Zaterdag 23/01/2021
Eugene Cernan (links) en collega-astronaut Ronald Evans tijdens de Apollo 17-missie.Beeld AFP

In memoriam

Hij knipte het licht op de maan uit

In de dood is iedereen gelijk, maar sommigen zijn toch iets gelijker dan anderen. Jean-Paul Mulders bewijst een markante overledene de laatste eer. Vandaag: de laatste maanwandelaar.

Iedereen die naar school is gegaan, kent Neil Armstrong, maar wie heeft weleens gehoord van Eugene Cernan? Hij was niet de eerste, maar de tot dusver laatste mens die zijn voet­afdruk achterliet in het maan­stof.

De maanlandingen hadden in die dagen al veel van hun pluimen verloren. Zat iedereen in juli 1969 nog aan de buis ge­kluisterd toen Apollo 11 landde in de zee der stilte, dan was een maanlanding om­streeks 1972 voor de gemiddelde wereldburger even opwindend geworden als een busrit door Merelbeke. Alles went, zelfs het uitzonderlijke, het hachelijke en het roemruchte. 

Het was een beetje tragisch voor Eugene Cernan en zijn kornuiten, want technisch gesproken moest hun prestatie niet onderdoen voor die van Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins slechts drie jaar eerder. Wie als eerste iets presteert, gaat de geschiedenis in, terwijl al wie datzelfde overdoet, roemloos wordt vergeten.

Camelot

Niet bekend is of Cernan, zoon van een Tsjechische moeder en een Slo­waak­se vader, het erg vond als hij op café wel­eens op ongeloof getrakteerd werd als hij vertelde dat hij op de maan had gewan­deld. Hij was een rustige vent, niet geheel ge­vrijwaard van poëtische beschouwingen. Zo noemde hij de vallei waar ze met Apollo 17 op 11 december landden, “ons eigen, kleine privé-Camelot”, naar koning Arthurs legendarische stulpje.

Zijn opleiding tot piloot kreeg hij aan de militaire school die later beroemd zou worden door de film Top Gun. Hij landde wel tweehonderd keer op een vliegdekschip. De NASA selecteerde hem en hij werd een ervaren astronaut, die riskante ruimte­wandelingen maak­te en ter voorbereiding van Apollo 11 laag over de maan mocht scheren. Miljoenen mensen hoorden hem vloeken toen hij daarbij kortstondig de controle verloor over het toestel.

Toen hij zelf op onze satelliet mocht landen, niet als eerste maar als laatste, bleven de astronauten er drie dagen. Ze bezochten tal van beziens­waardig­heden zoals de Van Serg- en Sherlock-kraters. Ze boorden gaten en verzamelden merkwaardige, oranje­rode bodem­­­- stalen. Voor ze weer vertrokken, liet Cernan niet na de initialen van zijn doch­ter in het maanstof te krassen – waar ze tot vandaag staan als niemand ze heeft uitgewist. 

Toen hij weer in de maanlander klom, zei hij, met het voor­uitgangs­optimisme en de hoopvolle gezwollenheid eigen aan die dagen: “We vertrekken nu vanop de maan. Als God het wil, zullen we terugkeren, met hoop en vrede voor de hele mensheid.”

Hoogtepunt

Tot dusver bleef God, en de VS-overheid, ietwat onwillig. Het zou de laatste bemande reis naar de maan worden. “Ik was een van de twaalf die ooit op haar oppervlak hebben gestaan”, klaagde de astronaut weleens. “Het was zonder meer het hoogtepunt van mijn leven, en nooit kan ik daar nog terug­komen. Ik heb dat leren aanvaarden, al was het moeilijk later iets te vinden dat zelfs maar van ver in de buurt kwam.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234