Woensdag 03/03/2021

Hoe Carla Bruni een stijlicoon werd

Koninginnen, prinsessen en first lady's hebben een eigen kledingcode

Grijs, meisjesachtig en elegant: Carla Bruni-Sarkozy in Dior.

Prinses Mathilde: een broek, maar niet van harte.

Prinses Máxima: goed in haar vel en trots op haar cleavage.

Hillary Clinton: broekpak in sterke kleur.

Camilla Parker-Bowles: nog te weinig Windsor Castle.

Koningin Beatrix: koninklijke rol tot in de details bestudeerd.

De Britse kranten konden er niet genoeg van krijgen: het was Carla Bruni voor, na, en tussenin. Bijna zou je vergeten dat president Sarkozy ook mee op staatsbezoek was. Niet dat de presidentsvrouw zich misdroeg, of flamboyant voor de dag kwam, integendeel. Het was haar welgemanierdheid, maar vooral haar brave garderobe die opschudding veroorzaakte.

door Agnes Goyvaerts

Brussel l Met haar grijze mantel van Dior en platte ballerina's is mevrouw Bruni-Sarkozy erin geslaagd om in één klap te worden vergeleken met coryfeeën als Jackie Kennedy, prinses Diana en Grace Kelly. Een ding was zeker: Camilla Parker-Bowles zag er, naast haar, uit als een clown.

Wat droeg prins Charles? Wat had president Sarkozy aan? Niemand zal iets anders kunnen zeggen dan "een donker pak, een wit hemd en een das". Dat is het voordeel dat mannen hebben in het publieke leven. Hoogstens kan er een opmerking worden gemaakt over een foute das, of een slecht zittend pak, maar algemeen wordt aanvaard dat het bij de man gaat om wat in zijn hoofd zit, niet wat aan zijn lijf hangt. In de veilige vermomming van een pak voelt hij zich safe. En áls een man dan al eens afwijkt, Sarkozy met zijn UCLA-sweater, Patrick Janssens met zijn T-shirts, Jack Lang met een Maojasje, dan is het huis te klein. Laat ze zich houden aan hun uniform, en iedereen is tevreden.

Met vrouwen ligt dat natuurlijk anders. Zowel de premières dames, de koninginnen en prinsessen als politica's krijgen permanent de stijlpolitie op hun dak. Het rode jurkje van Freya Van den Bossche is niemand ontgaan, de outfits van presidentskandidate Ségolène Royal werden dag na dag ontleed, van Condoleezza Rice weet iedereen dat ze om door een ringetje te halen is en van Angela Merkel dat ze meestal degelijke broekpakken draagt.

Over de rol van kleren voor koninginnen schreef de Nederlandse journaliste Diewke Grijpma enkele jaren geleden het boek Kleren voor de elite. "Koninginnenkleren", zegt Grijpma, "zijn een soort toneelkostuums. Ze moeten de draagsters helpen hun rol te vervullen en de toeschouwers laten geloven in wat ze zien." We kunnen stellen dat Bruni ook een beetje koningin is. Wat zij moest doen geloven, en vooral doen vergeten, was dat ze ooit een frivole mannenverslindster was die nog met Mick Jagger op zwier is geweest en die de man met wie ze samenleefde, verliet om met zijn zoon te gaan samenwonen. Tel daarbij haar imago van chansonnière op blote voeten en model zonder kleren, en je weet dat er werk aan de winkel was. In de populariteitspolls was president Sarkozy bovendien in duizelingwekkende vaart aan het zakken, onder meer wegens zijn levensstijl. Dat moest worden rechtgetrokken en dat deed zijn gade de voorbije week grotendeels met haar verschijning.

Wat droeg ze? Een grijze, hoog geknoopte jas tot onder de knie, met een grijs pillendooshoedje (vandaar de directe vergelijking met Jackie), platte ballerina's, een zwarte handtas en zwarte leren handschoenen, alles van Dior. Diplomatiek goed gezien, want Dior is oer-Frans, de ontwerper, John Galliano, een Brit. In haar koffer had Bruni enkele varianten op hetzelfde thema, een elegant tweedelig pakje, een grijs broekpak en een donkerblauwe mantel, ook van Dior. Grijs is sinds de oprichting van het modehuis door Christian Dior de signatuurkleur, maar in de Britse pers maakte men ook gewag van een attente aanpassing aan het Britse klimaat.

De Britse stylewatchers vonden het grote klasse, maar maakten toch ook de vergelijking met vintage airhostess, verpleegster, en schoolmeisje. Gelukkig heeft Bruni van zichzelf de aristocratische trekken en het ideale figuur om juist dat sexy te maken.

Wat niet kan worden gezegd van Camilla Parker-Bowles of koningin Elizabeth. De Queen of England kwijt zich echter, net als koningin Beatrix, op haar manier perfect van haar taak. Hun kleren stralen hun rol uit, ze maken er geen modestatement mee. Grijpma: "Vroeger waren het de hofschilders en later de officiële portretfotografen die daarvoor instonden. Maar vandaag, met een camera en een telelens op elke hoek, moet de koningin in alle omstandigheden 'koninklijke status' uitstralen. Een te lichte jurk die bij het geringste briesje tegen haar billen zou plakken of een linnen pak dat na een halfuur vol kreukels zit, dat kan bijvoorbeeld niet." Koningin Beatrix neemt dat zeer ter harte. Grijpma: "Met een jurk voor een officiële gelegenheid onderzoekt ze nauwgezet of ze er elegant en gemakkelijk het trapje van de koets mee op- en af kan. Ze houdt rekening met allerlei beleefdheidsregels en praktische details. Haar kleding is op effect berekend en er hoort altijd een hoed bij (behalve bij rampen en grote ongelukken, omdat ze er dan zonder hoed 'menselijker' uitziet)."

Ook koningin Fabiola zorgde ervoor dat ze duidelijk als koningin werd herkend, haar hoeden gingen nooit onopgemerkt voorbij. Koningin Paola is al van een andere generatie. Als Italiaanse heeft ze ook meer feeling voor mode meegekregen. Ze kleedt zich elegant, met een voorkeur voor Armani en Strelli, en je zult haar niet gauw zien in een kobaltblauwe satijnen jurk met een wijde rok, dito hoed en wuivende pluimen.

Camilla Parker-Bowles zit ook in de tussengeneratie. Voor haar huwelijk met prins Charles was zij een waardige vertegenwoordigster van de grijze, Engelse plattelandsadel, een plooirok, rubberlaarzen en een regenjas. Met haar huwelijk, gekleed door de Britse Anna Valentine, verraste ze iedereen als een vlinder die uit zijn cocon was gekropen, en sindsdien is er echt wel beterschap te melden. Maar naast Carla Bruni werd toch nog maar eens pijnlijk duidelijk dat je stijl niet kunt kopen. De kraag, manchetten en handtas van luipaardprint, gecombineerd met pluimen op haar hoed, waren te veel safaripark en te weinig Windsor Castle.

De nieuwe generatie kroonprinsessen, Máxima in Nederland en Mathilde in België, kleden zich meer zoals 'gewone' jonge vrouwen dat vandaag doen, hoewel ook zij met hun kleren duidelijk moeten maken dat ze een trapje boven de rest staan. Edouard Vermeulen van het huis Natan is een van hun favoriete kleermakers. "De prinsessen moeten voor hun functie een gelijkaardige uitstraling hebben, en toch zal ik nooit aan hetzelfde denken voor hen beiden. Want het is uiteindelijk toch de vrouw die maakt hoe een kledingstuk overkomt", zei hij me onlangs in een interview. Dat valt ook meteen op als je de foto's ziet. Prinses Máxima is uitbundiger, en heeft meer flair. Hoewel Mathilde een frisser gezicht heeft, maakt het geheel vaak een meer geforceerde indruk. Heel vaak is er iets mis met de verhoudingen. Haar rokken zijn te kort, in een poging om er jong uit te zien, en aan de bovenkant wordt ze ingesnoerd door beknellende rolkragen. Máxima daarentegen geneert zich niet om haar cleavage te tonen. Wanneer Mathilde een broek draagt, lijkt het niet van harte. Er moet toch altijd een damesachtig schoentje onder.

In hetzelfde bedje is overigens Hillary Clinton ziek. Met haar zandlopermodel heeft ze gekozen voor broekpakken met een getailleerd jasje en een top in dezelfde kleur. Goed. Maar moet daar dan zo'n halfslachtig hakje met een nylonkous onder? De les die Hillary wel heeft geleerd is dat representatiekleding vaak in één enkele opvallende kleur is uitgevoerd. Een mooi voorbeeld daarvan was te zien op het huwelijk van Filip en Mathilde bij de Japanse kroonprinses, die van kop tot teen in een hevig koningsblauw was gestoken. Ook Hillary kiest consequent voor steenrood, felblauw of roomkleur. Ségolène Royal zat in hetzelfde straatje, maar ze is wel een Française, en ze is slanker. Maar net als Hillary mag ze niet té chic overkomen, als socialistische kandidate zou dat haar imago geen goed hebben gedaan. Daarom droeg ze geen Chanel of Dior, maar mainstream Franse merken. Zij was nog niet tot de godenstatus verheven.

Carla Bruni moest niet verkozen worden. Ze wil wel geliefd zijn. Zij heeft het onbetwistbare voordeel dat ze er zelfs met een bloempot op haar hoofd nog goed uitziet. Maar haar grijze, ingetogen verschijning in Londen de voorbije week getuigde alleszins van sociale intelligentie.

Wat Carla Bruni moest doen geloven, en vooral doen vergeten, was dat ze ooit een frivole mannenverslindster was die nog met Mick Jagger op zwier is geweest

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234