Maandag 09/12/2019

Column

Het voetbal van paars-wit is niet meer om aan te zien

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag. Beeld stephan vanfleteren

Het Huis van vertrouwen is ingestort. Sinds de Zwitser René Weiler aan het sportieve roer van Anderlecht staat, hebben de supporters geen voetbal meer gezien. Het bleef bij hinkstappen. Dankzij de lelijkste spits van Europa, de Pool Teodorczyk, werd de nationale titel nog binnengehaald als vergiftigd geschenk, maar er zit geen spat samba meer in het spel van de Brusselaars. Sterker, de huisstijl is verkracht.

Door de jaren heen was RSCA uitgegroeid tot koonjuweel van het Belgische voetbal. De puissant rijke voorzitter Constant Vanden Stock zorgde er in zijn eentje voor dat zijn speeltje de toets van schoonheid kon doorstaan. Winnen was niet genoeg, er moest artistiek voetbal worden gespeeld in het Astridpark. En het mocht iets kosten. De gouden generaties volgden elkaar op. Van Jurion en Hanon tot Van Himst en Rensenbrink, Scifo en Coeck. Anderlecht als reservaat voor de betere voetballers uit binnen- en buitenland. Zelfs de doden blijven in het pakhuis der herinneringen dansen: Laurent Verbiest, Wilfried Puis, Julien Kialunda.

Grandeur

Toen Roger Vanden Stock het bewind van zijn overleden vader overnam, was er even twijfel over de continuïteit van de grandeur. Meneer Roger was minder voetbalkenner, minder absoluut in de liefde en minder kapitaalkrachtig. Hij kwam de dag wel door op de golfbaan. Maar ook hij kreeg het heilige vuur van paars-wit te pakken en Anderlecht bleef de titels aaneenrijgen. Alleen in het Europa van de sjeiks en oligarchen werd het teruggewezen naar de dorpspomp.

Prestige stond altijd voorop bij de grootste club van het land. Een tegenvallend seizoen kon altijd, maar de reputatie van bravoure en verfijning moest ongeschonden blijven. Het zogenaamde champagnevoetbal. Dat vertaalde zich ook op het ereterras waar regeringen gevormd en gekraakt werden, duurdere dames met een goudwinkel om de nek en beursgenoteerde mannen aan de arm de ogen van gewone stervelingen verschroeiden.

Toch: aan klootjesvolk ook geen gebrek.

Het voetbal van paars-wit is niet meer om aan te zien. De huisstijl is door de Zwitserse coach René Weiler stuk geëxperimenteerd. Anderlecht is de club van de onvrede geworden. Alleen lange gezichten aan de bal (Dendoncker, Hanni, Stanciu). Dieptepunt in de relationele harmonie is het gesol van de coach met sterspeler Sven Kums. Het ene uur in de basis, een kwartier later er weer uit, zelfs gekleineerd tot de tribune. Alles aan het duo Weiler-Kums is vrieskou.

Uitgerekend tegen Bayern München in de eerste wedstrijd voor de Champions League werd de spelmaker centraal in de verdediging gekazerneerd. Waar hij nog nooit gespeeld had en een ongeluk dus in de sterren stond geschreven: rode kaart, vroeg in de wedstrijd. Wat Weiler met de zachtmoedige Kums uitspookt, lijkt kwaadaardige treiterij.

Mystiek huwelijk

Voorzitter Vanden Stock en manager Van Holsbeeck weigeren in te grijpen. Weiler kan ongestoord zijn gang gaan en het voetbal van RSCA herleiden tot verschroeide aarde. Het lijkt wel of het bestuur een mystiek huwelijk is aangegaan met de neurotische Zwitser. Tussen Van Holsbeeck en de media is een ongeziene prestigestrijd ontstaan. Intussen wordt de ene na de andere speler door de coach gekrenkt in zijn eer. Zelfs met de doelmannen wordt gejongleerd.

Enige romantiek is zoek in het Astridpark. In het vertoonde spel, in de verhoudingen, in het respect voor de trouwe aanhang. De puinhoop van Weiler ademt stilaan de treurigheid van een slachthuis.           

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234