Woensdag 23/10/2019

Hij heeft mijn leven rijker gemaakt

"Patrick, ik ben moe, ik ga naar mijn hotel, loop je even mee?" Het was weer zo'n ongelooflijk vermoeiende zaterdag op De Stripgidsdagen in Turnhout. Uiteraard wil ik wel even meewandelen met mijn vriend, hij had zich bijna dood gesigneerd. We zijn nog maar net De Warande buiten gestapt of hij vraagt: "En Patrick, waar gaan wij nu nog een pint pakken, ze waren daarbinnen een ferm zaag aan het het spannen, zeg nu zelf." En we gingen nog een pint pakken en we babbelden nog honderduit over het leven en de wereld. Ach Sleen, hij was voor geen enkel gat te vangen.

De snoodaard. Alleen al voor het uitvinden van onsterfelijke, eigenzinnige, buitengewoon geestige stripfiguren moet hij de hemel krijgen. Nero deed toch waar hij goesting in had, Nero ijverde toch voor een mooiere, fijnere wereld, hij wilde toch de wereld redden? En er is toch geen grotere vredesapostel dan zijn teergeliefde zoon Adhemar? En figuren als Petoetje en Petatje in een tijd dat het woord migrant nog maar net bestond? Zalig.

Sleen, de warmhartige verteller, de plaagstok. Hij stond graag voor de spiegel en als hij niet voor de spiegel stond was hij aan het woord. Zeggen ze. Maar hij hield net zo goed van een stevig wederwoord. Je moest wel sterk in je schoenen staan. Hij kon non-stop vertellen over de ellende die de mens in de natuur veroorzaakt maar net zo goed kon hij de politieke problemen schetsen in Afrika en het Midden-Oosten.

Sleen heeft mijn leven verrijkt, hij heeft het IJzeren Gordijn getekend zoals ik het me als kind voorstelde. Ik heb in zijn strips de Egyptische president Nasser leren kennen. Ik heb in mijn dromen aan lianen door zijn oerwoud geslingerd.

Sleen wilde ook altijd weten hoe het met me was, met mijn vrouw, met onze zonen. "Hoe oud zijn ze nu, wat doen ze? Studeren ze goed? Luisteren ze goed naar hun ouders?" Hij stuurde kaartjes met nieuwjaar en verjaardagen.

Op 4 augustus heb ik hem het laatst gezien, bij hem thuis in Hoeilaart. Zijn vrouw Catharina was jarig en ze nodigden enkele mensen uit om champagne te komen drinken. Urbanus was er, Dirk Stallaert natuurlijk, Gal, en nog een paar mensen die graag op de achtergrond blijven. Mooi was het, we wisten allen dat het een afscheid zou zijn. Sleens hoofd was nog superhelder maar zijn lichaam was op.

Urbanus en Stallaert zongen het liedje dat ze voor Sleen hebben gemaakt. Iedereen kreeg een stuk ijstaart. Sleen wilde ook een stuk, lekker fris in de mond. Ik heb hem lepeltje voor lepeltje ijs te eten gegeven. Het deed hem veel plezier. Hij genoot intens. En ik denk dat ik ook zo'n ritueel nodig had om een vriendschap te kunnen besluiten.

Ik heb Sleen zo graag gelezen, ik heb best wel veel voor hem gedaan maar ik heb er duizend keer zoveel voor terug gekregen. Gewone mannenvrienschap. Ik ben buitengewoon ontroerd door zijn overlijden. Zaterdag sta ik weer voor hem klaar. Om nog een keer afscheid te nemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234