Vrijdag 25/09/2020

Hoera voor de dood!

Op Panda Bear Meets The Grim Reaper overschouwt Noah Lennox leven en sterven. Zijn rouwbandje bezit evenwel alle kleuren van de regenboog. Een conceptplaat over de dood hóéft dan ook helemaal geen ellendige treurmis te zijn. Welke muzikanten durfden nog de fun in het funerarium te zoeken?

Eels

Electro-Shock Blues (1998)

"Als de dood een deel is van het leven, moet ze ook deel kunnen uitmaken van een popsong." Mark 'E' Everett voegde de daad bij die woorden op zijn donkerst-vrolijke plaat met Eels. De meeste songs zijn opgevat als grafrede voor E's schizofrene zus, die zelfmoord pleegde; voor zijn vader die een hartaanval kreeg en voor zijn moeder die te grazen werd genomen door een woekerende kanker. Ellende troef, maar 'E' smokkelt voortdurend subtiele humor binnen in zijn teksten.

Neil Young

Tonight's The Night (1975)

Vlak voor de opnames overleed gitaarroadie Bruce Berry aan een overdosis heroïne. En in 1972 was de bevriende muzikant Danny Whitten ook al aan een overdosis bezweken. Daarmee vatte Neil Young Tonight's The Night op als een in tequila gemarineerde dodenwake. Young klinkt als een "verslagen, dronken spook", lees je achteraf in een recensie. Elders worden de onopgesmukte, bluesy opnames gerekend "tot de meest intense songs die hij ooit heeft vastgelegd". Een Neilpaal, kortom.

Arcade Fire

Funeral (2004)

Dit meesterwerkje werd ingegeven door een reeks sterfgevallen in de familie van alle groepsleden. Maar eerder dan een dodenwake is Funeral een ode aan het leven. Arcade Fire bekijkt de wereld vanuit de ogen van een kind, en houdt vast aan een Spectoriaanse Wall of Sound, zwierige popsongs en de grandeur van kamermuziek.

You're Dead!

Flying Lotus (2014)

Is er leven na de dood? En wat stelt dat voor? De existentialistische vragen van Flying Lotus gaan gepaard met een stuiterend totaalwerk van trippelende jazz, hiphop en psychedelische progfunk. De titel van FlyLo's vijfde kun je lezen als een dreigement. Of is het een zorgeloze observatie? Maakt niet uit: nooit klonk de dood zo levendig.

The Flaming Lips

The Soft Bulletin (1999)

Je ouders verliezen, verandert een mens. In het geval van Wayne Coyne leidde het ook tot een stijlbreuk van The Flaming Lips. Harde, overstuurde gitaren ruimden plaats voor melodieuze weelde en psychedelische sprookjespop. En het melodieuze prijsbeest 'Race For The Prize' zou de frontman ook jarenlang voorzien van confettikanonnen, terwijl hij in een doorzichtige bal over de hoofden van het publiek buitelde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234