Zondag 24/01/2021

Hij wilde zo graag een apostel van de vrede zijn

Frank Schlömer voormalig buitenlandjournalist van deze krant.

Met de dood van Shimon Peres is de laatste van de beroemde founding fathers van de staat Israël verdwenen. Peres, die ik een paar keer heb mogen ontmoeten, heeft meer dan zestig jaar mee gestalte gegeven aan de politiek van de Joodse staat.

Hij was een uitermate aimabel man, die als een ziener gold, een visionair met dadendrang, die vaak geen sant in eigen land was en geen electorale successen kon boeken, maar in de hele wereld werd gerespecteerd.

Een man ook die wel wat tegenstellingen in zich meedroeg. Oh zo graag wilde hij een vredesapostel zijn, en Israël heeft inderdaad ook vrede gesloten met Egypte en Jordanië, akkoorden waarin Peres een belangrijke rol heeft gespeeld. Hij beschouwde dit als zijn politieke levenswerk, zei hij mij lang voordat hij nog andere topposten in handen kreeg.

Maar Peres was ook oorlogsminister en aarzelde vaak niet om de Palestijnen met harde hand aan te pakken. Hij heeft het Israëlische leger hervormd en het tot het machtigste in de regio gemaakt. En hij was ook de man achter iets waar Israël vandaag nog altijd geen woord over wil verliezen: Peres heeft het land tot een atoommacht gemaakt en was de stuwende kracht achter het tot stand komen van de nucleaire installaties in de woestijnstad Dimona. Die werden als 'textielfabriek' gecamoufleerd, golden en gelden als de meest geheime staatszaak. Israël reageert nooit op berichten dat het over een atoomarsenaal beschikt, maar ontkent het ook niet. In besloten kring wordt Dimona echter als het 'meesterwerk van Peres' beschouwd.

Zijn blijvende verdienste is echter dat Peres de vredesgesprekken met de Palestijnen op gang heeft getrokken, ook al zijn die ondertussen al lang een stille dood gestorven. Peres heeft de politieke moed getoond waar het anderen aan ontbrak. Hij is in een tijd dat dat absoluut not done, ja zelfs strafbaar was in Israël, met de vermaledijde PLO-leider Yasser Arafat gaan praten, wat hem samen met de Palestijn en premier Rabin de Nobelprijs voor de Vrede opleverde.

Verwijzend naar de akkoorden die in Washington met de Palestijnen werden gesloten, zei hij in zijn toespraak tot de Algemene Vergadering van de VN op 28 september 1993: "Tijdens het ondertekenen van de documenten op het grasveld van het Witte Huis kon ik bijna een frisse lentebui voelen, en mijn verbeelding begon af te dwalen naar de lucht van ons land die voor alle volkeren wellicht is opgeklaard. Op het grasveld kon je bijna het zware stappen van laarzen horen die na honderd jaar van vijandelijkheden het toneel verlaten. Het is alsof we de lichtvoetige tred hoorden van nieuwe stappen, die hun debuut maken in de op vrede wachtende wereld."

Die droom is tot op de dag van vandaag niet uitgekomen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234