Vrijdag 30/10/2020

Rode Duivels

‘Het was chaotisch in mijn hoofd’: waarom Dembélé stopt als Rode Duivel

Dembélé beweegt op zijn gekende wijze over het veld: ongrijpbaar en niet van de bal te zetten.Beeld AFP

Mousa Dembélé (32) is nu helemaal Rode Duivel af, zo vertelde hij aan Gilles De Bilde in VTM Nieuws. Een beslissing die hij tijdens het WK in Rusland had genomen, maar uiteindelijk nog bijna twee jaar liet sudderen.

Die tien minuten in Reykjavik, in de EK-kwalificatiematch tegen IJsland, zijn voor hem de laatste geweest in het shirt van de Rode Duivels, toen in het geel. Eigenlijk had hij er niet meer over gedacht om zijn pensioen als international wereldkundig te maken. Het laatste van zijn zorgen.

Uit zijn hoofd geglipt wegens in zijn gedachten toch al een tijdje een voldongen feit. “Ik heb op een interview met jou gewacht om het officieel te maken”, lacht Mousa Dembélé in een gesprek met Gilles De Bilde in Dubai, waar zijn Chinese ploeg Guangzhou R&F momenteel verblijft.

Dembélé is nooit het type geweest dat lang stilstaat bij zulke zaken. Denker op zijn manier. “Het was nooit officieel, maar eigenlijk was het dat wel.”

De beslissing om met de nationale ploeg te kappen spookte al voor het WK door zijn hoofd. Dembélé: “Toen ik vorig jaar naar China vertrok, heb ik de bondscoach opgebeld. Ik heb hem toen verteld dat ik niet meer van plan was om te komen. Hij zei me zou: ‘Mous, ik stel voor om het nog een jaar uit te stellen.’ Hij vertelde me dat hij op me rekende op het EK. ‘Wacht tot na het EK en daarna kan je rustig stoppen’.”

“Hij heeft me zo een beetje overtuigd. Hij beloofde me na elke interland te bellen. Op het eind van het jaar zouden we dan zien. Hij heeft nog wel een paar keer gebeld, maar nu hebben we al een tijdje geen contact meer gehad. Ik had niets officieel aangekondigd, maar wist toch al dat ik wilde stoppen. Ik wilde geen ‘nee’ blijven zeggen tegen de bondscoach.”

Blessuregevoelig

Als voornaamste reden haalt Dembélé zijn blessuregevoeligheid aan. De kwetsbare heupen. De sluimerende pijntjes in de voeten. Jaren in de Premier League hebben hun sporen nagelaten. In totaal speelde hij 82 interlands, maar tussen 2006 en 2019 kwam hij er in 55 niet in actie. Sinds 2013 pendelde hij tussen bank en basis. Zijn mindere match op het WK tegen Frankrijk is de laatste die is blijven hangen.

“Het was chaotisch in mijn hoofd. Bij Tottenham hadden ze een scherp programma. Het was er altijd pittig. En daarna moest ik nog naar de nationale ploeg. Terwijl andere spelers de tijd kregen om te rusten en hun lichaam te laten recupereren, kwamen die matchen er nog bij.”

“Ik ben trots dat ik voor België heb kunnen spelen. Ik vond het altijd superfijn, maar bij Tottenham was er wel een bepaalde vibe. Zo van: we willen dat je speelt, jij moet spelen. Zowel van de trainers en de supporters. Dat motiveerde me. (maakt wringend gebaar) Laat mij er maar het uiterste uitpersen. Ik voelde enorme appreciatie. En gaf er meer dan ik kon. Bij de nationale ploeg hing er zo’n sfeertje van hij is toch altijd geblesseerd. Dan ga ik me ook niet helemaal uitknijpen. No stress. Soms was ik gewoon maar half en half.”

Dembélé wil niet gezegd hebben dat hij zich er ondergewaardeerd voelde. “Weet je, met die boys. Ik had een supercontact met iedereen en... (lacht) ik betaal die gasten onder tafel om goede dingen over mij te zeggen. Die sfeer mis ik wel. In het verleden, toen ik pas begon bij de nationale ploeg, was het anders.”

“Martínez heeft me met respect behandeld en is altijd open met mij geweest. Toen ik hem had opgebeld na mijn transfer naar China, hoorde ik een dag later dat Marouane Fellaini ook had afgezegd. Misschien dat hij zoiets had van: er zijn te veel jongens die afhaken. Ik kan ook begrijpen dat trainers met mij dachten: met hem is het altijd wel iets. Het kan ook zo zijn dat een trainer dan zegt: ‘komaan, je hebt pijn, speel voor mij’. Die duwen. Dat is anders.”

Hij sluit uit dat hij nog een bocht van 180 graden zal maken. “Overvliegen uit China zou nog een grotere aanslag zijn op mijn lichaam. Toen ik naar China vertrok, wilde ik me gewoon op mezelf focussen, fit raken, plezier maken. Geen zorgen over nieuwe blessures of jetlags. Als alles fysiek nog goed zat, zou ik, zoals Carrasco, nog altijd voor de nationale ploeg spelen.”

Of hij het maximum uit zijn loopbaan heeft gehaald? “Ik ben ervan overtuigd dat ik een nog betere carrière had kunnen hebben. Maar niet iedereen is Cristiano Ronaldo die er van ’s ochtends constant mee bezig. Maar het ligt niet in mijn karakter om ergens spijt van te hebben.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234