Zondag 24/10/2021

'Hiphop? Ik heb meer interesse voor poëzie

'Brihang is ne rapper, maar ie durft nog nie van de bovenste plank', schimpt Boudy Verleye (23) in de spiegel. Een geluk dat u die mening niet hoeft te delen. Op debuut zolangmogelijk kleurt Brihang fraai en vindingrijk buiten de lijntjes. Gunter Van Assche

Rapper. Beeldhouwer. Dichter. Turner. Boudy Verleye alias Brihang is van meerdere markten thuis. Opmerkelijk genoeg verweeft hij die disciplines ook met elkaar op zolangmogelijk. Alleen al de hoes doet zoiets vermoeden: je ziet hem met een hiphopperspetje over een schraag geplooid. Verleye oogt kwetsbaar en fragiel, maar in feite voert hij net een flikflak op. Een makkie voor een ex-Vlaams kampioen tumbling, een aaneenschakeling van spectaculaire turnoefeningen.

In zijn songs wroet hij dan weer met taal zoals met klei, en boetseert hij zinnen die nu eens speels en een andere keer erg introspectief klinken. De 23-jarige Verleye modelleert performance, toneel, cursiefjes en slam poetry, tot ze een eigen geluid vormen. Zijn geluid.

Als hiphopper blijft hij ook ver weg uit het getto in Cliché-sur-Platitude. De typische braggadocio hoef je dan ook niet te verwachten in zijn teksten: Brihang is het soort rapper dat zichzelf weegt en meestal te licht bevindt. Zelfs al kon hij zich twee jaar geleden al laureaat van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel noemen.

Op eenzelfde manier barst de plaat trouwens van voorzichtige ambitie. Zo verwijst de titel naar het feit dat we "zo veel mogelijk van ons leven moeten proberen te doen slagen, en zo lang mogelijk in stand houden".

Het levert hem een coming-of-ageplaat op, die balanceert tussen kind en volwassene. Tussen zorgeloosheid en een zoektocht. "Ik ben nog altijd aan het zoeken", bekent Brihang. "Ik probeer een antwoord te vinden op belangrijke vragen: wat wil ik doen? Wat ben ik? Hoe zien mensen mij? Ik ben een rapper, maar in januari staat er ook beeldhouwer op mijn diploma. De beeldhouwer en de rapper staan elkaar in de weg, heb ik al gemerkt. Ik kan ze onmogelijk allebei voldoende aandacht geven. Het is een moeizaam huwelijk, maar ik zou niets liever willen dan beide disciplines samenbrengen in één optreden. Op het podium vind ik als muzikant namelijk dezelfde lichamelijkheid als bij beeldhouwen."

Aan een beeldhouwwerk kan hij blijven schaven, vertelt hij. Helaas is dat niet anders bij een plaat. "Tot aan de mastering heb ik nog voortdurend aanpassingen gedaan. Zaken loslaten valt mij heel zwaar. Dat heeft minder met perfectionisme te zien dan met onzekerheid. Of dat zo zal blijven? Dat zal mijn vriendin niet graag horen: voor de release van de plaat sliep ik slecht, en schoot ook elke nacht nerveus wakker, met de vraag hoe ik de plaat kon doen slagen. Ik heb trouwens nog steeds het gevoel dat ik hem beter wil maken, zelfs al is dat natuurlijk niet meer mogelijk."

Outsider in West-Vlaanderen

Die onzekerheid heeft misschien ook wat te maken met zijn status als outsider. "In de hiphopscene van West-Vlaanderen ben ik niet zo welkom", knikt hij. "Daar vinden ze me geen echte rapper. Ik ben meer geïnteresseerd in poëzie."

Die liefde voor gedichten kwam er trouwens uit noodzaak: hij lijdt aan dyslexie. "Pas aan het eind van het zesde leerjaar kon ik écht lezen. Ik lees nog altijd heel traag, dus zijn boeken te vermoeiend. Op de kunstschool hielden ze daar gelukkig rekening mee: ik mocht er een boekbespreking maken van een gedicht. Een hele wereld ging toen voor me open. Op mijn gemak kon ik zo'n gedicht een paar keer herlezen, en dat vertelde mij vaak méér dan een heel boek. Mijn favoriete dichter? Herman de Coninck. Geen bundel die ik zo vaak heb opengeslagen als Onbegonnen werk. Qua literatuur ben ik helemaal niet onderlegd, maar het spelen met woorden heb ik wel altijd fijn gevonden. Ik vraag me altijd af waarom iets scheefs niet mooier zou zijn dan iets wat recht staat."

Hij woont nu in Gent, maar eigenlijk is Brihang een volbloed West-Vlaming. Je kunt er ook niet bepaald naast luisteren op zolangmogelijk. Op de vraag waar hij vandaan komt, lacht hij bijna verontschuldigend. Knokke. "Als je de naam van die stad ergens laat vallen, krijg je natuurlijk meteen een stempel op je voorhoofd gedrukt. En toegegeven: een aantal van de clichés kloppen wel. (grinnikt) Maar het voelt nog altijd aan als thuiskomen, Knokke. De kust brengt mij ook rust. Zelfs als ik indertijd 's nachts uitging, wilde ik altijd even langs de dijk of op het strand wandelen.

"In Het Zwin heb ik ook nog veel kampvuurtjes gebouwd. We hadden er zelfs een secret spot: De Put. Een machtige, diepe duin. Dan namen we al eens generatoren mee, om er een feestje te bouwen. Het is ver genoeg van de buitenwereld om niemand te storen, en de natuur respecteerden we natuurlijk ook wel." Verklaart meteen waarom we zo'n frisse bries hoorden waaien doorheen de hiphop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234