Vrijdag 01/07/2022

ColumnHilde Van Mieghem

Hoe charmant en zelfverzekerd Arno die nacht ook was, zo verlegen was hij op de set

Hilde Van Mieghem en Arno op de set van 'Skin'. Beeld rv
Hilde Van Mieghem en Arno op de set van 'Skin'.Beeld rv

Regisseur en actrice Hilde Van Mieghem blikt terug op de mens achter de artiest Arno.

Hilde Van Mieghem

Steeds opnieuw duikt onze eerste ontmoeting op in mijn hoofd sinds het bericht binnenkwam dat Arno overleden is. “Broave zin, wè!” denk ik meteen. De woorden waarmee hij elke keer opnieuw afscheid nam.

De herinneringen tuimelen in mijn hoofd over elkaar heen als lammetjes, maar onze eerste ontmoeting buitelt net iets hoger. 1986, Guido Henderickx bood me de vrouwelijke hoofdrol aan in de film Skin. Een ruwe, donkere film waarin de rebelse jongeman Chico, gespeeld door Arno, en een bende motards, achternagezeten worden door fascistoïde politiemannen.

De filmaffiche van 'Skin'.  Beeld rv
De filmaffiche van 'Skin'.Beeld rv

De rauwe confrontatie tussen die twee groepen speelde zich af in het café waar ik de barmeid én de love interest van Chico was.

In een of ander Brussels restaurant ontmoette ik Arno, Josse De Pauw, en nog wat acteurs voor het eerst. Ik herinner me enkel hen twee. Ze waren al boezemvrienden, en vol branie grapten ze de avond door. Ze wilden duidelijk indruk op me maken.

Beduusd was ik van dat mannelijke offensief.

Tussendoor stotterde Arno charmant lieve opmerkingen mijn richting uit om me op mijn gemak te stellen. Ook al had ik al gefilmd met Hugo Claus en Chantal Akerman, hij had meteen door dat ik eigenlijk nog een naïef boerenmeisje was dat zich nu in de grote metropool bevond en bedremmeld opkeek naar hen.

Die nacht namen Josse en hij me op sleeptouw. In café Le Coq ontmoette ik de rest van de vriendenkliek, Marc Didden, Dominique Deruddere en zijn vrouw Loret Meus, Jan Decorte en Sigrid Vinks. Op Jan en Sigrid na zou ik met de anderen nog veel meer films maken, maar dat wisten we toen nog niet.

Ik werd – nadat ik uitvoerig gewikt en gewogen was – goedgekeurd en opgenomen in het illustere groepje. Vanaf dan hoorde ik bij de clan, ook al was het eerder als buitenstaander. Onuitgesproken werd daar een bloedband gesmeed en eeuwige trouw aan elkaar gezworen.

Hoe charmant en zelfverzekerd Arno die nacht ook was, zo verlegen was hij op de set. Een plek waar ik me dan weer als een vis in het water voelde. Nu was hij de boerenjongen die zich door mij liet geruststellen.

Vooral de vrijscène die we hadden, of beter wat eraan voorafging, was hilarisch. Terwijl we giechelend als kinderen, onder het laken lagen te wachtten tot de camera en het licht opgesteld waren, vroeg hij beleefd of hij wat dingen mocht uitproberen, technisch uiteraard.

“Ik wil wel overkomen als een goeie minnaar”, fluisterde hij in het Oostends.

Samen choreografeerden we die scène en lieten toen de camera draaide iedereen versteld staan.

Ik was voorbereid op zijn nakende heengaan en toch sloeg het nieuws toe als een stevige en welgemikte vuistslag, recht in mijn maag. Het benam me de adem. En dan het verbijsterende besef: Arno is niet meer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234