Zaterdag 24/10/2020

Hoe groot is big in Belgium?

Morgenavond worden de MIA's voor de vijfde keer live uitgezonden op Eén. De Music Industry Awards waren van meet af aan bedoeld als opsteker voor de Vlaamse muziekscene. Maar is de werkelijkheid voor artiesten even donzig als het exuberante gala doet uitschijnen? Of blijven ze vooral big in Belgium: niet zo heel en vooral plaatselijk succesvol.

Vraag om het even wie uit de muziekindustrie hoe het vandaag is gesteld met de eigen scene, en je krijgt ongetwijfeld een Reviaans antwoord. Het gaat slecht, maar verder gaat het goed. De platenverkoop blijft dalen en wereldwijd succes blijft voor velen een onbereikbare droom. De veerkracht en ambities van Vlaamse muzikanten zijn evenwel niet te onderschatten.

Zo haalde de debuterende Selah Sue vorig jaar het nieuws door met het prestigieuze Franse label Because in zee te gaan. De Morgen kreeg gisteren dan weer te horen dat de volgende vier platen bij het veel grotere Amerikaanse label Columbia zouden verschijnen. Een platenhuis dat erom bekendstaat slechts een tiental artiesten per jaar te tekenen. In eerste instantie wordt haar debuut in juli in Amerika heruitgebracht met twee nieuwe songs. De bedoeling is dat er in de VS zwaar gewerkt op Selah Sue en Engeland daarop volgt. Megalomaan? Misschien. Maar bedenk dat het succes van Selah Sue in grote delen van Frankrijk vergelijkbaar is met dat hier.

Verover de wereld

Vlaamse artiesten breiden vandaag trouwens steeds enthousiaster hun actieradius uit. Milow komt op de MIA's opnieuw uit tegen dEUS, en beide zijn sinds hun vorige clash even ambitieus gebleven. Grote delen van Europa proberen ze door de knieën te krijgen, net als Hooverphonic, dat eind dit jaar nog twee keer langswipt in het brandende Griekenland. Het economische verhaal achter die successtory's is evenwel genuanceerder. dEUS blijft in de rest van Europa steken in de subklasse, en zelfs Milow speelt in Duitsland voor een paar duizend en in Frankrijk voor een paar honderd fans. Break-even is al een aardig resultaat op het eind van hun tournees.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk meesurfen in het voorprogramma van grotere acts. Creature with the Atom Brain gaat straks dan weer op Europese tour in het zog van Mark Lanegan. En Black Box Revelation werkte zich zopas op tot het voorprogramma van Beady Eye, de groep van Noel Gallagher. Ook hier is de economische realiteit harder. Support acts moeten zich vaak inkopen in zo'n tournee. Een optreden wordt dan eerder een investering dan een renderende activiteit.

Ook debutanten als School is Cool of Steak Number Eight zoeken trouwens steeds vaker hun heil in het buitenland, met showcases in Engeland. En zelfs zonder contract lijkt het buitenland geen brug te ver. Oscar & The Wolf en SX maakten dit jaar grote sier in de buurlanden, zonder zelfs maar een debuutplaat te kunnen voorleggen. "In Nederland kijken ze met argusogen naar Belgische muziek, omdat ze geloven in ons potentieel", legde Ruben Block van Triggerfinger dat fenomeen uit. Ook zijn groep maakte dit jaar trouwens veel indruk in de aanpalende landen. Maar buitenlandse vetpotten liggen er ook voor deze categorie bands nog niet in het verschiet.

Daartegenover heb je evenwel ook artiesten als Arsenal en Daan, die het niet zo vreselijk lijken te vinden onder de kerktoren. Beide toonden zich het afgelopen jaar niet echt happig om het buitenland op de knieën te krijgen. "Als je achttien bent, en in elke stad grieten wilt versieren of drugs pakken, is touren leuk", meent Hendrik Willemyns.

"Maar eerlijk? Voor dat ene plezante uurtje op het podium moet je het niet doen."

Belangrijkste land is binnenland

Artiesten halen vandaag het leeuwendeel van hun inkomsten wel uit binnenlandse concerten. Dat is allicht lang geen nieuws meer. Maar wel opmerkelijk is dat de Brusselse concertzaal AB beweert dat ze geen beter concertjaar kende dan 2011. "Belgen vullen steeds makkelijker, sneller en vaker de AB", zegt Kurt Overbergh, artistiek directeur. "Arsenal speelde dit jaar vijf uitverkochte shows. Selah Sue deed er drie. Kapitein Winokio reeg zes zittende concerten aan elkaar. Black Box Revelation, Channel Zero en Milow vulden de grote zaal dan weer twee keer. En zelfs jonkies als Intergalactic Lovers konden twee keer passeren in de Brusselse concertclub, voor ze de grote zaal op eigen houtje konden vullen. Het volume Belgen is nog nooit zo hoog geweest."

Daarnaast blijven radio en tv belangrijke factoren in de verkoop. De samenwerking met vi.be van Poppunt met Radio 1 en StuBru leverde de ontdekking van Customs of Isbells op. En winnaars van de MIA's verkopen steevast uitstekend in de nasleep van het evenement. In de loop van volgende week zul je laureaten en favoriete genomineerden ongetwijfeld sprongen zien maken in de hitlijsten.

Eenzelfde effect merkte je trouwens na elke Belpop-aflevering. Om die reden wil BEA al jaren dat het muziekbeleid verdergezet wordt. Al is het niet onbelangrijk om te melden dat die tijdelijke meerverkoop een druppel op een hete plaat is. De verkoop blijft echt in het slop zitten. Bovendien is televisie geen wondermiddel. Vraag dat maar aan de weinig illustere voorgangers van Kato en co., die hun heil zochten bij idoolwedstrijden.

Diversifieer: schrijf soundtrack

Andere visuele media wonnen dit jaar evenwel aan interesse: film is schijnbaar steeds belangrijker geworden. Zo leende Amatorski haar muziek niet alleen aan een Spa-commercial, maar ook aan diverse (kort)films, waaronder Badpakje 46. Die film belandde in de selectie van allerhande filmfestivals, waaronder het prestigieuze festival van Cannes.

Soundtracks zijn vaker een snugger visitekaartje om een internationale doorbraak te forceren. Intergalactic Lovers zorgden voor de muzikale ruggengraat van Code 37. Dez Mona tekende dan weer voor de soundtrack van een Estse (!) film. Stijn Meuris zocht onder de noemer van Papermouth de klankband van Hasta La Vista op. En Triggerfinger zit momenteel in de studio om de muziek te schrijven bij de film Offline. En dan is er nog The Bony King of Nowhere, die dit jaar aan de andere kant van de taalgrens gevraagd werd om de soundtrack te verzorgen bij Les Géants. "Niet zo uitzonderlijk", vond Bram van Parys van The Bony King. "De meeste artiesten worden voortdurend beïnvloed door beelden. Dit is het logische vervolg."

Maar zelfs als je de grote festivals afschuimt, de AB in je eentje vult, een gouden plaat mag ophangen en werkt aan een soundtrack, blijft het niet makkelijk om artiest in Vlaanderen te zijn. Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers relativeert het succes van de Belgen: "Sommige mensen denken dat ik in een café werk om mijn sociale leven op peil te houden. Maar wie denkt nu dat ik dit voor mijn plezier alleen zou doen? Werken naast je leven als muzikant blijft een economische werkelijkheid."

Dj's zijn echte wereldsterren

Voor internationaal bekende dj's gaat die bittere economische realiteit dan weer minder op. Dance-artiesten lijken zelfs in alle stilte de overige werelddelen te veroveren. Zo wisten de broers Dewaele hun naam in het buitenland nog eens extra in de verf te zetten met de ambitieuze Radio Soulwax app. En Dimitri Vegas & Like Mike, de Willebroekse draaitafelaars, zijn in andere landen al langer gegeerd. Die twee werden onlangs gevraagd om een remix te maken voor Lady Gaga. Eerder namen ze ook Jennifer Lopez, LMFAO, Pitbull, Benny Benassi, Sean Paul en Bob Sinclar onder handen.

Mumbai Science, Moonlight Matters en Netsky zijn dan weer onze vaandeldragers van elektro, nu-disco en drum-'n'-bass in Azië, New York en LA. De opleving van die genres doet stilletjes aan ons muzikale imago van eurotrash (Lasgo, Milk Inc...) vergeten. En zelfs de weinig subtiele The Subs raakten op hun beurt tot in Azië met hun hyperkinetische dansmuziek.

Heel wat artiesten trekken sinds kort ook op eigen houtje hun stoute schoenen aan om in het buitenland te spelen. Wallace Vanborn bracht een plaat in eigen beheer uit, en kruipt regelmatig in het tourbusje om in pakweg Georgië of Sziget te spelen. Steven Bossuyt van Sherman is dan weer, zonder enige vorm van ondersteuning, naar Londen getrokken om er contacten te leggen met BBC. Garcia Goodbye presteerde het op zijn beurt om een hit te scoren bij Giel Beelen. Daardoor speelt de groep nu zeer vaak in Nederland. En de kinderen van Kamagurka doen het met Hong Kong Dong even goed in Frankrijk.

Wie vergeten we dan nog? Gotye? Ach ja, de MIA's beschouwen hem blijkbaar als een volwaardige Vlaming, dus wij ook. In zijn thuisland Australië was hij voor 'Someone That I Used To Know' al behoorlijk bekend. Maar vandaag werd zijn clip al zo'n 20 miljoen keer bekeken op YouTube alleen. Ook hij hoeft zich geen zorgen om beroemdheid te maken. Integendeel zelfs: "Ik hoop maar dat ik geen andere muziek maak, nu zoveel mensen mijn liedjes leuk vinden", vreesde hij. Tegendraadsheid is namelijk ook een typisch Vlaamse karaktertrek.

De realiteit van de Vlaamse popster

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234