Maandag 14/06/2021

Hoe Stefaan Lammens het paard Otterongo interviewde en andere tv-verhalen

Vrijdagnamiddag, drie uur. Computers, een koelkast zonder bier maar met sinaasappelen en limonade, een fotokopieerapparaat, fax, mobiele telefoons, koptelefoons, twee montagecellen met duizenden knopjes, televisietoestellen genummerd van één tot vijf: welkom in de vier lokaaltjes van VRT-tv in het International Broadcast Centre op de olympische terreinen in Homebush Bay.

De coryfeeën van de buis waaien je zo tegemoet. Frank Raes pleegt overleg over de planning van de laatste dagen. Stefaan Lammens heeft net een interview achter de rug met het paard Otterongo van ruiter Ludo Philippaerts, meldt hij lachend. In de 'woonkamer' is het een komen en gaan van monteurs, cameraploegen, journalisten en productielui. Wielerman André Meganck lijkt klaar voor een gastoptreden in een Amerikaanse film: zijn huid is bruingebrand, de donkere zonnebril ligt panklaar op zijn voorhoofd en hij lacht als een sfinx. Een babbel is met iedereen mogelijk, maar nergens moet je beter weten wat het verschil is tussen off en on the record. Voorzichtige jongens en meisjes, die van de sportredactie.

Of het hard werken is? Judospecialist Jan Noppe antwoordt vanuit de divan. "De Spelen zijn honderd keer groter dan Euro 2000. Door het uurverschil is het soms lastig werken en zo op het einde van de Spelen begint de vermoeidheid door te wegen. Het is hier wel goed georganiseerd. Almaar groter wordt het, dubbel zo groot vergeleken met Barcelona 1992. Nog meer checkpoints moeten we voorbij. Dat is het nadeel van een tv-ploeg: je moet altijd maar toegangsbewijzen voorleggen." De dagen dat ze vlot veertien of vijftien uur werkten is achter de rug, maar om nu te zeggen dat ze tijd hebben om in Sydney rustig een ijsje te eten of een biertje te hijsen, niet werkelijk.

14.55 uur. Telefoon vanuit de Reyerslaan. "Brussel vraagt zich af of de atleten die bij de estafette in de voorronden liepen maar niet in de finale, een medaille krijgen als ze bij de topdrie eindigen." Noppe vreest ervoor. Boven het kopieerapparaat hangen drie klokjes, de briefjes erboven spreken voor zich: AUS, BEL, GMT. Handig, al is het maar om niemand per vergissing midden in de nacht uit zijn bed te bellen. Of ze al gevloekt hebben in 25 Eureka Street? Natuurlijk wel, zoals die keer toen bij het tennisduel om de bronzen medaille, met Van Roost-Callens, de EBU (European Broadcast Union) onaangekondigd de lijn had weggegooid. Of die keer toen zowel judoka Heidi Rakels als het duo De Wilde-Gilmore in de ploegkoers een kans maakten op een medaille. "Beide wedstrijden vonden op hetzelfde tijdstip plaats", zegt Noppe. Brussel gokte verkeerd: niet Rakels, wel De Wilde-Gilmore waren aan het feest.

Journaal-presentator Stef Wouters, voormalig sportjournalist, steekt zijn hoofd binnen. "Fantastisch dat ik er bij mag zijn. Dit is ook Sydney, niet Zichen-Zussen-Bolder." Hij verblijft hier al langer dan zijn sportcollega's, maakte onder meer reportages over de aborigines. Toch geniet hij ook van de 'gewone' sportinterviews, "al merk ik vaak dat de atleten mijn soort vragen niet gewend zijn". Lees: dat hij het wat afstandelijker en kritischer bekijkt, al wil hij dat zelf niet gezegd hebben.

De muren hangen vol, niet met mooie posters van Darling Harbour, The Opera of Ayer's Rock. Wel: plannetjes van de stadions, telefoonnummers van het militaryteam en Maurice Mourhit, een prijslijst van de pakjesverzendingsdienst UPS, een menukaart van het restaurant in het IBC en de dienstregeling van de bussen. Of ze weten wat de kijkcijfers zijn in België? Productiechef Ellen Daems: "'s Avonds is het goed, zo'n 200.000 tot 300.000 kijkers. 's Morgens hangt het af van welke Belgen er nog meedoen." Monteur Patrick Swartenbroekx, een rustige Limburger, is weer genezen. Even was hij zodanig ziek dat Henk De Vroe ijlings in het vliegtuig stapte naar Sydney. "De eerste dagen van de Spelen was het heel zwaar. We waren nog alle technische infrastructuur aan het opbouwen terwijl we ook al stukken moesten doorstralen." "Je gaat hier voortdurend in het rood", zegt een derde. "Je bent moe, het wil niet altijd lukken, de kleine frustraties borrelen op, de heimwee. Je zit ook elkaar op de lip." Telefoon. "Ze zitten vast in het verkeer, iemand moet Renaat (Schotte, FvdW) verwittigen. Het gsm-verkeer ligt blijkbaar ook in de knoop, want ze hebben Jan vergeefs proberen te bereiken." Daems en haar assistent Jan Taildeman halen even een ijsje, en beginnen aan hun zoveelste overuur. "Gelukkig is het wat warmer", zegt Taildeman. "De voorbije dagen kon het hier echt koud zijn, maar de airco heeft het begeven." Nog twee dagen, en dan mogen ze naar huis. Eindelijk, of wat dacht u?

Frank Van de Winkel

Een kijkje achter de schermen van het VRT-zenuwcentrum in Sydney

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234