Donderdag 01/12/2022

InterviewFamilieklap

Hollywood-sterren Ron en Clint Howard over hun broederband: ‘Ik ben blij dat hij van de drugs blijft’

Ron Howard (r.) over zijn jongere broer Clint (l.): 'Het is een keer of twee gebeurd dat hij boos was omdat ik hem geen rol had gegeven' Beeld Kevin Scanlon
Ron Howard (r.) over zijn jongere broer Clint (l.): 'Het is een keer of twee gebeurd dat hij boos was omdat ik hem geen rol had gegeven'Beeld Kevin Scanlon

Ze werden bekend als kindacteur , maar de oudste regisseerde later onder meer A Beautiful Mind, Frost/Nixon en Solo: A Star Wars Story, en won Oscars. Nu is op Prime zijn nieuwste te zien, Thirteen Lives, over de redding van een groep Thaise jongeren uit een ondergelopen grot. De jongste speelde in films als The Waterboy en Apollo 13. Ron (68) en Clint Howard (63), broers.

Rosalind Powell

Ron

“Mijn eerste ervaring als acteur was op mijn vierde, toen ik met mijn ouders naar Europa vloog om mee te spelen in een film met Yul Brynner en Deborah Kerr (‘The Journey’, red.). Dat was een succes, en ik kreeg daarna de ene na de andere rol.

“Mijn vader, Rance, was acteur en mijn moeder, Jean, was actrice geweest. Ze waren echte theatermensen, maar ze waren geen monsters of narcisten, en ik besefte dat ik buiten het acteren een leven zou kunnen leiden dat redelijk normaal was. Ze hadden een heel nuchtere logica en legden me de dingen uit met een soort Midwestern zen: ‘Je staat op in de ochtend, leert je tekst vanbuiten, gaat naar de studio, gaat langs de grime, zegt je tekst op, wast je en gaat naar huis.’ Heerlijk.

“Ik zat acht jaar lang, vanaf mijn zesde, in The Andy Griffith Show, waar 40 miljoen mensen naar keken. Het was niet leuk om een bekend tv-gezicht te zijn in de lagere school. Voor de andere kinderen was ik een zonderling. Dat maakte mijn band met Clint alleen maar hechter.

“Ik was 5 toen hij geboren werd en ik vond het fantastisch. Ik voelde me als kind nogal eenzaam en een broer hebben was de max. Clint werd geboren met een grijns op zijn gezicht en één opgehaalde wenkbrauw. Hij was van in het begin een persoonlijkheid. Hij heeft een sarcastische, spitse kijk op het leven en heeft er ook iets grappigs over te vertellen.

“Als er spanningen tussen ons waren, nam vader ons apart en zei: ‘Jullie zijn broers, daaraan gaan jullie nooit iets kunnen veranderen. Maar jullie hebben de kans om voor de rest van jullie leven vrienden te zijn, en dat begint nu.’ Dat is er altijd bij ons ingeslepen.

“Aangezien ik vijf jaar ouder ben, kwamen we nooit in aanmerking voor dezelfde rollen. Maar toen ik een jaar of 17 was, kwam ik weinig aan bod en kreeg hij allerlei fijne rollen aangeboden. Ik benijdde hem, ook al was ik te oud voor die rollen.

“Ik leerde mijn vrouw Cheryl kennen toen ik 16 was. We zijn 46 jaar getrouwd. Ik was zo verliefd. Dat had veel te maken met mijn onzekerheid als adolescent. En met het feit dat ik me in de steek gelaten voelde door een sector waarop ik zo hard rekende.

“De rol van Richie Cunningham in Happy Days (1974) kwam op het perfecte moment in mijn ­leven. Het was zowat mijn eigen ontgroenings­ritueel. Ik begon eraan als jonge gast boordevol dromen en groeide in de loop van zes jaar uit tot een jonge filmmaker. Alles veranderde, en het succes van Happy Days had daar veel mee te maken. Ik hield mijn acteercarrière voor bekeken en richtte me op schrijven, regisseren en produceren. Ik heb niet de persoonlijkheid van een performer, ik bevind me liever in het centrum van het creatieve proces.

“Clint was aan en af met acteren bezig, terwijl ik er midden in zat. Hij genoot ervan als hij erbij was en werkte ook hard, maar ging dan naar huis om een leven te leiden dat wat breder was. Ik was wat kortzichtiger, maar dat was oké voor mij.

“Hem regisseren in mijn films is enorm fijn, want ik weet wat zijn sterktes zijn. Ik vraag hem niet voor elke film – wij zijn geen familiebedrijf. Het is een keer of twee gebeurd dat hij boos was omdat ik hem geen rol had gegeven. Ik vind het heerlijk om hem erbij te hebben, want hij verstaat de kunst om een scène naar een hoger ­niveau te tillen zonder ze te willen kapen.

“Clint is een overlever, en waar ik het meest trots op ben, is dat hij van de drugs en de drank afblijft. Op een bepaald moment twijfelde ik of we hem nog lang bij ons zouden hebben. Als je al op jonge leeftijd verslaafd bent, ga je emotioneel niet vooruit. Maar hij is erbovenop gekomen. Hij heeft wijsheid vergaard die hem voor mij vaak in de rol van grote broer plaatst. Zijn ervaringen hebben hem een ander niveau van inzicht gegeven, en daar profiteer ik van.”

Clint

“Ron en ik werden anders behandeld door onze ouders. Mij lieten ze sneller dingen doen. Ik had te doen met Ron, want mama was in veel opzichten verstikkend. Toen Cheryl erbij kwam, werd ze heel beschermend. Ze vaardigde draconische regels uit, zoals de keren dat Ron haar mocht zien: één keer per week. Ik keek naar hem, een nerd in mijn ogen, maar hij had wel een lief versierd, en ik dacht: komaan, laat hem met rust.

“Ik was twee toen ik mijn eerste rol speelde. Ik kreeg 78 dollar voor een aflevering van The Andy Griffith Show, waarop ik 18 dollar belastingen betaalde. Ik speelde de hoofdrol in de televisieserie Gentle Ben toen ik acht was.

“Ik ben nooit jaloers geweest op Rons succes als regisseur, want hij had dat helemaal verdiend. Hij is de beste regisseur voor wie ik ooit gewerkt heb, en hij heeft de reputatie een van de vriendelijkste mensen in Hollywood te zijn.

“De enige keer dat ik boos was op mijn broer, was toen ik het gevoel had dat er een rol voor mij zat in een film van hem, The Paper (1994), maar hij die niet aanbood. Hij zag dat zo niet. Hij zal me altijd een eerlijk antwoord geven en me ook uitleggen waarom hij die rol niet aan mij geeft, maar dat betekent daarom nog niet dat ik niet pisnijdig ben. Het blijft toch een paar dagen hangen.

“Ik was het meest trots op hem toen hij Solo: A Star Wars Story regisseerde, waarin ik ook een rol speelde. Mijn broer op die set bezig zien, aan het roer van een miljardenproductie, gezeten in zijn regisseursstoel, ‘Roll cameras’ roepend: het was een fantastisch gevoel.

“Ik ga niet hoog van de toren blazen en beweren dat ik mijn verslavingen overwonnen heb, maar in 1991 heb ik een stop in het vat gestoken. Ik begon op mijn 14de wiet te roken, wat alles te maken had met de puberteit: ik zat niet goed in mijn vel.

“Ron en ik hebben daarover gesproken, maar hij had een gezin en zijn regisseurscarrière, en ze waren verhuisd. Ik dank God dat ik niet in de goot ben geëindigd. Ik ben er dicht bij geweest, maar nu is alles oké. Ik ben tijdens de pandemie getrouwd, en dat was de slimste beslissing die ik ooit genomen heb. Ron zei onlangs nog hoe blij hij was dat ik mijn vrouw gevonden had.

“Ik weet niet of ik een heel goede grote broer zou zijn geweest, maar hij was dat wel. We zien elkaar niet vaak genoeg, maar we bellen constant en ik breng hem aan het lachen.”

Gekke gewoontes

Ron over Clint: “Zijn favoriete hobby is sneeuwbollen maken, je weet wel, schudbollen. Tof, maar raar. Toch?”

Clint over Ron: “Ron knakt zijn vingers. Ik krijg daar altijd vreselijk de kriebels van.”

© The Sunday Times Magazine

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234