null Beeld Tim Dirven
Beeld Tim Dirven

De internationale actualiteit mag een dal van bloed en tranen zijn, voor de jongeren die het voorbije weekend aan de vierdaagse International Peace Conference deelnamen in Maastricht, was het zaak over alle grenzen heen te blijven luisteren naar elkaars verhalen - ook de moeilijkste.

Palestijnen en Israëli's, Koerden en Turken, Irakezen en Amerikanen, Oekraïeners en Russen, Marokkanen zowel als Sahrawi's uit de westelijke Sahara: 400 jongeren uit 103 landen namen van donderdag tot gisteren deel aan de International Peace Conference - volkeren, staten en opvattingen waartussen het in het beste geval nu en dan knettert, in het ergste permanent ontploft.

Aan conflictstof geen gebrek dus, ook in het vredesgezinde Maastricht waar in 1992 de Europese Unie uit de startblokken schoot. Neem Aniba en Mougheis, ieder 18, beiden laatstejaars aan het United World College (UWC), een kosmopolitische, Engelstalige school die deel uitmaakt van een transnationaal educatief netwerk dat vreedzaam samenleven in het vaandel voert.

Aniba komt uit Bangladesh, Mougheis uit Pakistan. En ja, zelfs aan hun selecte onderwijsinstelling hadden ze maanden nodig om on speaking terms te raken. Haar land wilde zich in 1971 van het zijne afscheuren, het zijne wilde dat koste wat het kost vermijden, gemeenschappelijke buur en vijand India kwam militair tussenbeide en hielp Bangladesh aan de onafhankelijkheid.

"Ik had eerder al mensen uit Bangladesh ontmoet en ik wist dat onze geschiedenis complex was", zegt Mougheis. "Maar in Aniba's blik voelde ik een oordeel." Aniba: "Uiteindelijk begonnen we alsnog te praten en bleek het dat we allebei familieleden verloren waren in de oorlog." "Plots", gaat Mougheis door, "vonden we gemeenschappelijke grond, en zag Aniba mij door die nieuwe bril."

Op de workshops wordt het snel duidelijk dat het Midden-Oosten een brandpunt blijft. Hier wordt gepraat over het Palestijnse conflict. Beeld Tim Dirven
Op de workshops wordt het snel duidelijk dat het Midden-Oosten een brandpunt blijft. Hier wordt gepraat over het Palestijnse conflict.Beeld Tim Dirven

Niet om de hete brij

De International Peace Conference is nog maar aan haar tweede editie toe. In de twintig workshops over vergeten en/of brandende conflicten die de UWC-jongeren samengesteld hebben, en waarop ook een delegatie leerlingen van het hoofdstedelijke Atheneum Brussel present geeft, komen alle hete hangijzers aan bod. De argumenten vliegen over en weer. Voor of tegen gewapende interventie in Irak of Kosovo; de vraag wie nu écht schuld had aan de slachtpartij in Srebrenica; of wie de grootste verantwoordelijkheid treft voor het bloedvergieten in Mexico: 's lands disfunctionele staat of de lui die daarvan profiteren, zoals de pas weer opgepakte El Chapo Guzmán?

Heel wat jongeren, neem Ibrahim uit Bagdad of Kylie uit Kirkoek, zit de oorlog dag en nacht op de huid; hun getuigenissen zijn even aangrijpend als leerrijk, al zijn ze midden in de Iraakse tragiek ook het lachen niet verleerd, bijvoorbeeld als het over Saddam Hoessein gaat. "In zijn tijd hadden we vaak maar één uur staatstelevisie per dag en daarop leerden we niets over de wereld, zelfs niet over 9/11."

Hoewel de International Peace Conference de politieke correctheid met hartstocht verdedigt op een moment waarop die fel belaagd wordt, draaien de Maastrichtse sessies geenszins om de hete brij heen.

Als de christelijke Libanees Frederic het samen met Achiad uit Israël over Hezbollah en de recente geschiedenis van Libanon heeft, moet het de Syriër Orwa van het hart dat beide jongens misschien wat snel over de slachtpartij van Sabra en Chatila heen fietsen. Prompt wordt duidelijk dat het Midden-Oosten zelfs in deze veilige omgeving een brandpunt blijft. Elke jongere, ook Frederic, moet toegeven dat hij er een door de eigen gemeenschap vormgegeven narratief op na houdt, en dat het doorbreken ervan moeilijk blijft.

Tranen in de ogen

Maar moeilijk gaat ook, jongeren kunnen changemakers zijn, luidt de boodschap. De Brusselaars, uitgenodigd via het internationale netwerk voor sociaal-ondernemerschap Ashoka, zijn best wel onder de indruk. Ook hun atheneum draagt de titel Changemaker School, en die eer willen ze hoog houden.

"Tranen in de ogen" kregen Hazel en Rosalie bij het verhaal van de Koerden. Het besef drong door, zegt Alexander, dat "sommige conflicten echt wel heel diep zitten en er niet de minste oplossing in zicht is". Kasper vindt het, verwijzend naar het feit dat veel studenten aan het UWC zo te zien uit gegoede gezinnen komen, "altijd makkelijker om over vrede te spreken als je van betere komaf bent" - al kun je net zo goed opperen dat mensen met meer middelen "grotere verantwoordelijkheid treft". "Deze jongeren leveren alleszins schitterend werk", zeggen Maryam en Chaimae.

Allemaal hopen de leerlingen in hun omgeving het verschil te kunnen maken. Derdejaars Akbar, een van de jongste deelnemers, heeft geleerd dat je nu eenmaal ergens moet beginnen: "Wie hier vertrekt, komt als een betere mens thuis."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234