Maandag 25/10/2021

Hitchcocks doorbraakfilm

Spionagethriller > The 39 Steps

Een status als Psycho en Vertigo heeft The 39 Steps niet. Maar toch is dit spionageverhaal uit 1935 een essentiële Hitchcock. Bewonderaar François Truffaut noemt het niet voor niets 'een synthese van zijn Britse periode', want vier jaar later zou de meester van de suspense in Hollywood gaan werken. Alle typische Hitchcockmotieven zijn present en ook meer dan zeventig jaar na datum leest de film als een blauwdruk van The Bourne Identity.

Door Luc Joris

Die link naar de recente Robert Ludlumverfilming is niet zo vreemd als ze op het eerste gezicht lijkt. Met The Man Who Knew Too Much (uit 1934, door sommigen beschouwd als de eerste echte Hitchcockfilm) en The 39 Steps ontdekte Hitch dat het genre van de spionagefilm hem perfect paste. En kon hij vooral opnieuw experimenteren met hypersnelle overgangen en het opeenstapelen van kleine dramatische gebeurtenissen en details om vaart in het achtervolgingsverhaal te houden.

Maar voor dit bijna volledig in de inmiddels afgebroken Lime Grove Studios in Londen opgenomen verhaal vertrok Hitchcock van de roman The Thirty-nine Steps van John Bucham, een schrijver die hij enorm bewonderde omwille van zijn gevoel voor understatement. Bucham schreef een vijftal boeken over gentleman Richard Hannay, een van de eerste moderne helden uit de spionagethriller. Met andere woorden: zonder Bucham, geen Ian Fleming, geen Robert Ludlum.

Hitchcock bleef die roman allesbehalve trouw. Hij introduceerde een vrouwelijk personage (de coole blonde Madeleine Carroll), meer humor (de treinwagonscène tussen de zakenmannen in ondergoed en een priester) en hij gaf het verhaal een stevige seksuele context (de zowel door slechterik als politie opgejaagde onschuldige held op de vlucht brengt een nacht in een hotel door, vastgeketend door handboeien aan een mooie vrouw die hem niet kan luchten).

De rol van de onterecht van moord verdachte Hannay, een Canadees die vanuit Londen naar Schotland reist om te beletten dat een buitenlandse bende een geheim uit Engeland smokkelt, wordt overigens met panache vertolkt door de Brit Robert Donat, hier met een Clark Gablesnor. Diezelfde Gable, nochtans genomineerd voor Gone With the Wind, die Donat in 1939 in de Oscarrace versloeg met zijn vertolking in Goodbye Mr. Chips.

Hitchcocks internationale bekendheid begon met dit lichte thrillermelodrama in zwart-wit. In sommige scènes mag je dan nog de invloed van het Duitse expressionisme herkennen, zijn temporijke mix van komedie en suspense bevat genoeg memorabele scènes die deel zijn gaan uitmaken van het klassieke filmlexicon.

Zo is er de verrassende geluidsmontage of cut waarin Hitchcock snijdt van de gillende meid van Hannay die in zijn appartement het lijk van de vermoordde buitenlandse spionne ontdekt naar de fluitende locomotief van de trein met Hannay op weg naar Schotland. Of de subtiele cameraregie en het schitterende spel met het beeldkader (let op de handen links en rechts), wanneer de belaagde Hanney ontdekt dat hij onverwacht in de handen van de slechterik is gevallen, de man met de afgebroken pink.

JJJJ

Regie Alfred Hitchcock Vertolking Robert Donat, Madeleine Carroll, Lucie Mannheim, Godfrey Tearle, Wylie Watson, Peggy Ashcroft Land GB Speelduur 86 minuten Voor liefhebbers van vroege Hitchcockfilms en voorlopers van zijn Amerikaanse films als Saboteur en North by Northwest Te mijden door wie weigert om in Hitchcock een van de grootste cineasten aller tijden te zien

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234