Zaterdag 27/11/2021

Hoe Karla en Sophie zich giechelend naar de finale van 'Peking Express' werkten

'Het lijkt misschien of wij Club Med-meisjes zijn, maar dat is niet zo. Je bent pas dom als je niet voor de snelle wagens kiest'

'We wisten niet eens hoe China eruitzag'

De bitse competitiesfeer in de laatste afleveringen van Peking Express (remember hoe de Nederlanders Rink en Jorien er tevergeefs alles aan deden om te vermijden dat hun concurrenten Krieke en Natalie hen voorbijsnelden) leek wat voorbij te gaan aan psychologe Karla Bosschaerts en journaliste Sophie Allegaert. Als je de beelden mocht geloven, bestond de race door China, Nepal en India voor de twee dertigers vooral uit lachen en onnozel doen. 'We hebben in het vliegtuig welgeteld vijf Chinese woordjes geleerd. Nee, slim was dat niet.' Alleen, ze zitten vanavond op VT4 wel in de finale.

Gent

Eigen berichtgeving

Nathalie Carpentier

Racen tegen de tijd door overbevolkte gebieden als China, Nepal en India, gratis slaapplaatsen afdingen in landen waar de bevolking zelf vaak niets heeft en ook nog eens de tegenkandidaten te snel af zijn. Dat zijn de ingrediënten van Peking Express. Terwijl de meeste kandidaten een verbeten strijd leveren om de race te winnen, zitten Karla en Sophie de helft van de tijd te lachen, loopt Karla gillend weg van een geitje of een spin, of zijn ze op zoek naar een man. Overdreven, reageren ze. "Nu lijkt het of wij onszelf altijd op een plateau aandienden. Ja, er is veel over gepraat dat wij geen lief hebben, maar mensen vroegen daar zelf voortdurend naar. Daar begrijpt niemand dat twee meisjes als wij rondtrekken en nog niet getrouwd zijn."

Klopt het beeld van de twee giechelende stadsmeisjes ook in het echte leven?

Karla: "Volgens onze vrienden komen we in het echt ook zo over. Alleen misschien een beetje minder truttig. Zo naïef zijn we nu ook weer niet."

Jullie verbergen ook niet dat jullie het minst voorbereid waren van iedereen.

Karla: "We wisten niet eens hoe China eruitzag, of dat het winter was in Nepal."

Sophie: "We waren gewoon niet voorbereid. We hadden het nog ontzettend druk met van alles tot een uur voor we vertrokken. In het vliegtuig hebben we vijf woordjes Chinees geleerd. Jeroen daarentegen sprak vloeiend Chinees, Steven kende alle kaarten van buiten."

Sophie: "Natuurlijk is dat niet slim. Maar wij zagen dit meer als een gratis reis. We hebben nooit gedacht in de finale te spelen."

Karla: "Maar toen het eenmaal begonnen was, wilden we ook niet als eerste afvallen. We hebben ons doel telkens opnieuw bijgesteld. Maar de rest was ontzettend gedreven."

Waarom zijn jullie er dan eigenlijk aan begonnen?

Karla: "Het was mijn idee. We waren toch allebei vrijgezel. Het leek me een mooi idee om onze twintiger jaren af te sluiten. De eerste selectie halen was ons doel."

Sophie: "Bij elke volgende stap in de selectieronde gingen we ervan uit dat het daar zou stoppen. Plots belden ze dat we dezelfde dag onze reispas moesten faxen. Toen zijn we even in paniek geraakt. Zagen we dit echt wel zitten?"

In het begin gruwelden jullie van een vuil bed. Als rugzaktoerist ben je zoiets toch gewend?

Karla: "Alle kandidaten zeggen zulke dingen, maar ze tonen dat niet altijd. Die lakens waren ook een jaar niet gewassen, ze zaten vol vlekken. Het was trouwens een elektrische deken. Door die warmte werd die geur nog sterker."

Sophie: "Die geur kun je niet weergeven op tv. Het stonk ook echt hé. (lacht)"

Jullie kozen wel voor de betere slaapplaatsen. Hadden jullie nood aan comfort?

Sophie: "Voor mij was dat ook een beetje uit schuldgevoel. Slapen bij iemand die iets rijker is, is misschien toch minder erg dan bij iemand die moet vechten om te overleven. En vaak zijn het ook degenen waar je een beetje mee kunt communiceren."

Karla: "Het is een combinatie van de twee. Het is ook comfortabeler."

Als jullie het toilet op de Indiase zoutvlakte zien, twee palen, kijken jullie geshockeerd.

(hilariteit) Karla: "Dat toilet was ongelooflijk grappig. Wij moesten onze OB's daar leggen, stel je voor. Er was niets, behalve stokken die ze telkens verschoven. Een beetje verderop zag je de opgedroogde drollen liggen. Maar geshockeerd, nee..."

"Of die nacht met die spinnen. Je ziet mij wel gillen, maar uiteindelijk doe ik het wel, al slaap ik natuurlijk liever in een kamer zonder spinnen of duizendpoten. 's Nachts is dat dak trouwens nog ingestort. Waarschijnlijk door de ratten die erover liepen. Maar dat zie je niet. En het klopt dat wij voor luxeauto's kozen, maar je moet ook stom zijn om niet voor de snellere wagens te gaan. Nu lijkt het misschien of wij Club Med-meisjes zijn, maar dat is niet zo."

Dat Karla bang is voor alles wat kruipt, valt anders niet te betwijfelen.

Karla: "Ja, maar ga zelf maar eens tussen tien slangen staan. Dat ik vastgeketend was, bracht mij vooral in paniek. Je kunt niet weg, hé. Ik weet ook wel dat die niet giftig waren, maar ik dacht de hele tijd dat die in mijn broek gingen kruipen. Ik maak eerst veel kabaal, maar daarna is dat wel weg."

Zo fanatiek als de anderen ervoor gaan, zo hard lachen jullie.

Karla: "Daardoor denkt iedereen dat wij het luchtig opnemen, maar wij gingen er ook wel voor. Alleen is dat op een zelfrelativerende manier. Wij waren ook minder competitief ingesteld."

Sophie: "Het is ook maar een spel. Dat we altijd vriendelijk bleven, was onze grootste troef. We bleven lachen, waardoor mensen ook gewilliger zijn om je mee te nemen."

Karla: "Je kunt je ergere dingen voorstellen dan zeven weken door drie landen te mogen reizen. Als ik als psychologe iemand voor mij heb zitten die zelfmoord wil plegen vind ik dat erg. Maar eens een avond geen eten vinden of eens geen lift krijgen, tja..."

In hoeverre hadden jullie het er moeilijk mee om in landen waar het gros van de bevolking straatarm is als westerling gratis onderdak en vervoer te vragen?

Sophie: "Dat is decadent, ja. Na een tijdje sta je er niet meer bij stil dat het voor hen bijna een cultuurshock moet zijn om rijke westerlingen te horen vragen of ze gratis mee kunnen. Voor mezelf heb ik het zo uitgelegd: een dienst vragen is iets anders dan iets materieels vragen. Aan iemand vragen of je mee kunt rijden, is iets anders dan geld vragen voor de bus. Dat hebben wij nooit gedaan. Daar zou ik echt moeite mee hebben. Ook om eten vragen vind ik moeilijk."

Karla: "Voor die mensen is het ook boeiend om eens met westerlingen te praten. Ze genieten er echt van om hun verhaal te kunnen doen. Daar heb ik me ook mee getroost."

Sophie: "Je entertaint wel elke avond een heel dorp. Maar tegelijk weet je dat je outfit waarschijnlijk al meer waard is dan wat die mensen hebben. Dat is heel moeilijk, maar dan is het des te ontroerender als je zo warm en gastvrij ontvangen wordt."

Is er bij zo'n race wel tijd en ruimte om echt contact te hebben met de bevolking?

Sophie. "Omdat je 's avonds en in de auto's alleen met lokale mensen omgaat, word je ondergedompeld in hun leefgewoontes. Het is iets anders dan van de ene plek uit de Lonely Planet naar de volgende te trekken. Als je ergens overnacht, willen mensen altijd eten maken en praten. In China was dat moeilijker, omdat onze communicatie met hen niet zo vlot verliep. Dan zit je gewoon wat naar elkaar te kijken en te lachen. Maar in India kon je echt goeie gesprekken hebben, zoals met die hoteleigenaar. Zijn vrouw was vroeger lerares aan een hogeschool, maar zijn familie wilde dat zij in het hotel bleef werken na hun huwelijk. Volgens hem had zij daar helemaal geen probleem mee. Nu kon ze toch fantastische dahl maken. Toen hij eventjes wegging, hebben we haar gevraagd of ze het soms niet miste. Ze kreeg meteen tranen in haar ogen. Zoiets grijpt je enorm aan."

Naarmate het einde nadert, wordt iedereen harder en onverdraagzamer. Als een chauffeur wil stoppen om te eten, is het al te veel gevraagd.

Sophie: "Dat is het moeilijke. Je weet dat het onnozel is om je daarin op te jagen. Maar je voelt dat je die mens zou willen aansporen om wat sneller te zijn. Je wilt beleefd, maar je wilt ook niet uit de race liggen. Dat is een dunne grens."

Ook de onverschilligheid neemt toe. Alsof het maar evident is dat iedereen de kandidaten gratis opvangt.

Sophie: "Je weet dat je ongelooflijk dankbaar moet zijn dat die mensen dat voor je doen. Maar na zeven weken word je het beu om altijd hetzelfde verhaal te vertellen. Ik kan de woorden girl power niet meer horen."

Karla: "Je zit voortdurend met dat dilemma. Voor hen is dat de ideale gelegenheid om eens contact te hebben met westerlingen. Jij moet dankbaar zijn en je voelt je schuldig maar soms heb je de energie niet meer."

Sophie: "Als je tien liften per dag hebt, begin je je verhaaltje bijna af te rammelen. Je hebt ook je eigen grenzen als je jezelf de zoveelste keer die dag hoort zeggen (met een hoog stemmetje) 'yes we come from Beijing, Nepal... No money."

Wordt het dan allemaal niet heel oppervlakkig?

Sophie: "De avonden maken heel veel goed. En elke dag zijn er dingen die het memorabel maken. Er gebeurt altijd wel iets. Als je 100 kilometer moet afleggen, is dat al een ongelooflijk avontuur op zich. Daarbij vergeleken gebeurt hier niets. Weet je, daar word je zo snel heen en weer geslingerd tussen het diepste dal en de hoogste piek dat je meer vertrouwen krijgt dat alles wel goed komt. Wij dachten ook dat we nooit door de eerste selectie zouden komen. En kijk, we spelen de finale."

Peking Express, de finale, vanavond om 21.10 uur op VT4.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234