Maandag 02/08/2021

Het Wilde Noorden

Stijn Van de Voorde ontdekt dat er in de zomer nog andere zekerheden zijn dan ingewikkelde cocktails. Zoals: Noord-Fransen spotten op de dijk van De Panne

Ik hou niet van vooroordelen. Het is heel makkelijk om in clichés te praten over bepaalde bevolkingsgroepen, maar proefondervindelijk onderzoek geeft vaak een beter, meer genuanceerd resultaat.

Amerikanen zijn oppervlakkig? Misschien, maar ze zijn tenminste wel vriendelijk, gemotiveerd en beleefd. Dat kun je niet altijd van 'ons' zeggen.

Nederlanders zijn luid en gierig? Misschien, maar ze zijn dan toch niet gierig op hun geproduceerde decibels. Bovendien zijn er noorderburen die heel rustig kunnen zijn. Er bestaan zelfs Nederlandse singer-songwriters, al worden hun liedjes aan onze grens meestal tegengehouden door de Belgische muziekdouane. Kijk maar eens naar het programma De beste singer-songwriter van Nederland, je weet wel, dat programma dat dit jaar door een Belgisch meisje werd gewonnen.

Het enige clichébeeld waar ik moeilijk iets tegenin kan brengen, is dat van de Noord-Fransen. Noord-Frankrijk is een mooie regio, zeker in de zomer: de beschermde kust rond de Caps, groene natuurparken, indrukwekkende Picardische scènes en tientallen musea voor schone kunsten... Er valt genoeg te zien en te beleven.

Toch is het de lokale bevolking die van Noord-Frankrijk een speciale regio maakt. De film Bienvenue chez les Ch'tis probeerde in 2008 op F.C. De Kampioenen-achtige wijze komaf te maken met de vooroordelen die er binnen Frankrijk leefden over deze regio. De mensen zouden er arm, dom, slecht verstaanbaar en zonder uitzondering alcoholisten zijn. Ze eten enkel maroilles (stinkkaas) en gefrituurde snacks. De hoofdrolspeler, een postbediende die als straf naar Bergues werd overgeplaatst, ontdekt op het einde van de film dat het noorden niet zo slecht is als oorspronkelijk gedacht.

De populairste Franse film ooit lokte miljoenen toeristen naar de regio. Ze keerden allen huiswaarts met hetzelfde gevoel; de film is een karikaturale uitvergroting van iets dat wel echt bestaat. Dat is niet negatief of racistisch bedoeld, het betreft een eerlijke vaststelling.

De dijk van De Panne is niet de meest gesofisticeerde van de Belgische kust. Toch steken heel wat Noord-Fransen met plezier de grens over. Als je er door omstandigheden toch op een terrasje bent beland, is het enorm boeiend om hen eruit te halen.

Puur op het zicht. Ik kan dat. Mensen uit Afrika, Azië of Zuid-Amerika herkennen is niet moeilijk omdat hun huid, kapsel en algemene lichaamsbouw alles prijsgeeft.

Noord-Franse gezinnen behoren - net als wij -- tot het Kaukasische ras, maar ze versieren zich helemaal anders. Hun haar is vaak geel of oranje geverfd en nogal punky geknipt. Ze dragen trainingsbroeken met drukknoppen in combinatie met een hemd. Niemand weet wat er in de grote plastic zakken zit waar ze vaak mee rondlopen. Vooral mannen ontbreken wel eens een tand. Geen wijsheidstand of een onzichtbare kies, dat kan gerust al eens een goed zichtbare centrale snijtand zijn. Ze verplaatsen zich bijna altijd in groep. Meestal is er dan één individu dat hardstyle muziek afspeelt via zijn telefoon. Een ander groepslid heeft gegarandeerd een hond bij zich. Liefst een grote gevaarlijke, waarvan je weet dat hij niet lost als hij zijn kaken ergens inzet. Hun zelfontworpen (en geplaatste) tatoeages vertellen iets over hun leven. Je weet niet onmiddellijk wat ze exact vertellen, maar meestal kun je wel afleiden dat het niet altijd simpel is geweest. Dat maakt hen mysterieus.

Dit zijn slechts uiterlijke kenmerken. Het is vooral goed om te weten dat deze mensen zeer zelden iemand kwaad doen. Ze kunnen er wat woest uitzien als ze met tien personen in een achtpersoonsgocart de dijk op stuiven, maar in essentie streven ze tijdens hun vakantie hetzelfde na als wij allemaal; vreugde en vrede. Al blijft het moeilijk om een goed contact te leggen.

Het grensgebied Nord-Pas de Calais was tot 1945 een gebied van invasies. De vriendelijke bevolking stond ooit open voor andere culturen, maar door geweld en intriges verloren ze hun vertrouwen in de mensheid. Er is niets zo boeiend om op een zomerse vakantiedag bij een groepje Noord-Fransen te gaan staan. Schuif een stoel bij aan hun tafeltje en probeer het vertrouwen te herstellen. De eerste drie uur zul je op een muur van wantrouwen en verbale vijandigheid stuiten, maar eens je daar door bent, kom je al snel tot de ontdekking dat deze mensen in essentie niet anders zijn dan wij. Ze dragen hun harde geschiedenis met zich mee, een verhaal dat hen bindt.

De toekomst, die maken we echter samen. Laten we profiteren van de vrijheid die we als mens hebben om onze oogkleppen af te gooien en ieder mens te aanvaarden zoals hij/zij is. Want zoals een Frans spreekwoord zegt: 'Geen enkel kind wordt geboren in een trainingsbroek met drukknoppen.' Vive la France.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234