Donderdag 08/12/2022

Blik op BelgiëAntwerpen

Hoe een ‘harde tante’ met scherp schoot op de Antwerp Pride

Liliane Saint-Pierre op de openingsavond van de Antwerp Pride in OLT Rivierenhof. Beeld Tessa Kraan
Liliane Saint-Pierre op de openingsavond van de Antwerp Pride in OLT Rivierenhof.Beeld Tessa Kraan

Liliane Saint-Pierre miste haar start niet op het Pride-openingsfeest in Antwerpen. En in de jaren 90 nam ze bij Tien om te zien als eerste een dragqueen mee het podium op. ‘Zeker bij onrechtvaardigheid maak ik me boos.’

Geert De Weyer

Ze staat op een billboard nabij het Museum aan de Stroom (MAS). Op haar hoofd vier samengetroepte geanimeerde boogschuttertjes die ontelbare pijlen afschieten. In haar gebalde vuist een pijl met een punt in de vorm van een hartje. ‘Soldiers of Love’, kopt de tekst boven haar foto.

Wie wil weten waarom Liliane Saint-Pierre werd uitgekozen voor Trail of Stories, een door Antwerp Pride in de binnenstad opgesteld parcours van zo’n vijftien billboards rond mensen die iets betekenen voor de lgbtq+-gemeenschap, scant de QR-code.

Maar soms ben je bevooroordeeld, en helpt het als een van je beste vrienden de voorzitter is van de Liliane Saint-Pierre-fanclub. ‘Liliane dit, Liliane dat...’ In gay-bars en op festivals klein en groot zag ik haar al enkele keren optreden. Telkens vol vuur, telkens met een enthousiaste fanclubvoorzitter die ergens vanuit de coulissen het tafereel minzaam glimlachend gadeslaat alsof het de eerste keer is dat hij haar hoort zingen. Maar goed, zo hoor je eens het een en ander. Dat ze met ‘Soldiers of Love (1987) de hele lgbtq+-gemeenschap voor zich won, lijkt bijna vanzelfsprekend. Het Eurovisiesongfestival en lgbtq, dat is sowieso al dikke mik.

Maar het was vooral met ‘Sacha’ (1989) waarmee ze haar zwak voor de roze gemeenschap uitte.

“Sacha is Jean-Emile Beckers, iemand met wie ik een fijne vriendschap had. We woonden beiden in Diest, waar iedereen elkaar kende. ‘Maar Liliane, dat is een homo’, werd ik gewaarschuwd. Alsof dat iets uitmaakte. Pas toen hij me voorstelde aan zijn vriend Jos, wist ik het zeker. Ik zag liefde tussen hen, en besloot er een lied over te schrijven.”

Sacha deed heel wat jonge homo’s in hun pen kruipen. “Meestal beantwoordde ik fanmail niet, toen wel. Er zaten verhalen tussen van jongens die door hun ouders uit huis werden gezet wegens hun geaardheid. Toen ik daar met Jean-Emile over sprak, vertelde hij dat zijn pa het er ook moeilijk mee had. ‘Volgens mij was je verliefd op Liliane, bleef die liefde onbeantwoord en werd je daarom homo,’ was diens theorie.”

Ze zou nog de roze gemeenschap knuffelen. In het Franstalige ‘Ziggy’ (1988) beschrijft ze “un garçon pas comme les autres” en ‘In het verschil’ uit 2001 (naar ‘La différence’ van Lara Fabian) vraagt ze zich af waarom mensen toch zo’n oordeel vellen over de lgbtq+-scene. In 1989 werd ze meter van de organisatie Ouders van Homoseksuele Kinderen, in de jaren negentig deelde ze met de Aidsbus condooms uit en was ze de eerste artieste die op het podium van Tien om te zien, tot verbazing van programmator Jos Van Oosterwyck, een dragqueen mee het podium op nam. “Omdat ik dat zo schoon vond.”

“Iedereen zegt dat ik een harde tante ben. Dat ben ik absoluut niet. Ik ben eerder emotioneel en gevoelig voor het leven. Nu, ik begrijp vanwaar het komt: ik zeg vaak de dingen zoals ik ze denk. Zeker bij onrechtvaardigheid maak ik me boos.”

Onvermurwbaar

Voor wie de afgelopen dagen de media negeerde: Saint-Pierre miste haar start niet, woensdagavond op het Pride-openingsfeest in Antwerpen, toen iemand van de organisatie haar onbeschroomd op het podium kwam aanmanen dat ze ermee moest stoppen. Ze zou over de voorziene tijd van haar optreden zijn gegaan. De zangeres deelde het twee tellen later mee aan haar publiek, weigerde te vertrekken wegens “niet afgesproken” en kondigde nog enkele liedjes aan. Drama. In een poging haar het zwijgen op te leggen duwde presentator Aster Nzeyimana haar bloemen in de handen bij de eindnoten van wat hij hoopte het laatste lied te zijn. Saint-Pierre bleek onvermurwbaar. “Ik ga eerst nog ‘Soldiers of Love’ zingen”, klonk het, tot groot jolijt van het publiek.

Donderdag, op de drukke Midsummerparty op de Draakplaats, kreeg het voorval nog een fijn vervolg toen de dj van dienst even voor 23 uur eerst meedeelde dat het erop zat om dan, met de bekende woorden ‘Weet je wat? Ik ga níét weg. Je m’en fous’, het laatste nummer aan te kondigen: ‘Soldiers of Love’. Gelach, gejuich en een flink applaus bij de laatste noten van het nummer.

Er heeft er eentje gescoord op deze Pride. Een rosse van 73 met een grote mond en een klein hartje.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234