Zondag 05/04/2020

Straatblog

Het valt niet meer te negeren: het nieuwe academiejaar hangt in de lucht

Beeld kos

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Van oorsprong ben ik een keikop uit Limburg, van grote ethische theorieën heb ik geen kaas gegeten. Toch is er één maxime die ik tot nog toe consequent heb kunnen volgen. Dat ik mijn eigen principes niet te serieus neem, ze op tijd en stond breek.

Zo kom ik bijvoorbeeld liever niet in de kille reus Kinepolis, prefereer ik de gezellige kobold Cinema Zed. Desalniettemin ben ik een paar dagen geleden in de reus naar 'Sin City: A Dame To Kill For' van Robert Rodriguez en Frank Miller wezen kijken. Alsof ik een commerciële filmfan, filmfanaat ben, een mens moet toch wat.

Geen smetteloze film, tikje te lang en stukken minder goed dan de eerste 'Sin City'-film, maar hij wist me toch te raken. Op het terras, waar ik me met een kamillethee doorheen de nabespreking slurpte, leken alle omstaanders op personages uit de film. Zelfs daar, in die schemerige omstandigheden, op dat late avonduur, viel niet te negeren dat het nieuwe academiejaar in de lucht hing. Zoals het aroma van smoutebollen al een dag of tien tussen de botsauto's zweeft.

Ik ben geen groot militair strateeg maar ik weet dat het de bedoeling is dat je de strafste mannen het eerst het slagveld op stuurt. De para's, de commando's, de Navy SEALS. De avant-garde, alvorens die term definitief door de culturo's werd gerecupereerd. Mannen - meestal mannen, heel soms Demi Moore - die van aanpakken weten, die de kortste weg kennen tussen hun mes en de slagader van de tegenstander.

In Leuven hanteert de nakende studenteninvasie een vreemde omgekeerde redenering. De voorhoede treuzelt op de pleinen, raadpleegt om de drie passen stafkaarten, zit duidelijk niet in zijn comfortzone. Ik heb het natuurlijk over de Erasmusstudenten, die alvast naar Leuven zijn afgezakt om een kamer te scoren, om een overzicht te verkrijgen, om boezemvrienden te maken voor een half jaar en kennissen voor een leven. Ook moedige mensen hoor, maar op een andere manier dan de Navy SEALS.

Zelf heb ik de Erasmusstap nooit durven zetten, ik ben een bange blanke man. Destijds vond ik het niets voor mij. Nu vraag ik me af waarom ik het in godsnaam niets voor mij vond. Een vraag die nooit een antwoord krijgt.

Wat zouden die verse Erasmussers van Leuven vinden? Oogt het hen een grootstad of net belachelijk klein? Zijn ze onder de indruk van de onvermijdelijke verhalen over de brand van 1914 of is het de Stellabrouwerij die blijft hangen in de netten van het geheugen? Onthouden ze van Rik Torfs de kleine gestalte of de lange schaduw die hij werpt?

Ooit luisterde ik een gesprek af tussen twee zo'n uitwisselingsstudenten. Hun voornaamste klacht over België behelsde de bedroevende kwaliteit van de tomaten. Veel water, weinig smaak, absoluut niet zoals thuis.

Met enige slechte wil zou ik de Belgische tomaat als metafoor voor Leuven kunnen hanteren. Maar hey, ik ben absoluut niet van slechte wil. Als het echt moet, kom ik zelfs in de Kinepolis en drink ik achteraf kamillethee in de schemer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234