Zondag 17/11/2019

Portret Film

Hoe Timothée Chalamet de nieuwe prins van Hollywood werd

Portret zeno 2/11 Thimothée Chalamet Beeld Gijs Kast

In The King speelt Timothée Chalamet (23) de koning van Engeland, in werkelijkheid is hij de nieuwe prins van Hollywood. Sinds Call Me By Your Name is de hele wereld verliefd op hem, en de ‘Chalamania’ zal de komende jaren alleen maar heviger worden.

“Hallo, kun je me alsjeblieft zeggen waar Timothée is?”

Ik krijg niet vaak wanhopige berichten van 17-jarige meisjes, maar wanneer ik op Instagram een selfie met Timothée Chalamet post – om puur professionele redenen uiteraard –, ontploft mijn inbox zowat. Steevast gaat het om tieners (veelal meisjes, maar nu en dan ook een jongen) die Chalamet willen benaderen om op hun beurt een selfie met hem te nemen, of hem een cadeautje te geven. Op Twitter reposten fanaccounts van de 23-jarige acteur – en zo zijn er véél – mijn foto; de likes stapelen zich op. Op dat moment begint het me te dagen: Timothée Chalamet is de Leonardo DiCaprio van zijn generatie. Niet zomaar een jonge filmster, maar dé jonge filmster van het moment.

Dat had ik eigenlijk al de dag voor mijn interview met Chalamet, op het Filmfestival van Venetië, moeten inzien. Toen de charismatische krullenbol zich op de rode loper begaf voor de première van de historische Netflix-film The King, waarin hij de 15de-eeuwse koning Henry V speelt, spatte het glas waaruit ik honderd meter verderop mijn Aperol Spritz zat te drinken haast uiteen van het hysterische gegil. En zo gaat het tegenwoordig bijna overal waar Chalamet komt. Horden huilende fans – ook hier weer: meisjes én jongens – die een moord zouden begaan voor een knuffel van hun idool. Er is zelfs een officiële term voor het fenomeen: Chalamania.

Misbruikte perzik

En toch, als u even niet hebt opgelet, zou het best kunnen dat de hele hype aan u is voorbijgegaan. Het is dan ook razend snel gegaan voor Chalamet. Zijn bekendheid flakkerde in 2017 op als een steekvlam, dankzij de film Call Me By Your Name. Daarin is Chalamet te zien als de speelse Elio, die tijdens een landerige zomer op het Italiaanse platteland smoorverliefd wordt op Oliver (Armie Hammer), een student van zijn vader. Een vurige filmromance voor de eeuwigheid, met het meest memorabele gebruik (misbruik?) van een perzik ooit. Maar vooral ook een geweldige showcase voor Chalamet, die jeugdige onbezonnenheid, zwoele erotiek en diepe melancholie bundelt in één onvergetelijke vertolking. Samen met Oliver viel ook de rest van de wereld als een blok voor deze spichtige jonge god – zelfs de leden van de Academy: zij beloonden Chalamet met een Oscarnominatie voor Beste Acteur. Op zijn 22ste. Daarmee werd hij de jongste genomineerde in die categorie sinds 1940.

“Dat ik hier vandaag in Venetië ben, is dankzij Call Me By Your Name”, beseft Chalamet tijdens ons gesprek. “De boeiende rollen die ik nu krijg, zoals die van Henry V in The King, heb ik allemaal aan die film te danken.” Al doet hij zichzelf daarmee eigenlijk tekort. Want zelfs als Luca Guadagnino hem niet gecast had als Elio, zou de wereld vroeg of laat toch kennisgemaakt hebben met Timothée Chalamet. Deze man werd geboren om te acteren. Via zijn Franse vader erfde hij een talenknobbel en een exotisch klinkende naam, zijn Amerikaanse moeder leverde dan weer het artistieke DNA. Zij was – net als haar moeder – danseres op Broadway, en haar vader verdiende de kost als filmscenarist.

Chalamet legde zich al vroeg toe op acteren: op zijn 13de ging hij naar de befaamde New Yorkse kunstschool LaGuardia – waar niet alleen zijn moeder, zus en oom, maar ook grootheden als Al Pacino de stiel leerden. Bij zijn ingangsproef haalde hij de hoogste score in de geschiedenis van de school, en toen hij vier jaar later afstudeerde, stak hij nog steeds met kop en schouders boven zijn jaargenoten uit: getooid in een hagelwitte toga – dat kunt u zelf op YouTube checken – mocht hij bij zijn afstuderen een award voor de meest veelbelovende student in ontvangst nemen.

Timothée Chalamet is de Leonardo DiCaprio van zijn generatie. Beeld EPA

“Mijn jaren op LaGuardia hebben me gemaakt tot wie ik ben”, vertelt Chalamet ons in Venetië. “Ik ben opgegroeid in de showbizzsfeer, maar het is pas door naar die school te gaan dat ik heb beseft dat ik deze job wilde doen. Ik kon er aan mijn acteertechniek werken, maar mezelf ook als mens bevrijden. Nadat ik was afgestudeerd, en niet meer elke dag drie à vier uur kon spelen, voelde het alsof ik een vorm van therapie kwijt was, een uitlaatklep voor mijn energie.”

Voordat u nu denkt: ‘Die Timothée moet wel een érg serieuze puber zijn geweest’, google even de hilarisch ironische videoclips die hij opnam als zijn rappende alter ego Timmy Tim. Zijn beste nummer? Dat waarin hij rapt over zijn lerares statistiek. Jawel. Het zijn door en door onnozele filmpjes, maar je ontwaart er toch onmiskenbaar de eigenschappen in die Chalamet vandaag zo populair maken: charisma, humor, zelfrelativering.

Dat laatste valt meteen op wanneer je hem ontmoet: ondanks zijn enorme populariteit laat Chalamet zich nooit verleiden tot zelfbewieroking. Als ik hem vraag hoe hij zijn wonderbaarlijke opmars de afgelopen twee jaar beleefd heeft, bedankt hij me eerst voor het compliment, om het vervolgens te minimaliseren: “Ik heb de afgelopen 22 maanden eigenlijk aan één stuk door gewerkt. Dus ik heb simpelweg geen tijd gehad om echt na te denken over wat me overkomen is. En misschien maar goed ook. Door sociale media – ik ben opgegroeid met MySpace – is er vandaag sowieso al veel druk om voortdurend naar jezelf te kijken en na te denken over wie je bent. Maar dat is nergens goed voor, denk ik.”

Geen macho

Timothée Chalamet is geen tafelspringer, geen alfamannetje. Dat kan ook moeilijk, met zijn slungelachtige fysiek en zijn androgyne look. Maar precies daarom is hij ook de perfecte posterboy voor de tieners van nu. Macho is uit, genderfluïde is in. Dat heeft Chalamet goed begrepen: in zijn stijlvolle rodeloperoutfits, die niet zelden harder glitteren dan een discobol, toont hij dat hij niet bang is van zijn vrouwelijke kant. Op het internet wordt hij dan ook gekoesterd als een queericoon, ook al lijkt de acteur de geaardheid van zijn personage in Call Me By Your Name niet te delen – sinds enkele maanden vormt hij een koppel met Lily-Rose Depp, zijn tegenspeelster in The King, en dochter van Johnny.

Eén keer kwam Chalamets status als fetisjacteur van de woke-generatie in gevaar. Toen Woody Allen hem in 2017 een hoofdrol aanbood in zijn meest recente film A Rainy Day in New York, leek dat nog een uitstekend idee. Een volgende stap vooruit, na Call Me By Your Name, het geweldige Lady Bird en het pakkende afkickdrama Beautiful Boy van onze landgenoot Felix van Groeningen. Maar tijdens de opnames, in oktober 2017, barst de #MeToo-bom rond Harvey Weinstein. Twee maanden later voelt ook Allen daar de impact van, wanneer zijn adoptiedochter Dylan Farrow nog eens nadrukkelijk herhaalt dat Allen haar als kind misbruikt zou hebben. Deze keer krijgt ze de publieke opinie wel aan haar kant. Pech dus voor Timothée Chalamet, want hij is nu de leading man in de nieuwste film van een verbrande figuur. Maar hij schakelt snel, en besluit in januari 2018 zijn salaris voor A Rainy Day in New York af te staan aan onder meer Time’s Up, een organisatie die het opneemt voor slachtoffers van seksueel geweld, en aan het LGBT Center in New York. Mooie redding.

Wanneer een collega-journalist Chalamet in Venetië vraagt of hij A Rainy Day in New York intussen gezien heeft, blijkt hoe gevoelig de associatie met Allen nog steeds ligt: “Nee”, antwoordt hij kort. “En uit respect voor David Michôd, de regisseur van The King, wil ik nu liefst niet over andere films dan deze praten.” Een zenuwachtige assistente staat plots recht en zegt vrij dwingend dat het tijd is voor de volgende vraag.

Was 2017 voor Chalamet het jaar van de Grote Doorbraak, dan kan 2020 weleens het jaar van de Definitieve Bevestiging worden. Met Greta Gerwigs Little Women, Denis Villeneuves Dune en Wes Andersons The French Dispatch heeft hij drie grote kleppers klaarstaan. Tenzij een van die drie regisseurs ook losse handjes blijkt te hebben, zal de Chalamania volgend jaar dus niet meteen gaan liggen.

The King, vanaf 1 november op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234