Vrijdag 26/02/2021

Het wraakroepende gezicht van armoede

Het was ronduit gênant hoe VT4 probeerde te scoren op de kap van de arme medemens. Rekening in het rood was een schaamteloos, voyeuristisch en klef programma waarin de kokette mental coach Greet Dyckmans - “geef nooit meer geld uit dan er binnenkomt” - en de volgevreten advocaat Elfri De Neve hautain een vermanend vingertje opstaken naar allerhande sukkelaars.

Gelukkig werd voor de tweede reeks het roer volledig omgegooid in een verrassend sterke poging om armoede in Vlaanderen een gezicht te geven.

Dat van Veerle en Joeri bijvoorbeeld. Hij had haar een kind geschonken, maar bleek voor de rest een vadsige donder die tot de middag in zijn nest bleef stinken en de tijd doodde met actiefilms. Hij was ‘vergeten’ te vertellen dat hij zo’n kleine 40.000 euro schulden aan zijn luie kont had hangen. “Hij weigert werk te zoeken”, zei het radeloze meisje. “We zijn zelfs uit de schuldbemiddeling gesmeten en straks staan we op straat.” Net toen ik bedacht hoe blind liefde kon zijn, stelde ze een ultimatum. “Binnen de maand werk of buiten.” Daar schrok Joeri toch even van en twee dagen later had hij emplooi gevonden. “Het komt weer goed”, liet hij weten. Ik hoopte dat ik hem mocht geloven.

Gert, een mondige dertiger, probeerde bedelend te overleven in Leuven. Vroeger kwam hij niets tekort maar nadat zijn moeder hem uit huis had gezet, had hij niets meer. Eigenlijk bestond Gert gewoon niet. Zijn papieren waren gestolen en hij woonde al drie jaar in een oorlogsbunker. Een smerig en donker hol dat hij deelde met ratten en opgespaard vuilnis. Moedig probeerde hij de brokken weer tot leven te lijmen en hij was trots als een pauw - “Ik voel me weer Belg” - toen hij weer een identiteitskaart kreeg.

De bejaarde broers Jozef en Cyriel hadden het ook ooit goed gehad, maar waren jaren geleden opgelicht. “Die smerige rotzakken hebben ons alles afgepakt.” Twee verbitterde naar een triest einde sporende oudjes. Geert, die in een groezelige Gentse kelder woonde, had in Spanje een huis gekocht dat er nooit kwam. Diep in de schulden dus. Ook hij dwong meer respect dan medelijden af. “Ik ben een gelukkige arme mens. Soms toch.” In een kraakpand kwijnde een Vlaams-Brits gezin weg. Wegens oplaaiend geweld hadden ze halsoverkop Zuid-Afrika en hun goed draaiende cocktailbar moeten achterlaten. In België, toch het beloofde land, bleek nergens plaats in de herberg. “Mijn kleinkind houdt me overeind”, zei Betty. “Anders had ik me al lang van het leven benomen.”

Deze Rekening in het rood was sterk. Heel ‘on-VT4’s’, want wars van toeters, bellen en sensatiezucht. Een beklijvende, sobere en confronterende kroniek die iedereen in zijn waarde liet en tot nadenken stemde. Over de mazen in ons sociaal vangnet bijvoorbeeld. Zo groot dat sommigen er na een smerige streek van het lot dwars door schieten en te pletter vallen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234