Dinsdag 07/12/2021

'Het voelt alsof het niet echt is'

'Ik hoorde een knal en werd weggeslingerd. Toen ik opstond, zag ik mijn dochter niet meer.' In de sporthal van Zaventem stroomden bussen passagiers toe. Verward, in shock of wanhopig op zoek naar familieleden.

De Amerikaanse Carolyn Moore stond net aan te schuiven om in te checken voor een vlucht naar Kentucky, toen de eerste explosie weergalmde in de vertrekhal. "Ik hoorde een knal, en werd weggeslingerd. Ik denk dat ik op iemand anders ben beland. Toen ik opkeek, zag ik enkel stof. Ik zag iedereen om mij heen naar buiten rennen, een vrouw schreeuwde dat ik dat ook moest doen. In paniek ben ik gevolgd."

Haar ogen kleuren rood, haar stem trilt, haar blik is op de deur gefixeerd. Hier, in de sporthal van Zaventem, op enkele kilometers van de luchthaven, kunnen gestrande passagiers terecht. Om te wachten tot familie hen komt ophalen, of - zoals Carolyn - om vrienden en familie te zoeken die ze in de chaos van de explosies zijn verloren.

"Mijn dochter Stephanie zat op een bankje, niet ver van de check-in", zegt Carolyn. "Ze woont en werkt in België en was zo lief om mij naar de luchthaven te brengen. Ik heb rondgekeken, maar vond haar niet. In de verte zag ik een klein meisje dat alleen aan het huilen was. Ik wou haar nog mee naar buiten trekken, maar ik zag bijna niets door het stof."

Ze kijkt nogmaals op haar gsm. "Ik probeer Stephanie al anderhalf uur te bellen, maar krijg enkel voicemail."

Een Nederlands meisje dat naast haar op de bank zit, probeert haar gerust te stellen. Misschien is ze haar telefoon verloren?

Lenny wacht in de sporthal tot haar ouders haar vanuit Nederland komen ophalen. Ze heeft een snee in haar voorhoofd, en stappen doet pijn, maar verder is ze oké. "Mijn haar ruikt nog altijd verbrand. Alsof er een vuurbal over mijn hoofd ging. Zou die geur er ooit uitgaan?"

Ze was op weg naar New York. Ze wilde net de apotheek in de vertrekhal binnenstappen toen vlakbij de eerste bom afging. "Ik heb nog nooit zo'n ravage gezien. Zoveel gewonde mensen. Te denken dat ik vooraf nog grapjes aan het maken was: of ik het wel aandurfde om vanuit Brussel te vliegen?"

Enkele honderden mensen zitten hier samen te wachten. Ze krijgen koffie en water. Later volgen broodjes, soep en maaltijden van de vliegtuigen die niet opstijgen. Enkele lichtgewonden worden verzorgd.

Stoelen, tafels en ligmatjes worden aangesleept. Vrijwilligers van de gemeente proberen ieders naam te noteren bij het binnenkomen, maar dat blijkt al snel onbegonnen werk.

Gezelschapsspel

Iedereen lijkt opvallend rustig. Eerder verward of in shock dan in paniek. "Ik begrijp zelf niet waarom ik zo kalm ben. Het voelt nog altijd alsof het niet echt is", zegt Lenny. "Een beetje zoals een enge film."

Een koppel uit Canada probeert zijn vier kinderen wat te kalmeren met een gezelschapsspelletje. Ook zij waren in de vertrekhal op het moment van de explosies. "We zeggen hen dat er een brand is uitgebroken. Ze zijn nog zo klein. Wat vertel je anders?"

Enkele meters van hun tafeltje vallen drie vriendinnetjes elkaar huilend in de armen. Blij om na enkele bange uren herenigd te zijn. Een man bestudeert zijn trillende handen. "Na die eerste knal heb ik me op mijn dochter gegooid. Toen we wegrenden, zag ik zoveel gewonden, mensen met gaten in hun hoofd."

Cor Sebregts komt in slippers aangewandeld van de luchthaven. Hij lijkt nu pas te beseffen wat er is gebeurd. "Was het een aanslag?" Hij was net geland uit Thailand. Stond buiten de vertrekhal toen de ramen achter hem uiteenspatten. "Ik ben meteen achter mijn koffer weggedoken."

Passagiers vragen naar verloren familieleden, naar verloren bagage, waar ze vanavond moeten slapen. "Ik heb alles in de luchthaven achtergelaten." De politiemensen en vrijwilligers weten niet welke vraag eerst te beantwoorden. Ze behelpen zich in hun beste Spaans, Duits en Italiaans.

"We hebben zelf amper informatie, we doen wat we kunnen", zegt lokale schepen Erik Rennen (N-VA). Een Spaanse vrouw klampt hem aan. Ze is op zoek naar een gespecialiseerde hulpverlener om met haar kinderen te praten. Ze zijn in shock. "Er loopt wel een aalmoezenier rond. Maar geen idee of die Spaans kan."

Lieve Deturck en haar zoon Willem wachten buiten op de stoep voor de sporthal tot ze worden opgehaald door familie. Even weg van alles en iedereen. Ze waren op weg naar Rwanda, om Willems zus te gaan bezoeken. Al wat ze nog weten van de explosie is het plafond dat naar beneden kwam. "Er was paniek, niemand wist waar naartoe", vertelt Lieve. "Mensen rond ons probeerden richting vertrekhal te vluchten, maar niemand vond zijn ticket om door de toegangspoortjes te geraken. Gelukkig heeft Willem die deurtjes geforceerd en konden we rennen."

Frans Schiettecatte, die even verderop wacht, herinnert zich enkel een knal, en vuur. En een meisje op de roltrap. "Ze kreeg een plaat op haar hoofd en viel naar beneden."

Een vrijwilliger roept om dat er dra een trein naar Leuven vertrekt vanuit het nabijgelegen station. Beetje bij beetje wordt de sporthal leger. Mensen uit Zaventem lopen rond met kartonnen bordjes: 'Free taxiride to anywhere in Belgium'. "Ik had toch een vrije dag vandaag", zegt een van de locals. "Dan kan ik beter helpen." Luchtvaartmaatschappijen sturen taxi's of bussen om passagiers naar hotels te brengen. Anderen zullen hier, of in de kazerne van Peutie, de nacht moeten doorbrengen op een veldbed.

Carolyn Moore pakt haar gescheurde jas en trekt richting het dichtsbijzijnde ziekenhuis. Zelf hoort ze sinds de aanslag niets meer aan haar rechteroor, maar dat deert haar niet. "Ik ga mijn dochter zoeken. Ik moet iets doen. Als ik hier blijf zitten, word ik gek."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234