Woensdag 20/10/2021

'Hoe het is om te acteren in de regen? Nat'

de amerikaanse acteur ray liotta over 'identity' en zijn carrière

Los Angeles

Van onze medewerker

Ludo Wijnen

Ray Liotta draait al jarenlang mee in het circuit, zonder ooit echt tot de topsalarissen te promoveren. Hij maalt daar niet om, zolang hij maar min of meer zijn zin kan doen. Vaak klinkt dat soort antwoorden nogal cliché, maar niet uit de mond van deze acteur. Liotta bezit een droogkomische nuchterheid die verfrissend is. Zo zei hij ooit, gevraagd hoe hij het aandurfde om Frank Sinatra te vertolken in The Rat Pack: "Ach, ik heb blauwe ogen, dus ik dacht dat ik het wel kon proberen."

Ook tijdens dit groepsinterview naar aanleiding van Identity weet hij op een ontwapenende manier om te gaan met domme vragen. "Hoe is het om te acteren in de regen?", vraagt een collega bijvoorbeeld. Antwoord: "Wat denk je, het is nat. Er zijn heus wel wat moeilijker manieren om je geld te verdienen dan een film te maken in natte kleren."

In Identity geeft Liotta gestalte aan Rhodes, een personage dat zich vrij psychotisch gedraagt. Het is het soort rol waarmee hij zijn carrière begon en die bijdraagt aan een imago dat hij naar eigen zeggen wilde afschudden.

Ray Liotta: "Die stelling gaat niet helemaal op. Om te beginnen heb ik sinds de periode dat ik last had van die typecasting al heel wat andere rollen gespeeld. Daarnaast ben ik ook niet de slechterik in dit verhaal, hoewel de kijker daar op een bepaald moment misschien anders over zal denken. Het is een brutaal personage dat wellicht in de richting van die rollen van vroeger gaat, maar je moet als acteur ook aan de slag zien te blijven. Je kunt in deze branche niet altijd doen wat je wil. Ik ben benaderd omdat ik eerder met James Mangold had samengewerkt aan Copland. Ik zag het ook wel zitten omdat ik nog nooit in dit genre gespeeld had. De film heeft bovendien een slim scenario, dat wel een flinke portie 'uitstel van ongeloof' vraagt, maar nadien niet teleurstelt."

"Wat mij aantrok, waren de locaties en de manier waarop het gefilmd werd. De film Narc was heel moeilijk om te doen, want daarbij zat ik voortdurend in het hoofd van het personage, dat was zwaar. Dit was niet zo veeleisend. Natuurlijk moet je bij de les blijven, maar het vraagt niet zoveel moeite om in dit personage te kruipen. Ik heb er geen psychologische research voor gedaan, zo diep gaat het volgens mij niet. Het is een beetje als een kind dat 'cowboy en indiaantje' speelt. Je zit niet emotioneel gewrongen met het personage. De meeste scènes duren ook maar hooguit enkele minuten, wat het leren van je dialoog erg beperkt. Dit genre vereist vooral dat er flink de pas in gehouden wordt. Ik wil dit niet kleineren of minimaliseren, maar het eist gewoon minder van je als een acteur. In Copland speelde ik iemand die zijn vriendin verbrandt, last heeft met het politiekorps en een junkie is. Dat is een ander paar mouwen. Zoiets geloofwaardig maken is moeilijker dan met een olifant rondhossen in Dumbo Drop."

Narc was een kleine productie waar echter veel over gepraat werd in Hollywood. Tom Cruise zei zijn steun toe voor de distributie, William Friedkin noemde het 'de beste politiefilm aller tijden'. U heeft zelf mee geproduceerd. Heeft die ervaring u meer vrijheid opgeleverd?

Liotta.: "Door de aandacht werden me wel weer meer rollen aangeboden. Zo staan er een romantische film en een komedie op stapel die ik waarschijnlijk wil en kan doen. Ik heb in elk geval besloten om zelf meer goede kansen te scheppen, omdat je ze niet altijd aangeboden krijgt. Daar horen ook projecten bij die ik wil produceren, iets dat ons nu wellicht beter zal lukken omdat we hebben laten zien dat we het er goed vanaf kunnen brengen. Het blijft altijd makkelijker om neen te zeggen maar ik vermoed dat we nu sneller geldschieters zullen vinden."

Waarom wilt u zoveel verschillende rollen uitproberen? Om te bewijzen dat u dat kan?

Liotta: "O, ik weet dat ik dat kan, ik hoef dat niet zo nodig aan u te bewijzen. Grapje (lacht). Ik ben gewoon een acteur. Tijdens mijn studies deden we musicals, komedies en Shakespeare, een beetje van alles. Ik wil ook van alles doen omdat ik het leuk vind. Zo was men blijkbaar verrast toen ik onlangs Saturday Night Live presenteerde. Ik heb gezongen en grapjes gemaakt, en daar stond men blijkbaar van te kijken. Afwisseling is gewoon leuk en is nodig om als acteur te groeien. Het lijkt me verschrikkelijk om altijd dezelfde rol te moeten spelen. Acteurs die twintig miljoen dollar verdienen, krijgen vaak geen variatie meer op het menu. Ze krijgen gewoon een ander kapsel om aan te geven dat het een ander personage is, maar meestal blijft het daarbij".

Hoe schat u James Mangold in als regisseur?

Liotta: "Hij is erg bekwaam. Zijn vertrouwen is gegroeid sinds Copland, hoewel hij toen al wist wat hij deed. Maar dat was een onafhankelijk project dat enorm snel uit zijn voegen is gebarsten. Stallone, De Niro en Keitel kwamen aan boord, terwijl het aan het begin van het project net zo goed een stel onbekende acteurs hadden kunnen zijn. Het was ook niet altijd even eenvoudig om met Miramax te werken, James kan massa's anekdotes vertellen over het werken met Harvey en Bob (Weinstein, LW). Hij is ook een van de weinige regisseurs die op een geslaagde manier van genre kan verwisselen. Na die politiefilm maakte hij Kate & Leopold, nu is er dit. Wat je ook van die films vindt, ze zitten wel stuk voor stuk gebeiteld in hun genre. Hij mist nooit de maat, hij raakt alle noten die in elk genre gespeeld moeten worden. Hij is ook niet veranderd, de sfeer op de set was echt uitstekend. Tussendoor werd er geregeld wat baseball gespeeld. Hij is ook iemand die weet dat je het hele spelletje rond de filmbusiness niet al te ernstig moet nemen".

U vernoemde Miramax en u hebt zelf nog met Martin Scorsese samengewerkt. Had hij geen Oscar moeten krijgen voor Gangs Of New York?

Liotta: "(na een lange stilte) Ik denk dat hij slechter behandeld is bij Raging Bull en Goodfellas. Zeker als je rekening houdt met wie er toen met de Oscars zijn gaan lopen. Ik hield ook van Gangs of New York maar ik begrijp wel dat Polanski dit jaar mocht winnen. Dat had ik niet bij Dances With Wolves van Costner en Ordinary People van Redford. Hoe goed die films ook zijn, ze komen niet in de buurt van Goodfellas en Raging Bull."

'Acteurs die twintig miljoen dollar verdienen, krijgen vaak geen variatie meer op het menu. Ze krijgen gewoon een ander kapsel om aan te geven dat het een ander personage is'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234