Maandag 21/09/2020

ColumnIvo Victoria

Hoe Club Brugge in een hoop stront trapte

Ivo Victoria is schrijver. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Er bestaan verschillende manieren om in een hoop stront te stappen. Je loopt door hoog opgeschoten gras. Het heeft net geregend maar nu breekt de zon door. Je kijkt op, verheugd over het uitdijende stukje blauw aan het hemeldak, de grond lekker zompig onder je voeten. Hé hé, denk je. Fijn dit. Ondertussen zuigt de drek zich ongemerkt aan je schoenzool vast.

Het was een terloops, haast achteloos berichtje op de website van Het Nieuwsblad: Club Brugge heeft een aanbod van Saudi-Arabië om daar tegen betaling op winterstage te gaan geweigerd wegens de mensenrechtensituatie. Nobel. En dus traint Club Brugge deze dagen in Qatar, waar het mensenrechtengewijs super-de-luxe geregeld is. Behalve dan voor wie de pech heeft vrouw, homoseksueel of slaaf te zijn. Om nog maar te zwijgen van de arbeidsomstandigheden en de honderden doden die er al zijn gevallen tijdens de voorbereidingen op het WK 2022. Maar goed, dat hoort erbij wanneer je zo’n toernooi hebt gekocht. Die stadions bouwen zichzelf niet. Amnesty International schreeuwt zich al jaren schor over de situatie in Qatar, maar bij Club Brugge hebben ze enkel de rapporten over Saudi-Arabië gelezen. Kan.

De hoop stront ligt pontificaal in het midden van het voetpad. Iedereen heeft hem gezien maar niemand zegt er wat van want iedereen denkt: die heeft iedereen gezien. Jij voert het hoogste woord. De laatste tijd gaat het je voor de wind en dat straal je uit. Je gezelschap lacht en knikt je bewonderend toe. Ze denken: hij heeft het wel gezien. Zo’n hoop stront ziet iedereen. Hij zal heus niet… En op dat moment trap je er vol in.

Het klassieke argument is: wij wensen sport en politiek gescheiden te houden. Het is wat Ajax en PSV zeggen – zij trainen ook in Qatar. Club Brugge zegt niks want het wordt niks gevraagd. In Nederland worden Ajax en PSV bedolven onder kritiek. In de Vlaamse media vond ik één, honderdveertien woorden lang, kritisch stukje. In ’t Pallieterke, begot. Van Berlijn 1936 tot München 1972, van Argentinië 1978 tot Rusland 2018. Sport is het glimmende behang waarachter dictators hun wandaden verbergen. Sport is plastische chirurgie voor verminkte democratieën. Sport is geld en dus macht. Daarom investeren de Russen in doping, daarom wilden de sjeiks dat WK. Topsport ís politiek. Daarom stak het Trump zo toen die American football-spelers durfden te knielen tijdens het volkslied. Kortom. Je kan wel roepen dat je het gescheiden wil houden maar helaas: je hebt niks te kiezen.

Het is daar niet pluis, in Qatar. Iedereen weet het, iedereen ziet het. Het is heel makkelijk om daar niet te zijn. In Portugal of op Gran Canaria is het ook aangenaam weer, er liggen prachtige oefenvelden, de sprinklers sissen er net zo mooi.

Wat doe je wanneer je in een enorme hoop stront bent gestapt? Je excuseert je – het ging per ongeluk, je had het niet gezien. Je zegt dat het wel meevalt, schraapt halfslachtig met je schoen langs de stoeprand. Je wandelt opgewekt door alsof er niets is gebeurd. Het maakt allemaal niks uit. Je stinkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234