Woensdag 23/10/2019

'Het vakje blues is mij veel te eng'

Oostende l De muzikant die in een interview uitkraamt dat hij zich artistiek kiplekker voelt, heeft maar zelden net zijn beste cd gemaakt. Pop Off van The Rhythm Junks, de groep rond 's lands op één na beste mondharmonicaspeler Steven De bruyn, bewijst dat je niet op alle ongeschreven regels kunt voortgaan.

DOOR KURT BLONDEEL

Ook het denkbeeld dat je geen rootsy popplaat kunt maken zonder dat de gitaar het daarop voor het zeggen heeft, belandt dankzij Pop Off in de vuilnisemmer. Dit septet doet het met vier blazers, bas, drums en uiteraard de stilaan uit duizenden herkenbare harmonicaklanken van De bruyn. Je bent uithangbord van een Japanse instrumentenbouwer of je bent het niet.

De Brabander noemt The Rhythm Junks, die vlotjes jazz, pop, boogie en reggae combineren, zijn droomgroep. Waarom mensen die hem nog van El Fish kennen zijn stijl nog altijd als blues beschouwen, begrijpt hij dan ook niet. "Mauro heeft me eens gezegd dat men mij voor de rest van mijn leven in dat blueshokje zal steken, net zoals men hem steevast bij de glamrock onderbrengt", grinnikt hij. "Dus ik heb me er maar bij neergelegd."

O ja? De eerste zin van jullie bio luidt: 'The Rhythm Junks is NOT a bluesband'. Mét hoofdletters.

Steven De bruyn: "(lacht) Tja, ik wil het toch duidelijk blijven maken. Nu, alle respect voor blues, maar het is een veel te enge niche, waarin ik me helemaal niet lekker voel.

"Ik vind wat Toots Thielemans en Stevie Wonder doen fantastisch, maar zelf doe ik hard mijn best om van de platgetreden paden weg te blijven. Ik ben indertijd verliefd geworden op de bluesharmonica, maar ik heb er moeite mee als mensen die tegenwoordig op krek dezelfde manier bespelen als in 1962. Want er is gewoon zoveel méér mogelijk."

Daarom bouw je ook zelf harmonica's. Nog nooit een exemplaar gemaakt dat je trots naar een fabriek durfde te sturen?

"Daar heb ik ooit wel al aan gedacht. Nu, ik ben een tijd geleden ook omnichord beginnen te spelen, een soort elektronische harpsichord. Ik heb de producent daarvan eens een lijst met verbeteringen doorgemaild, om er een serieuzer instrument van te maken. Het antwoord was: 'Gebruikers als u zijn veeleer zeldzaam'. (lacht) De doelgroep bestaat namelijk uit Amerikaanse huisvrouwen die er zichzelf mee begeleiden als ze kerkliedjes zingen."

Stuurt Suzuki je af en toe niet eens een nieuwe harmonica op?

"Ja, omdat ik die test en hen daarna een verslag bezorg. Onlangs heb ik hen onze nieuwe plaat opgestuurd en toen mailden ze terug dat ze daar allemaal 'Join the Bus' aan het meezingen waren. Een kantoor vol Japanners en ons nummer, ik probeer het me voor te stellen. (lacht)"

Jullie spelen vaak op internationale harmonicafestivals. Val je daar niet uit de toon?

"Wij zijn altijd het buitenbeentje. Om te beginnen is er niemand die dezer dagen nog met zo'n groep de baan op gaat, wegens onbetaalbaar. Voorts is de manier waarop wij de harmonica gebruiken vrij uniek. Als je er dan in slaagt zo'n publiek dat niet speciaal voor jou komt in beweging te krijgen, geeft dat een gelukzalig gevoel.

"Als onafhankelijk muzikant heb ik al veel zwarte sneeuw gezien en soms zie ik er nog. Maar dat zijn de ervaringen die me sterken in mijn keuze."

Wat is het meest onderschatte aspect van het muzikantenbestaan?

"Een baas regelt alles voor een werknemer, maar als muzikant heb je die structuur niet. Dus ik moet mezelf inschrijven bij een uitzendkantoor telkens als ik ga spelen, ik moet subsidies aanvragen als ik met de groep naar het buitenland wil en ik moet ik er de dagelijkse administratie bij nemen. Maar het moeilijkste is dat al die dingen zwaar botsen met je creatieve geest."

'Number from Heaven' gaat over hoe je vrouw uit werken gaat en jij thuisblijft. Een song geboren uit schuld?

"Bij momenten heb ik me zeker zo gevoeld, ja. Je wilt zelfbedruipend zijn, maar vaak speelde ik meer thuis dan op een podium. Daar moet je doorheen.

"Muzikaal voel ik me nu kiplekker. Pop Off is de allereerste plaat die ik met plezier heb gemaakt. Geen spanningen, geen ego's, geen zageventen. Een groep als deze maak je maar één keer in je leven mee, zei onze drummer onlangs. Ik denk dat hij gelijk heeft. Het klinkt misschien melig, maar na een optreden denk ik vaak: 'Hopelijk komt iedereen veilig thuis'."

Pop Off is verschenen bij Petrol en wordt gedistribueerd door EMI.

Eerstkomende concertdata: 4/8 (TaZ, Oostende), 7/8 (Muzikale Dinsdagen, Ieper), 10/8 (Pole Pole Beach, Zeebrugge), 11/9 (dzJeM-festival, Antwerpen), 18/8 (Viva Lola, Sint-Niklaas), 24/8 (terrasrock, Merksem).

Info: www.therhythmjunks.com.

Steven De bruyn:

Ik ben indertijd verliefd geworden op de bluesharmonica, maar ik heb er moeite mee als mensen die tegenwoordig op krek dezelfde manier bespelen als in 1962

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234