Vrijdag 15/10/2021

Hoe mooi tankstations kunnen zijn

Wie vergeten was hoe mooi televisie kan zijn, moet morgen op Canvas afstemmen. In de zesdelige reeks Gas Station portretteert Luc Vrydaghs maatschappelijke problemen, van Arizona tot IJsland, met pompstations als rode draad.

DOOR BRECHT DECAESTECKER

BRUSSEL l De Oost-Vlaamse avonturier was er meer dan vier jaar mee bezig. 'We filmden twee afleveringen in zes maanden, moesten drie maanden wachten tot we geld hadden en konden dan weer twee afleveringen inblikken.'

De naam Luc Vrydaghs (42) doet bij niemand een belletje rinkelen. Nochtans is zijn karakteristieke kop in de tv-wereld lang geen onbekende. Hij begon als decorbouwer voor onder andere de film Daens. Vervolgens maakte hij zes jaar lang samen met Koen Mortier, regisseur van Ex-drummer, reclamefilmpjes bij het Brusselse bureau CZAR. Vrydaghs regisseerde De perfecte moord, het geflopte VTM-programma van Patrick De Witte, en maakte een aantal begingenerieken voor Man bijt hond. In opdracht van Woestijnvis zat hij tijdens het WK voetbal van 2002 zes weken in Liverpool om mee te werken aan het ondertussen door iedereen vergeten maar magistrale tv-programma Bal mondial.

Voor hij zich op Gas Station zou smijten, flirtte Vrydaghs met National Geographic, wat hem een joekel van een kater heeft bezorgd. "Ik wilde zien hoe ver je in verschillende steden of landen met honderd dollar in een taxi kunt geraken", vertelt hij. "In Afrika ben je twee dagen onderweg, terwijl je in New York de stad niet uitkomt. Ik draaide een pilootaflevering. Patrick De Witte schreef de teksten en Nigel Williams deed de voice-over. National Geographic kocht het programma. Maar ze hebben me op pad gestuurd met de bedoeling mij te laten mislukken. Voor zo'n programma is veel research nodig. Daar kreeg ik geen tijd voor. Ze hebben me dan uit mijn eigen reeks gekocht en hebben zelf Taxi gemaakt. Helemaal anders en erg commercieel."

De voorbije vier jaar vloog Vrydaghs de wereld rond voor zijn ultieme project Gas Station, een reeks met pompstations als uitgangspunt. Alleen al de pilootaflevering won de zilveren FIPA of tweede prijs op het vermaarde televisiefestival van Biarritz. Wat het kijken verplicht maakt, is naast het originele idee vooral de mooie manier waarop de reeks gefilmd is, bij momenten even fotografisch als de films van Michael Mann. "Dat is de verdienste van cameraman Lieven Van Baelen. Het kan dat we door bepaalde regisseurs beïnvloed zijn, maar eigenlijk wilden we alleen maar een visuele trip maken."

Het idee van de pompstations als rode draad staat op naam van een andere cameraman: Lou Bergman. "We waren een generiek aan het draaien in Miami", vertelt Vrydaghs. "Lou en ik bleven tot 's morgens op café plakken. Hij vertelde dat hij altijd graag iets had gedaan met pompstations. Hij gaf Luxemburg als voorbeeld, waar iedereen stopt. Ik heb voortgewerkt op dat idee. Ik vroeg of hij wilde meedoen, maar hij zei dat hij geen tijd had en ik mijn ding mocht doen. De onderliggende gedachte is: je komt binnengereden, maakt een dag van die mensen mee en rijdt weer weg. De reeks heeft het on the road-gevoel dat ik voor Taxi voor ogen had."

Gas Station werd gefinancieerd met de hulp van het Vlaams Audiovisueel Fonds. "Anders was het nooit gelukt", zegt Vrydaghs. Samen met een partner deed hij alle research vanuit Brussel. Ze belden naar journalisten overal ter wereld, pikten er uiteindelijk een aantal landen uit, reden rond in het gebied, hielden een logboek bij en wisten precies waar ze zouden filmen als ze thuis kwamen. Daarna vormden ze een productieploeg en draaiden ze twee afleveringen. Daar waren ze vijf à zes maanden mee bezig. "Vervolgens moesten we twee tot drie maanden wachten tot we opnieuw geld kregen. Dan konden we weer twee afleveringen filmen."

In India filmden ze de problematiek van mannen die in kleine dorpjes neerstrijken op zoek naar een vrouw en de bijbehorende bruidschat. Na een paar maanden trekken ze naar het volgende dorp en strikken ze een nieuwe bruid en een smak geld.

In de eerste aflevering, in Arizona, gingen ze mee met Amerikanen die 's nachts jagen op Mexicanen die de grens oversteken. "Ze hebben allemaal geweren en 's nachts gaan ze met van die groene kijkers in de bossen zoeken. Ineens fluisteren ze: 'Waah, daar zijn ze. Het zijn er tien. Neen, twintig!' En dan bellen ze de border patrol. Die komt af met helikopters en pantserwagens en zet de Mexicanen opnieuw de grens over, anderhalve kilometer verder. De volgende dag proberen ze het opnieuw. Ik heb gefocust op een van die jagers, een soort held in Arizona. Hij houdt bij hoeveel duizenden Mexicanen hij gevangen heeft en hoeveel Amerikanen hij daarvoor al heeft opgeleid.

"Aan de Westelijke Jordaanoever in Palestina filmden we in een pompstation dat door de kolonisten tweemaal in brand gestoken is. De eigenaar moest elke dag de weg naar zijn pompstation aanleggen, en de volgende dag kwam het leger die met bulldozers verleggen, zodat hij niet meer bereikbaar was. De mensen zijn daar helemaal afgesloten van de wereld. Te pas en te onpas blokkeren checkpoints de weg."

Tijdens zijn research belandde Vrydaghs in een pompstation in Niger, midden in de woestijn. "Het was een verzamelplaats voor outlaws, gangsters, moordenaars en drugs- en wapenhandelaars. Toen heeft de productie gezegd: 'Dit doen we niet. We zijn niet met oorlogsjournalistiek bezig. We willen verhalen vertellen die nog niet verteld zijn.'"

Hij wil ook zijn nieuwe idee niet langer in de koelkast laten liggen. "Ik zou anderhalf jaar in Israël willen wonen en een portrettenreeks maken van drie Palestijnen en drie Joden, uit drie verschillende generaties. Dat zou ik parallel monteren met verhalen die elkaar overlappen, zoals in Amores perros. Ik vind het conflict daar een erg interessant gegeven. Als buitenstaander kun je daar onmogelijk een mening over vormen."

Gas Station, Canvas, zondag, 22.35

Regisseur Luc Vrydaghs:

Je rijdt binnen, maakt een dag van die mensen mee en rijdt weer weg, het is erg 'on the road'-achtig

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234