Woensdag 17/07/2019

Kopklanken

"Het was vechten om hulp te krijgen"

Eveline Meylemans: 'Soms was het rondrijden in een combi op zoek naar slaapplaats.' Beeld Sam Feys

Eveline Meylemans (23) studeert pedagogische wetenschappen in Gent.

"Ik heb als kind een heel moeilijke thuissituatie gekend. Het was lastig thuis. We hadden hulp nodig en het was vechten om die hulp te krijgen.

"Uiteindelijk ben ik rond mijn dertiende in jeugdzorg beland. Ik dacht dat alles met die zorg beter en rustiger zou worden. Dat ik me zou kunnen concentreren op school en gewoon in de les zou kunnen zitten zonder te wenen. Dat was niet zo. Het bleef moeilijk.

"Jeugdzorg is niet jaren stabiel in één voorziening wonen. Je verblijft in meerdere voorzieningen, een veelvoud aan kamers en ontmoet telkens weer hulpverleners die je altijd weer helemaal opnieuw moet vertrouwen. Dat was moeilijk.

"Als ik daar nu op terugkijk, leek ik wel op een carrousel te zitten. Verschillende plaatsen wisselden elkaar in sneltempo af. Enkele keren leek er nergens een bed vrij te zijn voor mij. Soms was het rondrijden in een politiecombi op zoek naar een slaapplaats, want de crisishulpverlening was volzet. Die onzekerheid, dat je totaal geen zeg hebt over je eigen leven, heeft me diep geraakt.

"Op mijn zeventiende ging ik uiteindelijk alleen wonen. Ik zag dat superhard zitten. Ik zou eindelijk mijn eigen leven in handen krijgen. Maar ook dat was een illusie. Plots stond ik er helemaal alleen voor. Er was geen drukte van hulpverleners of andere jongeren meer, geen eindeloos verhuizen, geen onzekerheid. Ik kreeg heel veel ruimte om weer aan vroeger te denken en dat was hard.

Lees ook: "Ze zouden liever zelfmoord plegen dan mij te aanvaarden"

"Ondertussen moest ik alles zien te bolwerken: naar school gaan en studeren, rekeningen betalen, koken en wassen. Bij het verlaten van de jeugdzorg zeggen ze wel: als er iets is, bel maar. Maar als je belde, hadden ze geen tijd. Als je langsging, was er geen tijd om met je te praten.

"Ik had een hele horde hulpverleners achter mij, maar aan het einde van de dag bleef ik alleen. Daar had ik enorm veel moeite mee. Ik zag toen even geen uitweg meer. Het lukte niet. Ik had geen diploma, woonde alleen en vond het moeilijk om daar met vriendinnen over te praten. Ik heb toen een paar keer geprobeerd om uit het leven te stappen. Al die jaren vechten, hopen op 'later wordt beter', maar 'beter' kwam niet.

Eveline Meylemans. Beeld Sam Feys

"Ik ben uiteindelijk uit die neerwaartse spiraal geraakt door dingen te vinden waarvoor ik kon vechten. Door te ontdekken dat ik wel een toekomst had. Ik ben gaan studeren aan de examencommissie en dat lukte wonderwel. Ik was geslaagd voor mijn eerste examen en had nog betere punten voor mijn tweede. Zo bouw je zelfvertrouwen op.

"Ik heb toen echt de smaak te pakken gekregen om te gaan studeren. En kijk, nu volg ik pedagogische wetenschappen aan Universiteit Gent. Ik vind het een fantastische richting, volgend jaar begin ik aan mijn masteropleiding.

Lees ook: "Voor mij was het heel normaal om slaag te krijgen"

"Op professioneel vlak gaat het mij dan wel voor de wind, dat neemt niet weg dat ik af en toe een moeilijk moment ervaar, dat ik aan vroeger terugdenk en wat gas moet terugnemen. Maar ik heb daar een soort weerbaarheid voor ontwikkeld. Ik heb redenen gevonden om door te gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden