Woensdag 16/10/2019

Hommeles wegens te veel hormonen

Mark Coenen is opleidings-hoofd journalistiek aan de Hogeschool PXL in Hasselt en communicatieadviseur.

Terwijl in tentenkampen op Lesbos vluchtelingenbaby's geboren worden in krakkemikkige moddertenten en gewassen worden met ijskoud regenwater, gaat de aandacht van onze voorpagina's dezer dagen naar dat andere eiland, dat van de verleiding: daar is het zeel aan. Temptation.

Hommeles wegens te veel hormonen. De wandelende erectie Marvin bedroog zijn fuckbuddy, niet zijn vriendin. Verontwaardiging alom. Niet alleen vanwege het bedrog maar vooral vanwege de fuckbuddy.

In Engeland doet een prof mee aan pornofilmpjes. Hopelijk aftrekbaar van de belastingen. All hell breaks loose. Terwijl het beter is dan profs die assistentes afrossen, zoals dat in Vlaanderen weleens gebeurt de laatste tijd. Het toont aan dat we moeilijk om kunnen met de barsten in de spiegel van ons zelfbeeld. Wij zijn onaf, maar we zijn als de dood om dat toe te geven. Waren we een huis, de meesten onder ons zouden een ruwbouw blijven.

Het is een misverstand te denken dat Temptation Island een oprechte registratie is van wat er gebeurt tussen man en vrouw als ze tot aan hun oogbollen vol drank zitten, terwijl het gewoon een handig gemonteerde op een soort van parallelle realiteit gebaseerde fictie is. Net zoals De Mol trouwens: dat is geen lineair verslag van een zoektocht naar een onbetrouwbare leugenaar, maar een geromantiseerde, gemanipuleerde versie ervan. Het bedrog en het menselijke falen in De Mol zijn minstens even erg, maar daar houden ze ten minste hun kleren aan, hoor ik u brommen. En het is deel van het format, dus mag het. Niets verkeerd mee.

Temptation Island geneert ons, we worden er ongemakkelijk van. Terwijl we wel met drommen aan het Tinderen slaan als niemand kijkt. Terwijl 90 procent van de mannen onder privacy het recht verstaan om hun surfgeschiedenis naar pornhub.com te verbergen voor hun vrouw. Hoewel professioneel ontruimer Piet Vercruijsse zaterdag in de krant vertelde over het verborgen seksleven in muffe huizen en hoe hij een tweedehands seksshop kan openen met de dikwijls zelfgebouwde artefacten om het plezier in bed te verhogen.

We leven in moralistische tijden. We leven om ons te schamen. We stellen extreem hoge eisen aan oprechtheid, waardoor mensen bijna gedwongen worden te liegen. We stellen extreem hoge eisen aan elkaar, want we vinden dat we in een huwelijk álles voor elkaar moeten zijn.

Dat is een burgerlijk ideaal dat pas in de 18de eeuw opgang maakte. Daarvoor bleef men samen om te overleven (de meeste mensen) of kwam men bij elkaar voor meer seks (de Parijse libertijnen). De troubadours zongen erover: romantiek als zetpil om mank lopende relaties een duwtje in de rug te geven. Die romantiek kan dodelijk zijn: Anna Karenina wierp zich in een jaloerse bui onder een trein en madame Bovary nam arsenicum om van het gezeur af te zijn. Om van Eline Vere van Couperus nog maar te zwijgen.

Er is geen enkele reden om te denken dat een huwelijk niet alle verlangens kan verwezenlijken, alleen: het is onwaarschijnlijk. Zegt Alain De Botton, en die kan het weten. Ernaar streven blijft de ambitie, ermee lachen een ideaal.

Had Hillary Clinton na Lewinsky-gate gezegd 'Die Monica is maar een beginneling, ik kan dat beter en ik heb de foto's om dat te bewijzen op Instagram gezet', in mijn land was ze allang president. Maar als zelfs dat niet genoeg is voor u: er zit een uitknop op uw tv-toestel.

En morgen gezond weer op (elkaar).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234