Zaterdag 28/11/2020

Het voordeel van de twijfel

Dezer dagen houden ze bij JazzLabSeries een beetje de adem in: de lopende tournee is er een van Octurn en dat is een taaiere brok dan de meeste JazzLab-centra gewoon zijn.

Vorige vrijdag kreeg Octurn in Brugge vlot de handen op elkaar. Dat heeft veel te maken met het feit dat het publiek van De Werf wel wat gewoon is. Hier passeert geregeld muziek met een kleine hoek af of jazz waar toevallige voorbijgangers gemakkelijk de tanden op stukbijten. Toch moet het ook voor hen niet evident geweest zijn, dit nieuwe project van een van de oudste working bands van het land.

De tournee (en straks de cd die eruit volgt) heet Songbook of Changes, maar die titel is bijzonder misleidend: wat Octurn doet, herinnert zelfs in de verste verte niet aan akkoordenschema's of jazzstandards. Integendeel: het kwartet speelt een reeks moeilijk te plaatsen composities van baritonsaxofonist Bo Van Der Werf, droogjes getiteld 'Song 1', 'Song 2', 'Song 3' enzovoort. Vaak is er een echo van het werk van Olivier Messiaen, soms een vleugje Debussy, maar nog vaker ontbreken alle referenties en ben je op zoek naar samenhang. Vier jaar geleden tekende ondergetekende hier over de cd 7eyes nog het volgende op: "De meeste composities hebben nauwelijks iets om het lijf en er zit geen consistent verhaal in."

Die ondoordringbaarheid is een gegeven van de laatste jaren. In de jaren negentig is de groep begonnen als een octet. Ze waren toen een beetje het progressievere broertje van het Brussels Jazz Orchestra (BJO) en samen met hen het eerste jazzensemble dat structurele subsidies ontving van de Vlaamse Gemeenschap. Ze speelden in de beginjaren vaak stukken die speciaal voor hen geschreven werden, door componisten zoals Kris Defoort, Pierre Van Dormael en Frederic Rzewski, vaak ongemeen boeiend materiaal.

De structurele subsidiëring is nu verleden tijd. Bij de vorige ronde viel Octurn uit de boot, vooral omdat het ensemble er niet in slaagde het vereiste minimum aan concerten per jaar voor te leggen. De groep is geleidelijk ook afgeslankt, nu tot een kwartet met Jozef Dumoulin (keyboards), Fabian Fiorini (piano) en Dré Pallemaerts (drums).

Leider Bo Van Der Werf drukt steeds nadrukkelijker zijn stempel. Dat heeft nogal wat consequenties. Van Der Werf is een overtuigd boeddhist, inclusief totale onthechting. Hij is merkwaardig genoeg ook lid van het BJO, maar zijn hart klopt voor Octurn en de tegenslagen lijken hem niet uit evenwicht te brengen. De vraag is: hebben we hier te maken met een artistieke miskleun of met een miskend genie? Enkele waarnemers in Brugge meenden het laatste.

Maar alleen de tijd brengt raad. Cecil Taylor werd in 1956 door bijna iedereen verketterd, vandaag wordt hij aanbeden. Gelijkaardig was het wedervaren van Monk, Coleman, Ayler, Braxton en Sun Ra. Octurn heeft het voordeel van de twijfel, zeg maar.

Octurn is op JazzLab-tournee tot en met 20 februari. (www.jazzlabseries.be)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234