Woensdag 26/01/2022

Homeboys

Elke goede man die van voetbal houdt, heeft recht op een goede vrouw om zijn supportersplezier mee te delen. Hoewel ik met zo'n man gezegend ben, schiet ik tekort wat dat delen betreft. Blijf ik al eens even voor de joelende televisie staan, dan is het om strikt onsportieve redenen, zoals een close-up van een knappe voetballerskop of een slank bovenlijf dat in triomf wordt ontbloot. Mijn maat kijkt ook graag naar de benen van de tennissters in hun mini-rokjes maar hij houdt zijn hoofd wel bij het spel. Gisteren trok hij me naast zich op de sofa. "Kijk nu toch eens vijf minuten met mij naar de voetbal", smeekte hij plagend. Zweden speelde tegen Senegal. Ze hebben schoon mansvolk aan beide kanten, moet ik zeggen.

Deze ochtend speelt Brazilië tegen Belgie. Geloof het of het niet maar ik heb mijn wekker op zes uur gezet.

Ik stort me zelden in het vroege spitsuur in New York, maar dat is wat ik nu doe. Als freelancer dreig je te vergeten dat er op dit ongoddelijk uur al miljoenen mensen op de been zijn. Het is een prachtige zonnige ochtend. Op Times Square stap ik uit de metro. Zeer ingenomen met mezelf stap ik naar ESPN Zone, een café-restaurant voor sportfanaten. Elke dag verzamelen zich hier honderden supporters om de voetbalmatchen te volgen op enorme televisieschermen.Verleden week vrijdag stond hier naar het schijnt al om halfzes 's ochtends een rij aan te schuiven voor de wedstrijd tussen de VS en Polen. Ze betaalden vijftien dollar entree en voor die prijs kregen ze zoveel caffeïne en eieren met spek als ze maar wilden. Maar nu is het al kwart voor acht en tot mijn ontgoocheling zijn de deuren van ESPN Zone nog steeds potdicht. Had ik ook maar enigszins mijn huiswerk gedaan, dan had ik dit kunnen weten. ESPN Zone is een stukje Americana dat zich in de eerste plaats richt op sterren-en-strepen- zwaaiende Amerikanen. Dat die voor ze gaan werken samen naar een soccergame zouden willen kijken tussen het verre Brazilië en het nog verdere België, moet de uitbaters ondenkbaar geleken hebben. Enkel als Amerika speelt, worden hier overuren gemaakt. Het idee dat ik hier op dit tijdstip een groep juichende Belgen zou aantreffen, mag ik dus laten varen. Ik loop dan maar door naar mijn tweede geplande halte: 'Little Brazil', een stukje van de 46ste straat tussen Fifth Avenue en Sixth Avenue. In apotheek Rio's Pharmacy zijn de rolluiken nog dicht. In restaurant Via Brazil staan de stoelen op tafel. In reisbureau Brazilway is nog geen kat te bespeuren. Sportwinkel Buzios, waar onder meer 'Brazilian swimwear, soccer and capoeira-uniforms' worden verkocht, gaat pas om tien uur open. In restaurant Ipanema zijn twee Mexicaans uitziende jongens bezig met poetsen. De enige Braziliaanse middenstanders die vroeg uit de veren zijn geraakt, zijn de uitbaters van 'New York's Emporium Brazil'. Het restaurant zit afgeladen vol. De toegangsprijs bedraagt hier tien dollar maar de portier laat geen mens meer binnen, tenzij je hebt gerserveerd. Binnen zit het volk aan de koffie met ontbijtgebak. De twee televisieschermen van het restaurant zijn niet bijzonder groot maar toch groot genoeg om de wedstrijd van op het voetpad te volgen. Er staat al een behoorlijk pak volk door de ramen te staren. De stand is 0-0. De Brazilianen rond me zien er ongeduldig uit. "Those little Belgians are tough", zegt een Amerikaan die ook meekijkt. Dit is een verschrikkelijk druk stukje straat. De voetgangers moeten in een boog om ons heen lopen. De hele wereld passeert. "What's the score?" klinkt het voortdurend in accenten van overal behalve van bij ons. Ineens is er tumult. Een Belg heeft iets gedaan - is het goal? Dat lijkt wel zo maar blijkt dan toch niet het geval. De Brazilianen zijn opgelucht, de Belgische spelers boos. De Amerikaan van daarnet kiest hun kant. Ik zeg niets. Enerzijds omdat ik de spelregels niet ken, anderzijds omdat ik mijn nationaliteit niet wil onthullen, om beter te kunnen gadeslaan. De Brazilianen scoren. Gejuich en samba-dansjes in het restaurant en op het voetpad. Mannen pompen elkaars hand. Achter ons is het file. Een Amerikaanse zwarte jongen springt uit een bestelwagen. "Waar kijken jullie naar?" vraagt hij aan een van de Afrikanen die naast me staan. "Soccer", zegt een Senegalees in een voetbalhemd waar 'El Diouf' op staat. "Who's playing?" vraagt de Amerikaan. "USA against Africa", zegt de Senegalees terwijl hij naar mij knipoogt. "Who's winning?" - "America." De jongen springt weer in de bestelwagen. "Soccer", horen we hem roepen naar zijn collega, "and our homeboys are winning!" De Afrikanen gieren van het lachen. Ze hebben die domme Amerikanen weer eens goed liggen, zie ik hen denken. Dan valt de tweede goal. Voor de Brazilianen rond me is de strijd beslecht. Een Belg doet nog even iets met de bal dat met wat geluk een goal had kunnen zijn. Hij grijpt in wanhoop naar zijn hoofd. De Brazilianen rond me lachen hem smalend uit. Diep in mij schiet iets wakker. Is dat de hooligan in mij? Maar goed dat de wedstrijd is afgelopen. Nog even snel enkele danspasjes terwijl er "Brasil, Brasil!" wordt geroepen. Dan lopen het restaurant en het voetpad in een oogwenk leeg. Napraten is er niet bij. Het is halftien. Iedereen spurt in New Yorkse draf naar zijn werk.

Jacqueline Goossens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234