Woensdag 20/10/2021

Hollywood en Japan: dol op honden Gezinsfilm l Hachi

De voornaamste vraag die de Amerikaanse familiefilm Hachi, ook verdeeld onder de titel Hachiko: A Dog’s Story, oproept, is waarom het zo lang moest duren voor Hollywood een remake wilde maken van de Japanse hondenfilm Hachiko Monogatari uit 1987. Want als Hollywood en Japan iets gemeen hebben, dan is het wel hun opmerkelijke liefde voor trouwe viervoeters. door Jan Temmerman

Regie: Lasse Hallström Met: Richard Gere, Sarah Roemer, Joan Allen Speelduur: 93 minuten

In Japan werd Hachiko Monogatari in 1987 een regelrechte kaskraker, en dat had alles te maken met het titelpersonage Hachiko en zijn waargebeurde verhaal. Die hond (1923-1935) groeide in Japan uit tot een soort nationaal idool en symbool toen bekend raakte dat hij elke avond aan het treinstation trouw zijn baas, een professor aan de landbouwfaculteit van de keizerlijke universiteit van Tokio, zat op te wachten. En dat zo’n tien jaar bleef doen, altijd stipt op tijd, zelfs nadat de professor overleden was. Een jaar vóór zijn dood kreeg Hachiko een bronzen standbeeld bij het treinstation Shibuya in Tokio, dat nog altijd herinnert aan zijn klokvaste trouw en legendarische loyaliteit. Momenteel heeft Hachiko zelfs zijn eigen museum in de stad Odate, waar hij in 1923 geboren werd. Zijn stoffelijke resten werden opgevuld, zodat de witte hond nu te bezichtigen is in het Nationaal Wetenschapsmuseum van Japan in Ueno Park, Tokio.In Hachi of Hachiko: A Dog’s Story, de Amerikaanse remake van de Zweedse regisseur Lasse Hallström (die in 1985 internationaal doorbrak met de film Mitt liv som hund/My Life as a Dog) kreeg het verhaal een update en werd het overgeplaatst naar Rhode Island, USA. De Japanse origine van het verhaal blijft nochtans gerespecteerd, want in de proloog zien we hoe Hachi als pup in Japan in een mand op de trein wordt gezet en door een serie misverstanden uiteindelijk terechtkomt op het koude perron van het station van het fictieve, maar o zo gezellige stadje Bedridge.Daar wordt hij gevonden door muziekprofessor Parker Wilson (rol van Richard Gere). In eerste instantie wil zijn vrouw (rol van Joan Allen) niet dat Parker het hondje in huis haalt, maar natuurlijk laat ze zich snel vermurwen. Van een Japanse collega aan de universiteit verneemt Parker wat er precies op de halsband van de pup te lezen staat. Dat blijkt dus Hachi te zijn, het Japanse woord voor het geluksgetal acht. Die collega leert Parker en meteen het publiek ook een en ander over het Akita-ras, dat hij een koningsgeslacht noemt. Dat moet later onder meer blijken uit het feit dat Hachi, ondanks de herhaalde pogingen van Parker, niet bereid is te apporteren. De rest van de film volgt het levensverhaal van Hachi, zoals het hierboven beschreven werd: het trouwe escorteren naar en van het station, en dan het jarenlange, waardige wachten op de professor, die nooit meer van de trein zou stappen.Op de eindgeneriek van de Hachi staat wel een waarschuwing om duidelijk te maken dat het Akita-ras niet zomaar voor iedereen geschikt is om als troeteldier in huis te halen. Dat is een les die Hollywood leerde nadat bepaalde hondenfilms, zoals 101 Dalmatians, een echte kooprage op pups ontketenden.

Nello en Patrasche

De Japanse belangstelling en bewondering voor het verhaal van Hachiko doet onvermijdelijk denken aan een van de redenen waarom zovele Japanners naar Antwerpen en Hoboken komen. Dat heeft namelijk alles te maken met de populariteit aldaar van de novelle A Dog of Flanders van de Frans-Britse schrijfster Ouida (pseudoniem voor Marie-Louise de la Ramée) uit 1872.Daarin vertelde ze het ontroerende verhaal, gesitueerd in het Vlaanderen van halverwege de 18de eeuw, van de jonge Nello en zijn trouwe hond Patrasche. Het arme jongetje gaat elke dag met Patrasche, die de kar trekt, met melkbussen van Hoboken naar Antwerpen. Nello blijkt ook een grote fan van Rubens. Het larmoyante verhaal eindigt wanneer Nello en Patrasche, na een sneeuwstorm en allebei uitgehongerd, op kerstdag dood aangetroffen worden in de kathedraal, voor De kruisafneming van Rubens. A Dog of Flanders werd al verscheidene malen verfilmd, onder andere in een stille versie uit 1924 met Jackie ‘The Kid’ Coogan in de titelrol en natuurlijk ook als Japanse tekenfilmseries. Inmiddels staan er nu ook in Hoboken en Antwerpen standbeelden van Nello en zijn trouwe viervoeter Patrasche. En kregen ze allebei ook een bier naar hen genoemd.

‘Wat je ook schrijft in je scenario, laat de hond in godsnaam leven’

Het aantal trouwe viervoeters dat in allerlei films een hoofd- of bijrol speelt, is bijzonder indrukwekkend. Van Lassie, Rin Tin Tin en Benji, over de sint-bernardhonden Beethoven (kindervriend) en Cujo (moordenaar!), tot de verliefde Tramp uit de Disneyklassieker, de chihuahua Chloe uit Beverly Hills Chihuahua, Hooch, de Dogue de Bordeaux (die samen met Tom Hanks de affiche deelde van Turner Hooch), tot de terriër Toto uit The Wizard of Oz, Buddy als basketbal spelende golden retriever uit Air Bud, de mopshond Frank uit Men in Black (die in feite een vermomde alien blijkt te zijn) en Fang, de mastino napoletano uit de Harry Potter-films. Zonder natuurlijk de cartoonhond Snoopy te vergeten.Zoveel is duidelijk: hondenfilms zijn voor Hollywood een apart en lucratief filmgenre. Het is dan ook niet toevallig dat in bepaalde scenariocursussen bij de do’s & dont’s-lijstjes soms ernstig, soms ironisch de raadgeving wordt gegeven: “Whatever you do, don't kill the dog”.In de Hollywoodparodie What Just Happened van Barry Levinson uit 2008 maakt dat taboe zelfs uitdrukkelijk deel uit van de plot, want Robert De Niro speelt een veelgeplaagde producer, die moet proberen zijn dolgedraaide regisseur ervan te overtuigen de sequentie waarin de hond van Sean Penn wordt doodgeschoten uit de film te snijden. Want tijdens een testscreening reageerde het publiek vol ongeloof en afgrijzen: “Ze hebben de hond vermoord!?”. En de recente satire The Men Who Stare at Goats, waarin militaire experimenten met psychologische oorlogsvoering gehekeld worden, toont hoe Amerikaanse soldaten geiten in hun poten schieten om te leren hoe ze op het slagveld slagveld moeten verzorgen. In eerste instantie wilde het leger daarvoor hondjes gebruiken, maar dat konden die stoere vechtmachines niet over hun hart krijgen.(Jan T.)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234