Woensdag 05/08/2020

Het Wonderlijke Wedervaren van MAUD VANHAUWAERT

Elke week ontmoet de schrijfster in de achterbuurten van haar geest een vooraanstaande persoon.

Vanuit mijn appartement heb ik zicht op een voetbalterrein, waar al jaren een verroest doel staat.

Sinds kort hangen er tentzeilen rond. Op een avond was het zeil verlicht. Er zat iemand in! Ik ging op doel af en voorzichtig piepte ik naar binnen. Ik had hem meteen herkend. Hij zat daar in kleermakerszit: Diego Maradona. "Kom binnen", zei hij. "Ik zal je een verhaal vertellen." Ik nam plaats op de graszode tegenover hem, met tussen ons een omgekeerde Chiquita-bananendoos, als tafeltje. En hij begon.

"Er was eens een jongen die heel plooibaar was. Zo plooibaar dat hij zich tot een bolletje kon rollen. Zijn moeder wrong hem als kleuter, bij wijze van training, vaak in een emmer, die ze dan omdraaide en waarop ze thee serveerde voor de nietsvermoedende buurvrouwen. Op zaterdag leende zijn moeder hem uit aan de plaatselijke voetbalploeg. Na de match kwam zij hem halen. Thuisgekomen rolde ze hem voorzichtig uit en krabde de aangekoekte modder van zoons lenige lichaam."

Maradona haalde een zakje coke tevoorschijn, schraapte een lijntje op de Chiquita-doos, snoof het op, keek mij daarbij indringend aan vanonder zijn borstelige wenkbrauwen en ging verder: "Op een rustige zondagmiddag rolde de jongen vlotjes over de Grote Weg. Plots kwamen er twee vazallen, die hem tot bij de troon van de koning dribbelden. De koning plooide de jongeling open, knoopte zijn hemd los, en brandde met een gloeiend hete staaf het woord 'beloftevol' op zijn borst. De jongen kermde van de pijn, zo luid dat iedereen in de Koninklijke Tuinen ervan schrok en alles liet vallen. De tuinman zijn spade, de bomen hun vruchten, de vogels hun excretie, en de koningin zichzelf."

Maradona ging helemaal op in zijn verhaal. Hij zette zijn woorden kracht bij door hardhandig zijn eigen hemd open te scheuren. Het was moeilijk om te zien of er tussen de vetrichels op zijn buik een woord stond getatoeëerd. "Al snel deed het gerucht de ronde dat de maatschappij er een beloftevolle bij had. Hij werd uitgenodigd in praatshows, waar ze hem, tot groot algemeen jolijt, in een bloempot prangden. Journalisten probeerden hem te strikken voor een interview. Hoe het was om beloftevol te zijn, en hoe ver hij nog wou plooien in de toekomst?"

En weet je wat die jongen antwoordde, vroeg Maradona geagiteerd. Ik schudde van nee. Het werd mij te benauwd in de tent en ik stond op om te vertrekken. "Wel", zei Maradona, "die jongen vroeg: Heb ik het ver geschopt? Of heeft men mij zo ver geschopt?" En toen ik alweer het voetbalterrein opwandelde, terug naar mijn appartement, schreeuwde Maradona mij nog hysterisch achterna: "Jullie noemen mij beloftevol. Maar ik heb toch helemaal niets beloofd?" Het klonk nog rauwer in het Spaans.

Maud Vanhauwaert (Veurne, 1984) is een Vlaamse dichteres, die ook furore maakt met haar performances. Met haar gedicht 'Er komt een vrouw naar mij toe' won ze onlangs de Publieksprijs Herman de Coninckprijs. Haar meest recente bundel: Wij zijn evenwijdig (2015)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234