Vrijdag 06/12/2019

Hoekige riffs op fletse wijze

Ondanks de onuitwisbare stempel die Death op de rockmuziek heeft gedrukt, leek het trio uit Detroit 35 jaar lang van de aardbodem verdwenen. Nu zijn ze terug, op een heel gelaten manier.

Wie heeft punk uitgevonden? Net als je definitief beslist hebt dat de Ramones uiteindelijk toch een meer valabel nulpunt zijn dan de Sex Pistols, blijkt plots dat een totaal vergeten trio uit Detroit al enkele jaren voor die Ramones een blauwdruk had ontworpen van wat later punk zou worden. Begin jaren '70 was Death een doodgewone jongensband. Drie zwarte broers uit Detroit die door hun vader verplicht werden het optreden van The Beatles in The Ed Sullivan Show te bekijken.

Niet veel later begonnen ze ook zelf te musiceren en baseerden ze hun sound op het R&B-werk van The Who - niet evident in een stad waar er op dat moment geen ontsnappen is aan The Sound of Motown. Nog wat later werden de Hackney-broers helemaal omver geblazen door een concert van Alice Cooper en door een snuifje van diens hardrock aan hun muzikaal brouwsel toe te voegen kwamen ze uit bij die totaal nieuwe stijl waar ze nu zo voor geroemd worden.

Heeft Death punk dan uitgevonden? Hun invloed op hardcore en punk voel je tot op vandaag, toch had er tot twee jaar geleden paradoxaal genoeg haast niemand ooit van Death gehoord. In de rockumentary A Band Called Death leggen de twee nog levende broers (David Hackney overleed in 2000) uit hoe ze halfweg de opnames van hun debuut door Columbia Records op straat werden gezet omdat ze niet wilden toegeven aan de eis van het label om hun naam te veranderen.

Weerhaken

Death hield aan die opnames nog net genoeg geld over om in een oplage van 500 stuks een single uit te brengen, maar hield het in '77 uiteindelijk voor bekeken. Toch valt er bij de Hackney-broers niet de minste bitterheid te bespeuren.

Het is weinig waarschijnlijk dat geld hun voornaamste drijfveer zou zijn om terug de baan op te gaan, want als je hoort dat in Amsterdam hun merchandisekraam al voor het concert helemaal was leeggekocht, mag het duidelijk zijn dat de heren zich nog bijzonder weinig zorgen hoeven te maken. Of ze de gelatenheid waarmee ze het concert aftrappen daaraan te danken hebben, laten we in het midden. Urgent klonk Death allang niet meer. Met hun sympathieke nonchalance, een totaal ontspannen houding en kamerbrede smiles voelde je een gloed van gezelligheid en behagen op je schouders landen.

Muzikaal zat alles nochtans als gegoten. Waar ze in '74 nog op ontdekking waren, hoorde je dat ze hun instrumenten ondertussen perfect beheersen. Daardoor sloop er subtiel wat Living Colour in Bobbie Duncans gitaar, tegelijkertijd zag je hier wél dat Bad Brains heel goed naar Death heeft gekeken.

De politieke commentaar die heimelijk in de teksten zit vervat, de poppy weerhaakjes die later Britse punkers als The Damned zouden beïnvloeden, een Funkadelic-bas en een gitaar die hoekige riffs afwisselde met groove: ondanks de erg fletse manier waarop ze het brachten zat er in elk nummer toch nog ergens een onverwachtse oplawaai verstopt.

Een concert om snel te vergeten, maar vergeven doen we net zo goed. Want Death heeft zowel een uniek verhaal en songs die in de geschiedenisboeken thuishoren. Maar die nieuwe plaat die Bobby Hackney aankondigde voor in het voorjaar? Daar passen we voor.

De onlegendarische protopunkband Death .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234