Dinsdag 27/09/2022

'Hier voel ik me echt thuis'

Geen Giro voor Thomas De Gendt dit jaar. Het nummer drie van 2012 zet alles op de Tour. Op en rond de Stelvio, tussen de besneeuwde Italiaanse Alpentoppen, bereidt hij zich voor. Een dag in het spoor van De Gendt.

Foscagno, Forcola, Pordoi, Forcella Staulanza, San Pellegrino, Fedaia, Valparola, Giau, Gavia. Om van de mythische Stelvio, waar De Gendt vorig jaar geschiedenis schreef in de Ronde van Italië, nog maar te zwijgen. De Passo's liggen gewoon voor het rapen in deze wintersportgekke regio. Geen gevleugelde klimmer die hier niet aan zijn trekken komt. De Gendt ontdekte de regio in 2006 als belofte en werd op slag smoorverliefd. "Ik kwam eens rondneuzen, lukraak. Benieuwd wat zich allemaal aandiende van bergen. Bleek die Stelvio hier toch wel te liggen, zeker?"

Sindsdien is het vaste prik, een paar keer per seizoen. Sulden (Solda in het Italiaans), bij voorkeur. De Gendt kent er elk kronkelpaadje, elke haarspeldbocht. "Je kunt zeven, acht verschillende ritten uitstippelen, telkens met andere beklimmingen." Hotel Cristallo is zowat zijn tweede thuis. "De baas is fan van me geworden. Na mijn etappezege in de Giro liet hij speciaal zwart-roze outfits maken met naast de datum, het profiel, de cols en de wedstrijdtijd ook een foto van mij erop. Er rijden dus tegenwoordig wielertoeristen rond met mijn beeltenis op hun trui. Geestig, niet?"

Maar het skiseizoen zit erop, de baas is aan vakantie toe en dus gaat de tent op 1 mei dicht. De Gendt schuift 85 kilometer op naar La Tea. Een charmant pension in Trepalle, het hoogst bewoonde stadje van Europa, op de Passo Eira tussen Bormio en Livigno. Onontgonnen terrein in wielerland, zo blijkt. De Gendt: "In het begin van de stage zat Willem Wauters (vriend en ploegmaat, JDK) hier ook. Tot hij plots werd opgeroepen voor de Giro. De voorbije dagen hield ploegmaat Serguei Lagutin me gezelschap. Voor de rest zie ik hier amper iemand. Ik vind dat niet erg. Liever heb ik niet te veel volk rond me."

Waar Jurgen Van den Broeck op de Sierra Nevada een trouw begeleidingsteam rond zich schaart, doet De Gendt het helemaal alleen. Ploegleider, mecanicien, verzorger noch trainer in de buurt. "Zo gaat het al jaren. De ploeg laat me begaan, zelf dring ik niet aan op begeleiding. Mijn trainingsschema's worden doorgestuurd door mijn personal coach Koen Pelgrim. Hij volgt me nauwgezet op. Massage? Ach, thuis word ik ook niet altijd gemasseerd. Het zou wel handig zijn mocht ik af en toe eens een regenjasje in de volgwagen kunnen werpen. Of mijn fiets een keer schoongemaakt zien. Meestal zoek ik een carwash op en steek ik hem daar eens door."

Lekkere fles wijn

Niemand in de buurt dus, behalve vrouw Evelyn. Zij combineert alle functies. Ze houdt zijn fiets vast bij het vervangen van de remblokjes, rijdt af en toe met de auto achter hem aan, stopt hem volle bidons toe en is er gewoon wanneer de dagtaak erop zit en het tijd is voor ontspanning. "Ik heb werk meegenomen van thuis, zo kom ik ook wat vooruit", lacht de binnenhuisarchitecte. "Al brengt die grote hoogte ook voor mij de nodige aanpassing met zich mee."

Een strikte voorwaarde voor de levensgenieter in De Gendt blijft evenwel lekker eten. Op advies van de ploegleiding onderwierp hij zich sinds het begin van dit seizoen aan een gedisciplineerd dieet, waardoor hij al aardig wat kilo's kwijtspeelde. Maar een mens moet ook eens kunnen zondigen.

Het Centro de Alto Rendimiento (CAR), het polyvalente trainingscentrum op de Sierra Nevada, dat zich volledig richt op (top)sporters die zich qua voeding strikt naar de normen moeten schikken, is dus niet aan hem besteed. "Je blijft er makkelijker op gewicht. Maar ik heb het toch liever wat Bourgondischer. Af en toe eens een lekkere fles wijn, zonder overdrijven. En in Sulden kun je gaan voor een vijfgangenmenu met minimale porties. Ik ga me niet alles ontzeggen, hé. Ik wil een beetje kunnen genieten van mijn stage. Trouwens, de calorieën van die ene banana split of dame blanche die je een keer eet, rijd je er hier sowieso af."

Hoog tijd dus voor een potje fietsen in dat betoverende decor. "Uren doen", zoals De Gendt het noemt. "Want daar komt het in hoofdzaak op neer." De Gendt bedwingt het slotdeel van de Foscagno. En sleutelt zich gek aan zadel en stuur, in een verwoede poging zijn pijnlijke knie te sparen. "Ik voel me net Eddy Merckx", grinnikt hij. "Nu het palmares nog. Al vrees ik dat dat er nooit zal komen..." In Valditrento draaien we met onze wagen de beruchte Stelvio op. 'Zijn' Stelvio.

Maar we hebben brute pech. 'Chiuso', schreeuwt een felrood bord aan een gesloten barrière na enkele kilometers klimmen in Bogni Vecchi. Gesloten. "Dat gebeurt wel meer in deze periode", weet De Gendt. "Boven is er met de sneeuw geen doorkomen aan. Ook vorig jaar ging hij pas een eerste keer open op de dag van de Giro. Hier, precies op deze plek, was het trouwens dat mijn laatste van vier tegenstanders kraakte in de bewuste etappe. De Bask Mikel Nieve." Voor De Gendt het begin van een triomftocht, zijn rush naar eeuwige roem.

Sindsdien wordt onze landgenoot samen met onder meer de legendarische Fausto Coppi vereenzelvigd met de akelig steile Alpenreus. "De Stelvio ligt me na aan het hart. Een gevoel dat sinds vorig jaar nog is versterkt", geeft De Gendt toe. Maar dat moet ook niet worden overdreven, vindt hij. "Als er straks in de Giro iemand anders als eerste bovenkomt, ebt die roem snel weg. Natuurlijk blijft dit voor eeuwig een van de mooiste momenten uit mijn carrière. Maar laat ons wel wezen: over een jaar of drie zal er geen haan meer naar kraaien."

De Gendt maalt er trouwens niet om dat de Stelvio zijn toegangspoorten sluit. "Het is niet de meest gezellige klim om op te trainen. Hij duurt ellendig lang. Je rijdt er minstens een uur en een kwart over, terwijl je de indruk krijgt dat je er dubbel zo lang over hebt gedaan."

Boorden van de Schelde

En toch. De Gendt zou deze site voor geen geld ter wereld willen inruilen voor de Sierra Nevada, Tenerife of Font Romeu. "Colorado Springs was voor één keer een optie geweest, nu ik de Ronde van Californië rijd. Maar hier voel ik me écht thuis. Je kunt heel hoog trainen: tot boven de 2.500 meter, een grens die niet binnen ieders mogelijkheden ligt. Of heel laag: rond Merano en Bolzano, op 300 à 400 meter. En je kunt diepgaan in de bergen, op een manier die bij ons nooit mogelijk is."

"Probeer je hartslag langs de boorden van de Schelde maar eens op te drijven tot 160, 170 slagen per minuut. Daar moet je al heel gek voor doen. Hier zit je er na een uurtje zo aan. In koers geeft zo'n hoogtestage je gegarandeerd een paar procentjes voorsprong. En ja, het is bij momenten serieus afzien. Maar je eet iets op de top en kikkert sowieso op in de afzink. Na een goeie nachtrust sta je 's anderendaags op als een nieuwe mens."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234