Donderdag 05/08/2021

Hillary, wakker worden en opstaan!

Hillary blijft proberen Obama's aantrekkingskracht van de hand te doen als iets emotioneels, iets wat je kunt overwinnen als je maar genoeg mentale discipline aan de dag legt

Maureen Dowd volgt de campagne van Hillary Clinton met stijgende verbazing

@5 INFO Opinie:Maureen Dowd is columniste van The New York Times.

Vannacht Belgische tijd houden de Democraten voorverkiezingen in Ohio, Texas, Vermont en Rhode Island. In de waag ligt de nominatie voor het Amerikaanse presidentschap. Wordt Hillary Clinton definitief te licht bevonden of gaat na 4 maart de strijd met Barack Obama onverminderd voort? Maureen Dowd vraagt redelijkheid, eindelijk redelijkheid.

@4 DROP 2 OPINIE:Haar innerlijke Cheney activerend liet Hillary Clinton een angstbom - zo zou Michelle Obama het noemen - vallen, door in een nieuw spotje te suggereren dat als haar opponent verkozen wordt uw engelachtige, onschuldige, slapende schaapjes van kinderen best wel eens om het leven konden komen door een terroristische aanval.

Alleen zij heeft de tegenwoordigheid van geest om nucleair te gaan, mocht er om drie 's nachts een Dr. Strangelove-achtig telefoontje van een machtshongerige Poetin het Witte Huis bereiken. Het spotje toont hoe kalm ze zou blijven op het gevreesde moment waarop ze de hoorn opneemt. Haar atoomlook is vrouwelijk - met gedistingeerd kameelkleurig vest en gouden halsketting - en toch ernstig, door de zwarte Tina Feybril.

Het is niet gemakkelijk om in het spotje een boodschap te ontwaren. Het engste is niet de aanhoudend rinkelende telefoon, maar een vrouw in de gedaante van Andrea Yates (berucht vanwege de moord op haar vijf kinderen in 2001, red.) die de slapende schatjes in het duister komt besluipen. Het punt kan onmogelijk zijn dat Hillary beter is dan Obama op het vlak van internationaal crisismanagement, want ze heeft daar even weinig ervaring mee als hij. Ze heeft alleen aan binnenlands crisismanagement gedaan, met de grote schoonmaak na Kwispelende Bill.

Is de boodschap dat Hillary er helemaal klaar voor is vanaf nacht één? Dat ze geen tijd zal moeten verliezen als ze uit bed gehaald wordt in de nachtelijke uren, omdat ze een broekpak onder haar broekpak draagt? Of is het, zoals oud-generaal Wesley Clark zei toen hij samen met haar in Waco on Friday zat, dat Hillary "in het Witte Huis woonde toen de moeilijke beslissingen genomen werden? Ik veronderstel dat u in bed lag toen de telefoon ging om drie uur 's nachts".

Echt wel 'nieuwe mama' van de eerste ernstige vrouwelijke presidentskandidaat om de kleintjes nachtmerries te bezorgen. Hoe moederlijk is dat? Maar aangezien haar nachtmerrie verliezen is, vindt ze er geen graten in kleine Jip en Janneke de stuipen op het lijf te jagen.

Niet-langer-Obambi was snel om tegengas te geven tegen Hillary's poging om hem in de rol van naïeveling te duwen. "Senator Clinton weet het misschien niet, maar we hebben ooit al een rodetelefoonmoment gehad", zei hij op een openluchtbijeenkomst en 8.000 mensen begonnen spontaan boe te roepen bij de vermelding van het Hillaryspotje. "Dat was de beslissing om Irak binnen te vallen. Senator Clinton nam de telefoon op, en gaf het verkeerde antwoord. En John McCain nam de telefoon op en gaf het verkeerde antwoord. En George Bush nam de telefoon op en gaf het verkeerde antwoord." (Eigenlijk is er helemaal geen rode telefoon in de Oval Office, maar misschien wil Obama de plek herinrichten.)

Vorige week in de nieuwsshow Nightline wentelde Hillary zich nog maar eens in genderongelijkheden, want voor haar is het veel moeilijker campagne voeren dan voor haar opponent, "een zwarte man met een exotische naam die de meeste Amerikanen een jaar geleden nog nooit gehoord hadden". "Ik zou zo graag willen dat het speelveld voor iedereen gelijk was", zei ze, "maar ik ben bereid op gelijk welk veld te spelen." Is dat de manier waarop ze met dictators zou omgaan, door de scheidsrechter te beïnvloeden en aan de VN te vragen: "Waarom stelt u deze vragen niet eerst aan Ahmadinejad?"

Verstrikt in haar eigen slachtofferrol beet ze Nightline-anker Cynthia McFadden toe dat Obama in zijn boek had geschreven dat hij "een wit scherm is, en dat mensen van heel verschillende gezindten alles wat ze willen geloven op hem projecteren". Ze zei dat kiezers hun hoop op dat lege scherm projecteerden, "ook al gaat hij nog niet lang genoeg mee".

Toen het ging het over de vrouwen die met haar meevoelen, zei ze: "Ik denk dat vele vrouwen hun eigen gevoelens en leven op mij projecteren, en ze begrijpen hoe moeilijk het allemaal is. Het is zwaar. Het is zwaar daar als vrouw rechtop te blijven." Projectie is dus slecht voor Obama en goed voor haar?

Tijdens een telefonisch groepsgesprek met Hillary's steeds hysterischer mannelijke strategen vroeg politiek journalist John Dickerson van Slate Magazine wanneer precies ze ooit op de proef was gesteld bij een crisis op het vlak van buitenlandse zaken. Na een lange stilte waarin je een trui kon breien vermeldde Mark Penn (hoofdstrateeg van de Clintoncampagne, red.) "haar werk in het Armed Services Committee".

Hillary's jongens pruilen dat de pers dringend compromitterend materiaal over Obama moet opspitten voor het te laat is. Hun ooit machtige campagne is nu gereduceerd tot een klaagzang dat Obama nooit deftig geïnterpelleerd heeft in het Subcommittee on European Affairs. Wat volgt? Een bittere klacht dat hij ooit niet is opgedaagd voor een stemming?

Hillary blijft proberen Obama's aantrekkingskracht van de hand te doen als iets emotioneels, iets wat je kunt overwinnen als je maar genoeg mentale discipline aan de dag legt. Maar achter die etherische façade is hij een advocaat, net als Hillary. Hij leest The Times en Philip Roth, en praat over de nuances van Medicare Part B zoals Bush het nooit gekund had toen hij voor het eerst aan de presidentsverkiezingen deelnam (en waarschijnlijk nog niet zou kunnen).

Hillary's emotionele aanvallen zullen geen effect hebben. En de emotionele aanvallen van de Republikeinen op het patriottisme van de Obama's, en hun gebruikelijke pogingen om de Democraat iets volksvreemds te geven (Hussein, Hussein, Hussein!) hebben misschien niet dezelfde impact.

De president volgde zijn buikgevoel en stortte ons land in een oorlog, speelde in op onze angsten en trok de patriottische kaart om zijn agenda vooruit te helpen. Deze keer verkiezen de Amerikanen misschien wel verstandelijke argumenten boven gevoelsargumenten. Wat een verfrissende verandering zou dat wel niet zijn?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234