Dinsdag 20/04/2021
null Beeld REUTERS
Beeld REUTERS

Column

Het verraad in de zaal van Donald Trump

Derk Jan Eppink werkt in New York bij de conservatieve denktank London Policy Center. Afwisselend met Michiel Vos brengt hij verslag uit van de race naar het Witte Huis. Deze wisselcolumn verschijnt wekelijks.

Achtenveertig uur voor de cruciale voorverkiezingen in New Hampshire, afgelopen dinsdag, was ik in besneeuwd Plymouth. Dat is een stadje midden in New Hampshire, de staat die übertrots'Live Free or Die' als motto draagt. Het credo staart je uitdagend aan vanaf elke nummerplaat, op elke truck die je pad kruist. Mannen en vrouwen van het formaat dat je niet vaak ziet in 'mijn' Manhattan, omgeven mij. Ze zijn al dan niet gekleed in camouflagejassen - zoals de heren van de Amerikaanse reality-tv-hit Duck Dynasty. Met 'Let's bomb the hell out of ISIS'-buttons op de jassen en met 'Make America Great Again'-petten op het hoofd, is lokaal New Hampshire uitgelopen om 'The Donald' te horen in de lokale gymzaal. Ik was er simpelweg om te zien hoe het toch komt dat mensen - kiezers! - als motten afkomen op het licht van Donald Trump.

Terwijl ik uit mijn lullige huur-Prius kruip voel ik me enigszins eenzaam en ver weg in dat vreemde land dat sinds vijftien jaar toch mijn thuis is: Amerika. Buiten Manhattan en enkele andere - in de ogen van de gemiddelde Amerikaan - verdachte plekken, voelt Amerika heel anders aan dan in Soho, Midtown of in Central Park. De twee Amerika's bestaan wel degelijk: ik leef in dat ene Amerika: NYC, San Fran, L.A., piepkleine stukjes oost- en westkust, terwijl de rest dat andere Amerika bevolkt.

Mijn Amerika is niet upstate New Hampshire, met uitgeleefde, kaal aandoende dorpjes, een heroïne-epidemie en mensen die hun inkopen doen bij Walmart of het plaatselijke tankstation.

De Trump-staf is all business. Ik word de zaal ingeleid door een typische streng kijkende presidentiële campagnemedewerkster die me vertelt dat, mocht ik besluiten om buiten het persgedeelte rond te lopen nadat Trump zijn speech is begonnen, ik het riskeer dat ze me pakken. In dat geval nemen ze mijn accreditatie af en kom ik er nooit meer in. "Got it?!"

Trump stelt zijn eigen regels - 'love it or leave it' is de ijzige boodschap. En dus hoed ik me voor de storm die ongetwijfeld zal losbarsten als ik de aanwezige Trump-supporters interview. Staan mij antimoslimtirades, spugende anti-immigratiespeeches en diepe minachting voor persmuskieten in hun fucking Prius - lees ondertekende - te wachten?

Michiel Vos. Beeld photo_news
Michiel Vos.Beeld photo_news

Niets van dat alles: ik besluit om mijn accreditatie te verbergen, undercover te gaan en gewoon onder de mensen naar de speech te luisteren. Een oudere man legt uit waarom deze gewone mensen een toekomst zien in miljardair Trump, een man die qua levensstijl en achtergrond niets gemeen heeft met de aanwezigen in de zaal. Sterker nog: een man die in tegenstelling tot de gemiddelde politicus niet verschijnt in een outfit die lijkt op die van zijn toehoorders. Bij Trump geen flanellen shirt, cowboylaarzen of spijkerbroek. Trump is Trump en verschijnt gewoon in maatpak, das en dubbele manchetknopen.

"Hij geeft ze hun patriottisme terug", zegt hij. "Gewone mensen voelen zich verraden door de elite die ervandoor is met de buit. Patriottisme en nationalisme zijn het enige wat ze nog hebben en Trump belichaamt dat zoals geen politicus dat kan." Dit zijn regular folks, 'kleine luyden' in ouderwets Nederlands. Richard Nixon noemde hen de silent majority en ze voelen zich verraden door de leadership class.

Een andere jongen naast mij fluistert: "Hij is eerlijk. Geen autocue, geen papier." Geen voorbereide poll tested speech. "Hij praat gewoon met ons." Trump kwam op mij over als een herdershond die de zwijgende meerderheid in de zaal zal beschermen tegen politici, bankiers en de elite.

"Dat verraad dat jij voelde in de zaal?", deelt oude rot in het tv-vak en overtuigd liberal Chris Matthews mij mee. "Die mensen voelen zich verraden door de elite die elkaar op hun kaas-en-wijnfeestjes complimenteren. Zij die elkaar vertellen hoe fantastisch ze zijn. De gewone man voelt dat die politieke financiële elite op hen neerkijkt. En weet je? Ze hebben nog gelijk ook."

null Beeld REUTERS
Beeld REUTERS
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234