Woensdag 12/05/2021

Het was leuk om applaus te krijgen, maar ik had het niet nodig

Kleinkunstzangeres Mary Porcelijn schokte de natie met blote billen van stand-in

Mary Porcelijn (62) heeft in Humo gestaan, in Story, in alle blaadjes en gazetten. Ze heeft platen gemaakt en een talkshow gehad op tv. En toch heeft ze 25 jaar lang geen interviews gegeven. Mary Porcelijn zit niet meer in de showbizz. 'Ik wil het gerust nog een keer over de duinen hebben', zegt ze. 'Maar niet de hele tijd. De blote billen waren overigens de mijne niet. Het was een stand-in met een pruik, zodat de kou niet op mijn stem zou slaan.'

An Olaerts / Foto Nicol' Andrea

Rel in 1971. Mary Porcelijn wandelt bloot door de duinen, op de openbare omroep, terwijl ze gedichten zingt van Boris Pasternak. Ik draag mijn naaktzijn als een kleed, zo ging de tekst. Het duurde maar een paar seconden, er was amper iets te zien, maar Vlaand'renland ging over de rooie. Scherp protest tegen naaktvertoon op het scherm, kopten de kranten. Alle christelijke organisatoren belden de geplande optredens af. Mary Porcelijn hoefde niet meer te komen zingen.

De versie van Mary Porcelijn zelf: "Die muziekspecial duurde een halfuur. Maar het enige wat iedereen onthield waren de blote billen, die overigens niet eens de mijne waren. Het waren de billen van een stand-in met een pruik, zodat de kou niet op mijn stem kon slaan. Ik weet het nog goed. Het was in februari en het was koud. Voor platenmaatschappij Decca was het een prestigeproject. We zaten de hele week in Knokke met alles erop en eraan. Piano's, paarden, een caravan voor de schminkster, kroonluchters op het strand. Het stukje naakt kwam er gewoon tussen. We hadden er niet bij stilgestaan dat het zo'n ophef zou veroorzaken. Even voordien had ik nog met een tutu in de zee gestaan, een slokje cognac gekregen om geen kou te vatten en uiteindelijk heeft iemand anders de slotscène gedaan. Ik heb er nooit iets van gezegd. Ik geef toe dat het als een flauw excuus klinkt, maar het is waar. Het is veel te lang geleden om er nog iets bij te verzinnen. (glimlacht) Nu is het misschien gemakkelijk om lacherig te doen over de duinen, maar toen vond niemand het om te lachen."

Het verhaal van Mary Porcelijn en de showbizz begon in 1967. "Ik was twintig", zegt ze, "werkte in een advocatenkantoor en had eelt op mijn handen van mijn boekentas te dragen." Tegelijkertijd presenteerde Jan Theys een talentenjacht op de BRT: Ontdek de ster. Vader Porcelijn schreef zijn dochter in, want ze kon goed zingen en ze speelde gitaar. Mary denkt dat ze het van haar moeder heeft. "Mijn moeder zong destijds alle liedjes uit de jukebox mee. We deden de jive aan de afwas", lacht ze. "Paul Anka met 'Put Your Head on My Shoulder', dat is mijn kindertijd in één liedje. Verder ben ik nooit van plan geweest om zangeres te worden. Ik zong thuis en trad nergens op. Het scheelde trouwens niet veel of ik had helemaal niet meegedaan aan Ontdek de ster. Ik was met mijn 2pk'tje naar Brussel gereden voor de eerste selectieronde, maar ik vond het Flageyplein niet. Ach wat, dacht ik, ik rij gewoon terug. Uiteindelijk ben ik tweede geworden met een liedje van Joan Baez. Het liedje ben ik vergeten en wie eerst was, weet ik ook niet meer. Ik zie ze nochtans nog zo voor me. Enfin, niemand heeft er achteraf nog iets van gehoord."

Maar voor Mary Porcelijn liep het anders. Onmiddellijk na Ontdek de ster ging ze op dictieles, kreeg ze een zangpedagoge en een platencontract. "Ik weet niet waarom", zegt ze. "Ze vonden me nogal goed, denk ik. Dat ik wist dat ik niks kon, hielp waarschijnlijk. En misschien hebben mijn ogen ook een rol gespeeld", zegt ze. "Het zijn de ogen van mijn vader, maar ze zijn fel verminderd. Hun zicht én hun uitzicht. (lacht)"

In 1968 was de plaat klaar. Hier ben ik dan heette ze. Op de achterkant stond een hoestekst van Johan Anthierens. Mary Boduin, die ook tekende voor 'Dag vreemde man' van Ann Christy, leverde de liedjesteksten. Mary Porcelijn zelf had de muziek gemaakt, met haar gitaar en een grote bandopnemer, want noten lezen kon ze niet.

En toen kwam de Knokke Cup oftewel de Europabeker voor zangvoordracht. Jan Theys presenteerde. De jury kwam uit alle windstreken. En Francis Bay dirigeerde het orkest. Eerdere winnaars waren Engelbert Humperdinck en Udo Jürgens. In 1968 won België de internationale liedjeswedstrijd. In de ploeg zaten onder meer Ann Christy, Jacques Raymond en Nicole zonder Hugo. In 1969 deed Mary Porcelijn mee. Tot ze vijf dagen voor de wedstrijd werd gediskwalificeerd omdat ze de Nederlandse nationaliteit had. "Bleek dat je Belg moest zijn om in de Knokkeploeg te zitten", vertelt ze. "Ik heb me onmiddellijk laten naturaliseren, maar het was al te laat. De kranten stonden vol. Want ocharme, dat kind had zes maanden geoefend voor de Knokke Cup en nu mocht ze niet meedoen!" Mary Porcelijn lacht. "Maar geen nood. Het jaar nadien piekte de aandacht opnieuw want toen mocht het arme kind wél meedoen. In 1970 heb ik de persprijs gewonnen."

Haar werk op het advocatenkantoor had ze intussen opgegeven. Mary Porcelijn was beroemd. Voortaan verdiende ze de kost in de showbizz met gitaareelt op haar vingertoppen. Ze trad op in de Beursschouwburg in Brussel, reed naar optredens met een gitaar, een barkruk en over haar schouder twee jurken recht uit de stomerij. "Ik kleedde me om tijdens de pauze", zegt ze. "Mijn jurken waren lang en sober, van velours of crêpe. Ze werden gemaakt in het atelier van de KNS, door Mimi Petermans. Ik was heel netjes cultureel, hoor. Het publiek zat op stoelen en ik zong luisterliedjes over donkere nachten en bedrog. Ik had weliswaar foto's van mezelf om uit te delen. Ik weet het nog goed, ze waren gesponsord door Meublo, een fatsoenlijke meubelwinkel in Zoersel. Maar opdringerige fans zoals die van Jimmy Frey had ik niet. Als ik fanmail kreeg, ging het meestal over de teksten. (lacht) Ze waren nogal zwaar op de hand."

Mary Porcelijn was overal. Op het toneel speelde ze de hoofdrol in Oklahoma Motel van Jan Cremer. Bij de radio had ze op dinsdagochtend een programma bij Omroep Antwerpen. En ze werd volop uitgenodigd in televisieprogramma's. "Ik herinner me nog Binnen & buiten van Jef Cassiers. Het was een heel populair praatprogramma op zondagmiddag van één tot vijf. Wel, er zullen niet veel zondagen geweest zijn dat ik er niet in zat. Maar het mooiste was natuurlijk mijn eigen programma: Mary's Magazine." Er is geen mens die het nog weet, maar Mary Porcelijn was de gastvrouw van de eerste laatavondtalkshow op de BRT. "Iedere dinsdag in primetime, negen afleveringen lang, wat lang was voor die tijd", voegt ze eraan toe.

Maar midden jaren zeventig was het rijk van Mary Porcelijn uit. Na bijna acht jaar haar boterham te hebben verdiend in de showbizz ging ze bij het huis-aan-huisblad Koerier werken. "Het was geen luid afscheid", vertelt ze. "Het doofde gewoon langzaam uit, tegelijk met de kleinkunst. Door de opkomst van punk en andere genres werden mijn liedjes een beetje onnozel. Ik heb er niet van wakker gelegen. Ik ben laat begonnen en vroeg gestopt, dat is alles. Ik repeteerde graag met mijn pianist en het was leuk om applaus te krijgen, maar ik had het niet nodig. Samantha van 'Eviva España' treedt op voor bejaarden in haar rolstoel. Je hebt mensen die voor het publiek in de wieg zijn gelegd, maar ik niet. Ik zou niet zonder muziek kunnen, maar zingen of gitaar spelen doe ik niet meer. Ik luister naar Bach in de auto. En ik kijk naar De rode loper op tv. Meer showbizz hoeft het niet te zijn. (lacht) Alleen Rita Deneve komt hier soms nog eens eten."

Na Koerier richtte ze met een paar collega's het blad Teletip op. Nog later deed ze een taverne open: Het Koffiehuis. "In het pand waar nu dat televisierestaurant (Restaurant Matizze, red.) is", zegt ze. "Het was begin jaren tachtig en ik was een grote fanaat van Engeland. Het hele interieur was ingericht in Laura Ashleystijl en op de kaart stonden ploughman's lunch, pies en high tea. Iedere ochtend bakte ik cake en scones met bloem die ik speciaal in Engeland ging kopen. Ik bediende mijn klanten ook met een Engelse trolley. Tot ik het na vijf jaar beu was om binnen te zitten. Bovendien begonnen de klanten te zeuren om warm eten terwijl ik niet wilde koken. Daarna ben ik met mijn eigen blad begonnen."

Mary Porcelijn heeft een communicatiebureau nu, Mary Porcelijn Select. Ze maakt bedrijfskrantjes en technische folders. Haar klanten zijn kmo's en industriereuzen. "Het is niet poëtisch wat ik doe, maar het is wel boeiend. En een reden om te stoppen met interviews en handjes geven", voegt ze eraan toe. "Nu rinkelt er hoogstens nog één belletje bij de naam Mary Porcelijn. Dat is trouwens mijn echte naam. Een artiestennaam leek me niet nodig. (lacht) In ieder geval, er zijn niet veel mensen die me nog kennen. In de tijd wilde ik niet anders. Ik had pas mijn eigen bedrijf opgericht, maar als zangeres werd ik niet echt serieus genomen, vooral niet als het over prijzen ging. Ik mocht altijd wel komen voor een offerte, maar als ik aankwam was stond dikwijls de hele familie te wachten om een handje te geven. Van zulke dingen heb ik minder en minder last. (lacht) Ik vind het fijn dat niet meer iedereen in mijn privéleven zit. Tenslotte heeft iedereen daar al genoeg in gezeten. Maar geen slecht woord over de showbizz. Ik heb het heel goed gehad."

Door de opkomst van punk werden mijn liedjes een beetje onnozel. Ik heb er niet van wakker gelegen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234