Vrijdag 06/12/2019

Het verdriet van de families van jihadisten is het verdriet van België

Kader Abdolah is de Iraans-Nederlandse schrijver van onder meer Papegaai vloog over de IJssel. Gisteren gaf hij in het Vlaams Parlement de State of the European Union onder de titel Schrijver op de vlucht.

Gisteren heb ik een toespraak in het Vlaams Parlement gehouden. Ik heb gesproken over de vlucht en immigratie. Ik vertelde wat de vlucht met mij gedaan heeft en over de golven immigranten die met miljoenen op weg naar Europa waren. Ik vertelde dat zij geen avonturiers zijn. Ze zijn zich bewust van een uitputtende tocht waarbij ze de dreiging van de dood en de kracht van de hoop zullen meemaken. Het zijn mensen die hun huizen verlaten hebben naar, ja, naar wat? Naar een onzeker goud. Ik ben niet naïef om te zeggen 'open de grenzen en klap in je handen voor hen'.

Ze wekken angst als ze opeens in een rustig dorp terechtkomen. Maar ik heb een remedie om je angsten te bezweren: wees niet bang voor je gevoelens, uit je mening! Schaam je niet als je ze niet hier wilt hebben. Het zijn oprechte gevoelens. Roep dan met alle kracht 'België is vol', maar zonder haat of afkeer. Tegelijk roep ik: 'Immigrant! Zet alles op alles om veilig aan te komen. Immigrant! Je moet tien keer harder werken dan de oorspronkelijke bewoners van dit land. Want voordat jij kwam, hebben anderen deze wegen, auto's, huizen, kanalen en bruggen gemaakt.'

Hier een onderdak, hier een koe, maak er goud van.

Toen ik dit allemaal gezegd had, kon ik een belangrijk onderwerp niet ongenoemd laten. De terreur, de jihadisten, de aanslagen. Zij die gevallen zijn, zij die gedood zijn en zij die gearresteerd zijn. We denken aan de slachtoffers. Ik denk aan de slachtoffers. Maar wat moeten we met de jihadisten? Ik had behoefte daarover te praten. En het Vlaams Parlement was er de beste plek voor.

Laat de jihadisten die gedood zijn aan Allah over. Laat de jihadisten die gearresteerd zijn aan de rechter over. Jaag vervolgens op de jihadisten die nog op de vlucht zijn. Nu blijven wij over. Hoe moeten wij dit verwerken? Hoe moet ik omgaan met die gruwelijke gebeurtenissen? Met woede en haat rondlopen en er constant mee bezig zijn?

Wie met haat rondloopt, vergiftigt eerst zijn eigen lichaam en dan de samenleving. De ervaring heeft me geleerd dat ik het zo niet moet aanpakken. De wijsheid luidt: vergeef de jihadisten. Doe het voor hun moeders en hun geliefden. En laat de rest aan het leven over.

Ik moest ook dit nog zeggen: België moet niet, mag niet de schuld van alles in de schoenen van de islamieten, IS, jihadisten en terroristen schuiven. België moet aan de ouders van de jihadisten kunnen uitleggen waarom het land hun zonen niet heeft kunnen beschermen tegen de jihad. Honderden Belgische jihadisten, van wie tientallen zijn gedood, tientallen gewond zijn geraakt en tientallen op de vlucht zijn. Het zijn de jihadistenzonen van België. Het verdriet van de families van de jihadisten is het verdriet van België. Als schrijver doet het me pijn dat de Belgische media over dit verdriet zwijgen.

Het zal het koninkrijk sieren als het die families condoleert voor het gemis van hun dierbaren. Het is een collectief verdriet onder de immigranten van België. Zolang België dit verdriet niet erkent en als zijn eigen beschouwt, zal het nodige evenwicht niet terugkeren naar Brussel. Er ontstaat een soort apartheid, waar de ouders van vele immigrantengezinnen machteloos tegenover zullen staan. Machteloos omdat ze hun kinderen niet kunnen beschermen tegen de jihad. Wees niet kwaad op die mensen. Open een luik waardoor je met hen praten kan.

Ik sloot af met een gedicht van Herman de Coninck, met op de achtergrond de politiesirenes:

O, ik weet het niet
Maar besta, en wees mooi.
Zeg kijk, een vogel
En leer me de vogel zien.
Zeg: het leven is een brood
Om in te bijten en de appels zien rood
Van plezier, en nog en nog, zeg iets.
Leer me huilen, en als ik huil
Leer me zeggen , het is niets.
Nu kon ik terug naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234