Zondag 26/01/2020

'Hij liep niet weg bij een probleem'

Collega's en vrienden reageerden bijzonder aangeslagen op de dood van de 54-jarige Guido De Moor, getrouwde vader van twee kinderen. 'Maak er een goeie dag van, zei hij dikwijls', vertelt een collega die de voorbije acht jaar met hem samenwerkte bij de NMBS.

Door Katrijn Serneels

Antwerpen l Zaterdag 24 juni werd geen goede dag voor Guido De Moor. Op weg naar zijn werk zetten zes amokmakende jongeren in zijn 'vaste' bus een punt achter zijn leven.

Guido De Moor nam hem bijna dagelijks, bus 23, van zijn woonplaats in de buurt van het Schijnpoort, op loopafstand van het Antwerpse Sportpaleis, naar het station van Berchem. Hij werkte als treinbestuurder op de Thalys, een vriend van alleman bij de NMBS. Een collega: "Ik heb er niet goed van kunnen slapen vannacht. Ik kwam daarnet een andere collega tegen op de Meir. Hij had al gehoord dat er iets ergs gebeurd was, maar wist niet dat het 'onze Guido' was die in de bus gestorven is. Mijn collega trok bleek weg. We zijn er echt niet goed van.

"Guido was een heel sociale man. Hij woonde al jaar en dag in de buurt van het Schijnpoort en Stuivenberg. Hij kende de buurt, de problemen, de mensen. Hij was geëngageerd, in zijn buurt en bij de NMBS. Hij zat bij de vakbond, bij de OVS. Hij had zijn mening en hij zei die ook. Hij kwam op voor de mensen."

Maar dit keer liep het fataal af. Dat hij probeerde om de gemoederen te bedaren in de bus verbaast zijn collega niet. "Zo kennen we hem. Goedgeluimd, altijd een klapke, een grapje, wat ruggensteun. Maar als er een probleem was, liep hij niet weg. Dan probeerde hij het op te lossen. 's Morgens zei hij dikwijls: 'Maak er een goeie dag van.' En zie wat er gebeurd is. Als hij zijn mond niet had opengedaan, als hij niks had gedaan, dan leefde hij nu nog."

Eén ding verbaast de collega: dat Guido zo snel bezweek. "Het was echt een forse gast. Zeker 1 meter 80 groot en hij woog toch zo'n 90 à 95 kilo. Hij kon tegen een stootje. Ze moeten hem echt wel stevig in elkaar geklopt hebben. Of misschien iets vitaal geraakt hebben, waardoor hij niet meer kon ademen. Of misschien is er wel een ader gescheurd in zijn hart of zo.

"Het ellendig crapuul dat dat gedaan heeft, dat mogen ze van mij voor een muur zetten en afschieten. Daar heb ik geen woorden voor. Hij had een vrouw en twee kinderen, het was een goeie man. Ik zou het niet gedurfd hebben, wat Guido heeft gedaan. Ik heb vroeger al eens klop gekregen en sindsdien ben ik voorzichtiger."

Guido komt nooit meer thuis, maar de bus reed verder. Bus 23 brengt mensen naar huis, naar hun werk, naar de Sinksenfoor. Ook zaterdagavond. "Nog vier keer naar 't stad en terug moet ik", zucht R., al een jaar lang chauffeur op lijn 23. "Als het wat later was gebeurd, dan was het in mijn bus geweest. Nu gebeurde het bij de Mark, ik heb hem nog zien vertrekken op de Luchtbal. Ze hebben hem naar huis gestuurd. Hij was er kapot van."

Maar vechtende mensen in de bus? R. heeft het eigenlijk nog nooit meegemaakt op zijn 'risicolijn'. "Verbaal geweld wel, maar fysiek geweld, dat heb ik nog niet gezien. Ik moet wel zeggen: de Turnhoutsebaan en Carnotstraat, dat is een wijk waar die jonge gasten heel agressief kunnen reageren. Je moet maar één woord verkeerd zeggen en ze keren zich tegen u. Ik durf het niet meer, als er jongeren te veel lawaai maken, zeggen dat ze stil moeten zijn. Ik zwijg."

Een koppel stapt op aan de Luchtbal. Op weg naar de stad, om te gaan feesten. Ze kennen 'het gevoel'. "Ze hebben ons al eens lastiggevallen aan de halte. En maar roepen en maar uitschelden, in een taal die je niet verstaat. Ze zijn niet allemaal zo, de jonge gasten, maar wat moet je dan doen? Wie moeten we bellen? Ik weet het ook niet."

Een 30-jarige dame neemt lijn 23 ook regelmatig, samen met haar drie kinderen. "Ik ben eerlijk gezegd ook wel een beetje bang, ja. Vooral voor mijn twee jongens, het is een tweeling van vier jaar, ze gaan graag apart zitten, vooraan in de bus. Als er iets gebeurt, heb ik ze niet bij mij, kan ik ze niet beschermen. Ik vind het afschuwelijk, wat er gebeurd is."

De avond valt. Bus 23 passeert de halte van de Kerkstraat met de Turnhoutsebaan, waar de zes jongeren zijn ingestapt. Nauwelijks een minuut later staat de bus aan het Astridplein, waar Guido De Moor enkele uren eerder in elkaar is gezegen. Iedereen zucht. Dit moet zo snel gebeurd zijn. Afschuwelijk snel. En zo hard.

Guido was een heel sociale man. Hij had zijn mening en hij zei die ook. Hij kwam op voor de mensen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234