Dinsdag 20/08/2019

Het wee van Wiske, de 'moe' van Bart Wellens, in gevecht met diens manager

Moeder Wiske Wellens: 'Ik heb nog een hart, Van Kasteren allang niet meer. Daarmee is alles gezegd'

'Ik ben er trots op een boerenpummel te zijn'

'Als dien Hollander met zijne smikkel in mijne pot komt roeren, dan mag ik toch op mijn achterste poten gaan staan, hé?' Marie-Louise Wellens alias Wiske, moeder van veldrijder Bart Wellens, steekt niet onder stoelen of banken dat ze niets moet hebben van Hans van Kasteren, manager van zoonlief. 'Ik heb altijd gezwegen, maar nu is het genoeg. Ik laat onzen Bart niet verder kapotmaken.' Wellens en wee in overdrive.

Vorselaar

Eigen berichtgeving

Peter Goris

Het zat er bovenarms op, in de nasleep van het WK veldrijden in Sankt-Wendel afgelopen weekend. De frustratie in het Wellens-kamp na het zoveelste mislukte avontuur van zoon Bart deed de potjes overkoken. De verwensingen vlogen door de lucht. Vader Lucien opende gisteren in Gazet van Antwerpen het spervuur tegen manager Hans van Kasteren. "Die kent niks van koers, alleen van geld en macht... Als het zo doorgaat, is Bart binnen twee jaar geen renner meer..." De manager reageerde even koel als kwetsend: "Dit is mijn niveau niet. Een directielid vergadert niet met een arbeider."

Een dag later staat ook de moeder - totnogtoe vooral in het nieuws als de 'leverancier' van de legendarische duifkes voor haar zoon - op haar achterste poten. Aangewakkerd door dat ene zinnetje van Van Kasteren: "De vader is zo slecht nog niet, moeder Wiske is de aanstookster..." (zie kader) "Ah zo", klinkt het bij Wiske in Vorselaar, nadat ze snel haar bezoek heeft buitengezet om 'haar boekske eens open te doen'. "Awel, schrijf maar op dat ik blij ben dat ik de aanstookster ben. Wat zou je willen? Als ze aan uw kinderen raken of ze doen iets dat niet naar uwen tand (goesting, nvdr) is, dan ga je als ouder je kind toch verdedigen, hé."

Van Kasteren zegt dat 'die moeder haar zoon niet los kan laten'.

Wiske Wellens: "En dan? Ik ga daar niet beschaamd over doen: ik heb het er heel moeilijk mee gehad - en soms nog altijd - dat ik onzen Bart moest loslaten. En ik geef toe: daar is de ambras begonnen. Maar een moeder die geen last heeft van het 'lege-nestsyndroom', is dat wel een échte moeder? Bart was ocharme justekes 20 jaar toen hij hier buiten werd 'gelokt', in volle groei als profrenner. En dan al met het liefke alleen gaan samenwonen. Ik was daar tegen, ja. Hij was er te joenk voor. Als een ouder zoiets al niet meer mag denken..."

En Hans van Kasteren moest helemaal van uw zoon blijven?

"Zij maar zeker. Als dien Hollander met zijne smikkel in mijne pot komt roeren, dan mag ik toch op mijn achterste poten gaan staan, hé. Och, hij heeft zoveel kapotgemaakt. In onze familie, bij vrienden en kennissen. Te veel om op te sommen. Concreet? Nee, daar spreek ik niet graag over. Ik wil die ellende niet nog eens opvoeren. Laat het me zo zeggen: Van Kasteren koeioneert ons al vijf jaar. Maar ik heb er geen bewijzen van. Van de dreigingen, van de onzichtbare steken, van het ons constant uitlachen in ons gezicht én achter onze rug..."

Is zondag op het WK de emmer overgelopen? Toen hij u zei dat hij de kleren betaalde die u aanhad, waarop u uw jas in zijn gezicht smeet?

"Ja, toen is het potje overgekookt. En niet alleen om die jas. We waren achteraf ook aan het onnozel doen met foppralines. Allemaal best grappig. Behalve voor Van Kasteren, die mij weer met zo'n blik bekeek... Alsof ik een zottin was. En toen hij dan ook nog tegen mijn zuster over mij begon, was het helemaal oorlog. 'Jullie zijn een kutfamilie, waarmee ik al altijd last heb gehad', riep hij. Ik heb me omgedraaid en maar één woord gezegd: 'Klootzak.' Tja, zo zijn de Wellensen. Wij zeggen hoe het is."

Van Kasteren noemde jullie ook 'boerenpummels'...

"Ik weet het. Dat heeft hij al genoeg gezegd. En ik ben niet beschaamd om een boerenpummel te zijn. Ik ben er zelfs trots op. Want dat hij niet vergeet dat de hoge heren van zijn 'soort' zulke boerenpummels en arbeiders - want dat smijt hij ons ook naar het hoofd - nodig hebben om voor hen te kunnen werken en hen rijk en machtig te maken. En dat een boerenpummel evenveel recht van spreken heeft."

Diezelfde 'boerenpummel' die nu ook zijn deel van de koek wil?

"Zeer juist. Wij werken en hij de pluimen... Zo gaat dat niet. Ik kan daar een boek over schrijven. Over hoe hard wij gewerkt hebben voor onze jongens, om hun droom waar te maken. En als je dan ziet dat iemand anders met de pluimen gaat lopen, valt uwen toot (mond, nvdr) daarvan open, ja. Want wij zijn het, die samen met de mechaniekers en zoveel andere mensen van onzen Bart een toprenner hebben gemaakt, hé. Van Kasteren niet, zenne. Hij incasseert alleen en deelt daarna de prees uit.

Van Kasteren is blijkbaar de baarlijke duivel...

"Ik heb nog een hart, Van Kasteren allang niet meer. En daarmee is alles gezegd. Dien Hollander kan hard tateren en de mensen om zijne vinger draaien, want hij heeft geld en macht. Ik niet. Ik blijf werkende Wis. Ik kan nooit van zo'n vent winnen. Hij gaat over lijken. Wel, ik wil sterven voor zo'n kerel, als hij maar verder met zijn poten van mijn kinderen afblijft. Hij heeft precies nog maar één doel: ons kapot krijgen en ons huishouden uit elkaar halen. Voor de macht of het geld hoeft hij het niet meer te doen, want daar heeft hij al genoeg van. Ach, hij weet dat hij sowieso de winnaar is. Tegen zo iemand kan de kleine man alleen roepen, niet winnen."

Is Van Kasteren ook verantwoordelijk voor de mindere prestaties van uw zoon?

"Aan pech kan niemand iets doen. En zeker niet als je zo weinig als die kerel doet... Onzen Bart heeft gewoon te veel tegenslag dit jaar. Maar Van Kasteren is misschien wel deels verantwoordelijk. Hij heeft ervoor gezorgd dat Bart meer met het zakelijke en met zaken in de marge bezig is dan met zijn fiets."

Tot slot: denkt u dat deze hele heisa veel goeds zal doen voor uw zoon?

"Ach, ik laat onzen Bart hier liever buiten. Ik weet ook wel dat het moeilijk is voor hem. Dat kind heeft altijd tussen twee vuren gestaan. Hij moet naar twee bazen luisteren, hé: dien Hollander en wij, zijn ouders. En wij zwijgen niet als we zien dat hij opgestookt wordt met slechte raad. Zijn ogen zullen hopelijk ooit ook wel eens opengaan. Net zoals dat al bij zoveel mensen gebeurd is die Van Kasteren klein gekregen heeft. We hebben er al veel met hangende pootjes zien terugkomen, hoor.

"Als onzen Bart er intussen maar niet helemaal van kapot gaat... Want dat weet ik wel zeker: hij heeft nu moeite om goed te trappen, maar er zal een dag komen dat Van Kasteren niet meer gaat wachten op betere tijden en hem als een baksteen zal laten vallen. Want zulke mannen leven van kampioenen. En in de koers zijn er niet alleen kampioenen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden