Zondag 05/07/2020

Hoe Hillary Obama blijft ontmannen

De Democraten willen de strijd tussen Obama en McCain wat graag laten losbarsten. Maar voorlopig kan daar geen sprake van zijn, omdat niemand erin lijkt te slagen om Hillary de deur te wijzen

Maureen Dowd vraagt zich af waarom Obama het pleit niet kan beslechten

@5 INFO Opinie:Maureen Dowd is columniste van The New York Times.

@4 DROP 2 OPINIE:Hij zal haar nooit kunnen afschudden.

Althans niet in zijn eentje.

Obama slaagt er maar niet in om haar af te schudden, en dat is haar beste argument tegen hem geworden. "Waarom kan hij het pleit niet beslechten?", vroeg Hillary dinsdag enigszins treiterend in een kiesbureau.

In de pers heeft ze er meer dan eens op gehamerd dat hij het niet in zich heeft om het land te leiden. Met haar boodschap blijft ze hem ongenadig ontmannen: hij heeft niet eens de kracht om me op mijn plaats te zetten als de superdelegates me de rug toekeren, als het geld stilaan op raakt, als hij dubbel zo veel uitgeeft als ik aan televisiespotjes, als mijn man over de rooie gaat en als de partijleiding me liever kwijt dan rijk zou zijn. Hoe kunnen we dan ons vertrouwen in hem stellen als hij Iran van de kaart moet vegen en Osama moet tegenhouden?

Nu Hillary de overwinning in Pennsylvania op zak heeft, zal er een heel dorp nodig zijn om Obama los te wringen uit de verstikkende houdgreep van zijn rivale. En Howard Dean zal haar ook al niet kunnen overhalen om de handdoek in de ring te gooien. Micronesië zal Rusland er nog vlugger toe kunnen bewegen om zijn volledige kernarsenaal te ontmantelen.

"Sommige mensen hadden me al afgeschreven. Ze hebben me gezegd dat ik de strijd om de nominatie maar beter kon staken", zei een glunderende Hillary op haar overwinningsfeest in Philadelphia terwijl Bill en Chelsea haar flankeerden. "Maar weet je, het Amerikaanse volk geeft het nooit op. En het verdient dan ook een president die ook niet van opgeven weet."

De Democraten weten zich steeds minder raad met haar aanvallen. De benzineprijzen rijzen de pan uit, een lachwekkend onwetende president Bush danst de shimmy in New Orleans, nota bene de stad die hij liet verdrinken, en Condi sluipt Bagdad binnen terwijl de 'groene zone' wordt bestookt met raketten en mortiergranaten. Het zou dan ook een koud kunstje moeten zijn om de Republikeinen in de pan te hakken.

Maar de Democraten kijken vol afschuw toe hoe Hillary Obama steeds meer schade toebrengt. Intussen verstevigt John McCain niet alleen zijn eigen partij, maar knaagt hij ook aan die van hen. Zo heeft hij maandag zijn stoute schoenen aangetrokken en ging hij in Selma in de staat Alabama dingen naar de gunst van de zwarte kiezers.

De Democraten kreunen ook onder Bill zijn voortdurende kleffe stroperigheid. Met de voortreffelijke timing die we van hem gewend zijn, net op het moment dat de inwoners van Pennsylvania hun stem zouden gaan uitbrengen, werd Hillary haar man de eerste die de blanke kaart trok. Eerst liet hij zich in een radio-interview ontvallen dat het kamp van Obama de raciale kaart tegen hem had getrokken nadat hij Obama's succes in South Carolina had vergeleken met dat van Jesse Jackson. Om dat daarna in een interview op NBC News weer in alle toonaarden te ontkennen.

"Jullie lopen de hele tijd achter me aan en jullie spelen voortdurend spelletjes met me. Wel, vandaag speel ik niet meer mee met die spelletjes", zei hij. In dezelfde adem beschuldigde hij de reporter er ook van op zoek te zijn naar "nog maar eens een goedkoop verhaaltje om de aandacht van het Amerikaanse volk af te leiden van de dringende zaken die er werkelijk iets toe doen".

Als er al iemand is die alles weet van flagrante afleidingsmanoeuvres zal dat wel Bill zelf zijn. Maar zelfs voor hem was het een gênante uitbarsting. Bovendien beet hij een medewerker nog wat schunnige woorden toe terwijl de microfoons nog aanstonden.

De Democraten willen de strijd tussen Obama en McCain wat graag laten losbarsten. Maar voorlopig kan daar geen sprake van zijn, omdat niemand erin lijkt te slagen om Hillary de deur te wijzen. Ondanks al zijn talent heeft Obama al een paar kansen gemist om de bal over het net te meppen en de wedstrijd te beslechten. Steeds weer lijkt hij niet verder dan een deuce te komen. Hij klaagt over het feit dat een politicus voortdurend punten moet scoren, maar een wedstrijd kun je alleen maar winnen als je ook scoort.

Hij wist dat hij er niet al te veel van terechtbracht tijdens het debat in Philadelphia, maar hij zat zich zo hard te ergeren aan de moderators, en aan het feit dat hij nog maar eens naast Hillary moest plaatsnemen, dat hij niet één pijltje in het bord gegooid kreeg.

Maakt ze hem zenuwachtig omdat hij weet dat ze een hekel aan hem heeft en omdat hij het gewend is om iedereen meteen voor zich te kunnen innemen? Of voelt hij zich schuldig omdat hij haar de pas heeft afgesneden? Hij is getrouwd met Michelle. Weet hij dan niet dat je een sterke vrouw maar beter niet kunt tarten? Of heeft hij gewoon angst van Hillary omdat ze zo angstaanjagend is?

Hij wil haar zo vlug mogelijk het nakijken geven omdat hij zich niet kan blijven volproppen met koolhydraten om zich één te voelen met de man in de straat.

In de laatste dagen voor de voorverkiezing van Pennsylvania heeft hij de tijd die hij aan tafel doorbracht plichtsgetrouw bijgehouden. Hij heeft zichzelf gedwongen om wafels, pannenkoeken, worsten en een Philly-cheesesteak naar binnen te wurmen. Hij heeft de pannenkoekjes gedeeld met Michelle, hij liet wat stukjes wafel en worst op zijn bord liggen en hij gaf de frietjes weg die bij de cheesesteak hoorden.

Maar we hebben hier duidelijk te maken met een man die hunkerend zit uit te kijken naar zijn biologische roereitje. Dat heeft hij overigens treffend geïllustreerd op het Glider Diner in Scranton toen een verslaggever over Jimmy Carter en Hamas begon.

"Waarom", smeekte hij met een zekere, nu ja, zeg maar bitterheid in zijn stem, "mag ik nu niet gewoon mijn wafel opeten?"

Zijn onderliggende boodschap was duidelijk: waarom mag ik nu niet gewoon president worden? Waarom moet ik me blijven volproppen met kleverige wafels? Waarom moet ik blijven antwoorden op bijdehante vragen en waarom moet ik steeds opnieuw in debat treden met die gestoorde vrouw?

Voor ze elkaar opnieuw verscheuren, moeten de Democratische presidentskandidaten misschien maar eens Marvin K. Mooney Will You Please Go Now! van Dr. Seuss uit de kast halen (Ooit heeft de auteur er voor zijn vriend Art Buchwald Richard M. Nixon Will You Please Go Now! van gemaakt). Ze zouden het samen op een zingen kunnen zetten:

"De tijd is rijp. Het is zover. Dit is het moment. Ga nu maar... Het maakt me niet uit hoe je dat doet. Je kunt lopen. Je kunt te koe gaan. Hillary R. Clinton, vertrek nu alsjeblieft. Je kunt je rolschaatsen bovenhalen. Je kunt de lange latten aanbinden... Je kunt een oude blauwe schoen aantrekken."

Maar ga nu, ga vooral, GA!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234