Maandag 28/11/2022

Blik op BelgiëRoeselare

Hoe kwam Pierre tegen die boom terecht? De 14 jaar durende odyssee van een moeder

De bijna-dood van Pierre, Roeselare, 7 augustus 2008.
 Beeld RV
De bijna-dood van Pierre, Roeselare, 7 augustus 2008.Beeld RV

Douglas De Coninck is journalist.

Douglas De Coninck

7 mei 2018, halfeen ’s middags. Bij de uithuiszetting van Lamine Bangoura (27) wordt zijn dood vastgesteld. Op het radiokanaal van politiezone Riho in Roeselare wordt overlegd. Je hoort de stem van een agent, die zegt: “Ja, kutter nog e kee e liekewagen aan te passe komen.”

Een lijkwagen. Alsof het bij politiezone Riho niet zo ongebruikelijk is dat een arrestant overlijdt.

Ignace Vandewalle en Brigitte De Pauw schreven samen een boek Onbestraft politiegeweld?, over de 14 jaar lange odyssee van De Pauw om te achterhalen wat haar zoon op donderdag 7 augustus 2008 overkwam.

Brommertje

“Ik kreeg die avond telefoon van een vriend van Pierre”, zegt Brigitte De Pauw. “Op de spoed trof ik hem in een oranje schelp, zijn nek in een brace. Er kwam een arts in een groen pak bij, die zei: ‘Dat zal hier niet meer lukken.’ Hij had een gescheurde lever, een doorboorde long en meerdere gebroken ribben. Zijn bekken was drievoudig gebroken. Rond elven kreeg ik in de wachtkamer te horen dat ik beter naar huis kon gaan. Men zei: ‘Als u vannacht telefoon krijgt, dan zal Pierre overleden zijn.’ Later las ik in het dossier dat er om 22.42 uur een melding was gekomen van de politie: ‘Niet vrijgeven lichaam bij overlijden.’ Was het dat? Wilden ze mij daar weg zodat ik zijn lichaam niet meer te zien kon krijgen?”

Pierre is die avond in het centrum van Roeselare met zijn tweedehandsbrommertje op weg naar vrienden. Een agent van zone Riho merkt vanuit zijn combi dat het standlichtje niet brandt, signaleert dat aan een collega in een andere combi die zich op straat dwars parkeert om Pierre te doen stoppen.

“Pierre heeft daar helemaal fout op gereageerd”, zegt Ignace Vandewalle, die een jaar lang het hele dossier mee doorploegde. “Hij had nooit op de vlucht mogen slaan. Pierre was zeventien, hij had zijn brommer enkele dagen daarvoor bij een garagist laten nakijken. Er was wat aan gesleuteld zodat hij ‘even hard kon als zijn vrienden’. Fout, daar zijn we het allemaal over eens, maar wettigt zo’n standlichtje een wilde achtervolging met drie combi’s?”

De achtervolging eindigt na anderhalve kilometer in de Smedenstraat. De enige foto van hoe die is geëindigd toont Pierre, gekromd onder een boom, en het wrak van zijn brommertje, een twintigtal meter verder. De brommer lijkt door de lucht te hebben gezoefd. Volgens Brigitte De Pauw hoorde een buurvrouw een agent net na het ongeval tegen haar zoon zeggen: “Stop met kreunen, het is allemaal theater.”

Geïntimideerd

Ignace Vandewalle: “Ooggetuigen zijn door de politie weggestuurd en geïntimideerd. Volgens de eerst opgeroepen verkeersexpert heeft de bijrijder in de combi al rijdend zijn portier geopend en Pierre van de weg af geduwd. Er zaten verfsporen op het portier en die stemden overeen met het punt waar de brommer moet zijn geraakt. Zeven jaar na het einde van de rechtszaak wil de procureur de kleefstrips waarmee de verfstalen zijn genomen nog steeds niet vrijgeven. Een simpele analyse hiervan, die nooit is uitgevoerd, zou de werkelijke toedracht kunnen blootleggen. Er is na drie jaar een heel stuntelige reconstructie uitgevoerd om aan te tonen dat de hoogte van de verfsporen niet overeenstemde met die van de brommer. Zonder stil te staan bij het feit dat, Pierre intussen zestien kilo was aangekomen en de combi drie jaar geïmmobiliseerd bleef, waardoor de bandendruk was gezakt en dat het minimale verschil kon verklaren.”

Veertien jaar lang heeft Brigitte gestreden, geschreven. Net als bij de meeste gevallen van ogenschijnlijk politiegeweld gingen de betrokken agenten voor de rechtbank vrijuit.

Brigitte De Pauw: “Ik ben elk geloof verloren in het Comité P., de Algemene Inspectie – diensten die worden verondersteld toe te zien op de politie.”

“Pierre heeft het overleefd. Hij is drie procent invalide en begint scheef te groeien. Mensen vragen me: ‘Waarom blijft gij daarmee bezig?’ Ik ben in veertien jaar niet op vakantie geweest. Al mijn geld ging naar advocaten. Nu heb ik enkel nog dat idee van: als dit boek een klein beetje kan helpen richting mentaliteitsverandering, is het toch nog dat.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234