Dinsdag 18/01/2022

Het wonderlijke wedervaren van MAUD VANHAUWAERT

Elke week ontmoet Maud in de achterbuurten van haar geest een vooraanstaande persoon.

Een tijd geleden hoorde ik op de trein twee dellebellen tegen elkaar opscheppen over de mate waarin ze bedreven zijn in het zoeken naar innerlijke rust.

De ene: "Ik heb al eens een stilteretraite gedaan. Je kon kiezen tussen twee, vier of zes weken, maar ik dacht, als ik het doe, dan doe ik het goed. De meesten haakten af, maar ik hield vol tot het einde."

De andere: "Ik volg al jaren poweryoga. Dat is echt een zware vorm. Superfysiek. Twee keer per week. Nog drie maanden en ik krijg een certificaat, dan ben ik een soort monnik."

Ongelooflijk toch, die westerse competiviteit, in een vakgebied dat toch in wezen stoelt op loslaten en berusting. Maar goed, ik vel geen oordeel; ik ga aan hetzelfde euvel mank.

Sinds kort heb ik last van rugpijn. Mijn kinesist raadde mij yoga aan. Zie ik eruit alsof ik mijn organen in origami ga plooien? Een tel later: oké, maar als ik het doe, dan wil ik full option.

Het toeval wilde dat ik het nuttige aan het aangename kon koppelen. Ik had namelijk gehoord dat je je op Rock Werchter kon inschrijven voor een driedaagse yogacursus. Er was ook een wetenschappelijk onderzoek aan verbonden. De deelnemers zouden elektroden opgeplakt krijgen, die de innerlijke rust registreerden. Degene met de beste score van de dag kreeg een drankkaart.

De eerste dagen doen we rustig wat oefeningen op het kampeerterrein. "Buig maar lekker door, als een tentstok, jongens, als een tentstok!" De coach heeft zijn vocabularium aangepast aan de context. Ik breng het er meer dan behoorlijk van af. De elektroden registreren zelfs een opvallende innerlijke rust in mijn lichaam en de eerste drankkaart is - tchaka; een vreugdekreet op z'n Tibetaans - voor mij.

De volgende dag worden we iets meer op de proef gesteld. Deze keer rollen we onze matjes uit op het festivalterrein. Tijdens de sessie zijn er een paar hippies die gekke bekken trekken om ons uit onze concentratie te halen en er is een man die even in mijn borsten knijpt. Maar dat deert mij hoegenaamd niet. Misschien is het zelfs een teken van mijn gesublimeerde innerlijke rust, dat hij in mijn 2-pack stressballetjes ziet. Ik blijf hoe dan ook onverstoord en voltooi de oefeningen op mijn dooie akkertje.

De laatste dag. De coach gaat op zoek naar de hevigste groep. Noise, heavy metal, staan niet op het programma. We moeten het doen met Kasabian. Rock met beats. De vier muzikanten zien er alvast geen yogayuppies uit. Alles gaat prima. Op een gegeven moment word ik door de massa zelfs opgetild en gedragen, en zweef ik in lotushouding over de hoofden, als een ware boeddha.

Maar dan plots voel ik scherpe steken in mijn billen. Mijn rust verdwijnt eensklaps. Ik zie onder mij de dalai lama himself, undercover op Rock Werchter, in punkkledij en aan zijn handen ringen met pinnen. Hij kijkt mij verschrikt aan. Ik weet niet of hij schrikt omdat hij mijn rust heeft doorgeprikt of omdat ik hem heb betrapt, hier voor de Main Stage, dat westerse altaar.

Mijn elektrodes slaan tilt en zenden noodsignalen uit die kwalijk interfereren met de geluidsinstallatie. Kasabian moet het concert stilleggen. De massa laat mij vallen. De rest van het festival (en met uitbreiding mijn leven) weet ik mezelf met moeite nog een houding te geven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234