Donderdag 22/08/2019

Sport

Hoe sportkleding vrouwen in een permanente spreidstand dwingt

Serena Williams tijdens Roland Garros, in haar omstreden zwarte bodysuit. Beeld AFP

Voor de tweede keer deze week kwam een outfit van een tennisspeelster onder vuur te liggen. Is de sporttak geobsedeerd door sets, deuce en rokjes, of is er meer aan de hand?

Toen de Franse tennisspeelster Alizé Cornet na de pauze weer op het veld stapte om haar US Open-match te hervatten, ontdekte ze dat ze haar shirt achterstevoren had aangetrokken. Cornet keerde aan de baseline haar rug naar de camera’s en wisselde het kledingstuk snel om, waarbij de achterkant van haar zwarte sport-bh even te zien was. 

“Onfatsoenlijk”, oordeelde de scheidsrechter, die de nummer 31 van de wereld opschreef voor ‘code violation’. “Onzin”, zegt de Women's Tennis Association (WTA) nu. "Er bestaat geen regel die zegt dat dat niet mag."

Kritiek

Ook op Twitter regende het reacties, gestaafd met foto’s van de ontblote basten van mannelijke tennissers als Roger Federer en Novak Djokovic, die nooit in de problemen kwamen door een truitjeswissel. De United States Tennis Association (USTA), die het tennistoernooi organiseert, bevestigt dat alle spelers van shirt mogen wisselen in de spelersstoel, en dat ze daarvoor niet de kleedkamers moeten opzoeken. 

Het is de tweede keer in korte tijd dat de kleding van een tennisspeelster het nieuws haalt. Vorige week kwam de Franse tennisfederatie in opspraak nadat ze (onder andere) de nauw aansluitende bodysuit van Serena Williams op de zwarte lijst had geplaatst voor Roland Garros 2019. 

Beide gebeurtenissen – en de stevige kritiek die erop volgde – tonen aan dat vrouwelijke atleten nog steeds niet ‘zomaar’ kunnen dragen wat ze willen. “Vanaf het moment dat vrouwen mochten deelnemen aan de Olympische Spelen lag de focus voor de organisatie op hun uiterlijk en hun vrouwelijkheid, prestaties kwamen op de tweede plaats”, stelt Janice Forsyth, directeur van het International Centre for Olympic Studies aan de University of Western Ontario in The New York Times.

Bewegingsvrijheid

Toen vrouwen zich in het begin van de twintigste eeuw wilden doen gelden in de sportwereld, oordeelde het Olympisch Comité in 1914 dat ze enkel mochten deelnemen aan sporten die uitgevoerd konden worden in een zedige, lange rok. 

Naarmate de jaren vorderden en de mode evolueerde werden de rokjes korter, maar dat vergrootte enkel letterlijk de bewegingsvrijheid. Vanaf het moment dat vrouwensport op televisie werd uitgezonden duwden officieuze kledingvoorschriften vrouwelijke atleten in een permanente spreidstand, schrijft het magazine Elle. “Enerzijds moest de sportoutfit zedig zijn, anderzijds deed een sexy plunje de kijkcijfers en de sponsordeals stijgen.”

Doaa Elghobashy uit Egypte en de Duitse Kira Walkenhorst (GER) nemen het tegen elkaar op in de beachvolleybal-arena. Dankzij de wijziging in de kledingvoorschriften is de sport inclusiever geworden. Beeld photo_news

Sepp Blatter, destijds voorzitter van de wereldvoetbalbond FIFA, zei in 2004 dat de aandacht voor het vrouwenvoetbal pas zou toenemen als de speelsters in strakkere shortjes op de grasmat zouden verschijnen. 

Eenzelfde logica hanteerde de badmintonfederatie acht jaar geleden toen ze besliste dat vrouwelijke speelsters verplicht waren rokjes of jurkjes te dragen om de interesse voor de sport aan te scherpen. 

De regel werd ondertussen weer ingetrokken, maar Paisan Rangsikitpho, vicepresident van de federatie, wou dat de speelsters “een goed voorkomen hadden” en afstapten van de oversized shorts die hen er “als mannen doen uitzien”. 

Tegelijkertijd mogen vrouwelijke boksers pas sinds de Olympische Spelen van 2012 shorts dragen tijdens hun wedstrijden – een rok was daarvoor verplicht “omdat kijkers anders niet kunnen zien dat er vrouwen in de ring staan”, aldus de International Boxing Association.

Meer om het lijf

Die Spelen bleken baanbrekend op vestimentair vlak, ook voor vrouwelijke beachvolleybalspeelsters. Tot 2012 stond in de richtlijnen van de  FIVB dat vrouwelijke atleten in bikini moesten deelnemen. De richtlijn werd aangepast om de sport inclusiever te maken voor landen met andere zedennormen: speelsters kunnen nu ook opteren voor een outfit die iets meer om het lijf heeft.

Serena Williams tijdens de US Open, deze tutu staat in schril contrast met de zwarte catsuit. Een statement? Beeld Photo News

Die vrije keuze hebben professionele golfspeelsters niet. Vorig jaar publiceerde de Ladies Professional Golf Association (LPGA) een dresscode waarin de lengte van de rok of de short besproken wordt (“lang genoeg om niets van de billen te laten zien, ook niet wanneer voorovergebogen wordt”) en decolletés geweerd worden omdat ze de aandacht zouden afleiden.

Het is opvallend dat bij de kledingvoorschriften voor vrouwelijke atleten rekening wordt gehouden met wat het beste, het meest aantrekkelijke en tegelijkertijd het minst aanstootgevende is voor het publiek, maar zelden met wat het beste is voor de atleet. 

De bodysuit van Serena Williams was speciaal voor haar ontworpen om de bloedcirculatie te bevorderen en (levensbedreigende) bloedklonters te voorkomen, waar de tennisster sinds haar bevalling last van had. Na de afkeurende reactie van de Franse tennisfederatie verscheen Williams dan maar in lichtblauwe tutu op de court voor haar derde wedstrijd van de US Open. Ze won. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden