Vrijdag 18/10/2019

Column

Het talent voor geluk: pak het gewoon vast en stop met zagen

Beeld karin de bruyn

Guido Everaert is blogger, columnist en consultant.

Ik zat onlangs met een vriend iets te drinken. Deze tijd van het jaar wordt vooral en veel gebruikt om terug te kijken en vooruit te blikken. En dat deden wij dus ook. Het was lang geleden dat we elkaar gezien hadden, we waren ook een tijdje licht gebrouilleerd geweest, dus was het al bij al wel fijn om de banden terug aan te halen. Ook dat tekent de 'gelukkige mens': een beetje vooruitkijken eerder dan te blijven haperen aan de uitstekende hoeken van het verleden.

Het gesprek kabbelde wat over en weer, en op een bepaald moment deed hij een erg mooie, zij het ietwat berustende uitspraak, alsof hij het wel wist, maar het beu was om anderen daarvan te overtuigen. "Er zijn mensen die het talent gewoon niet hebben om gelukkig te zijn, om geluk te beleven. Whatever happens."

Ik bleef er over nadenken, de rest van de dag en de avond. Ik denk dat er wel iets van waar is. Ik zie mensen in mijn omgeving, die objectief een erg mooi leven hebben. Gezonde kinderen, goed werk, mooie auto, eigen huis en gespaard van zware tegenslagen of lichamelijk leed. Alle materiële indicatoren staan in het positieve. En toch is alles altijd kommer en kwel. Een soort onduidelijke waas van onvrede omhult hen. 'Jaaah, ik weet het toch niet, is het dit maar....'

Dat geeft allicht aan dat het materiële niet het belangrijkste is bij het welbehagen. Dat het om iets dieper gaat, een emotioneel aanvoelen, een existentiële rust, misschien zelfs. Toch valt mij dan ook weer op dat het niet meteen de zuiverste denkers zijn, de mensen die het meest 'in sync' zijn met hun gedachten. Het zijn onbestemden.

Het gaat eerder om piekeraars, angstige mensen. De stamleiders van het Gallisch dorpje, die schrik hebben dat de hemel op hun kop gaat vallen. Het soort mensen ook dat het geluk en de luchtigheid telkens opnieuw uit een conversatie kunnen zuigen. Elke positieve opmerking wordt gecounterd met een bedenking waardoor je voor jezelf gaat twijfelen of je vreugde wel terecht was, en waarbij je tegelijkertijd ook een doemscenario voorgeschoteld krijgt van wat er nu nog allemaal zou kunnen misgaan. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik word daar erg moe van.

Ik denk dat iedereen zijn portie tegenslagen wel meemaakt in dit tranendal, en dat de grootte van dat leed meer bepaald wordt door het eigen aanvoelen en de kracht die je uit andere zaken kunt putten dan door de objectiviteit van het feit. Uiteraard geldt dat niet voor alles, maar ik zie mensen die met meer sereniteit en levenskracht het verlies van een kind of hun partner dragen dan anderen, die van de deuk in de nieuwe auto een halszaak maken.

Ik koppel het graag aan twee lezingen die ik onlangs mocht bijwonen. Grotere uitersten kun je bijna niet bedenken. Enerzijds Marc Herremans met zijn 'To Walk Again Foundation', en anderzijds Carl Vandevelde, onze eigenste Vlaamse Emile Ratelband.

Herremans vertelt erg sereen over hoe hij omging met zijn 'zwarte kaart' en daar vanuit mentale sterkte een groeikaart van maakte. VandeVelde deed dat dan weer iets geagiteerder en in een soort van opzwepende management-smalltalk-stijl die de mijne niet is, en hopelijk nooit zal worden. Maar beiden benadrukten wel een voor mij valabele conclusie: Geluk en ongeluk kun je voor een groot stuk in jezelf terug vinden, en ook de remedie tegen rampspoed - of minstens de kracht om het te overkomen - vind je voor een groot deel bij jezelf terug. Alleen al omdat je daarvoor erg weinig op anderen moet en kunt rekenen.

Het klinkt een beetje zweverig en dat is niet de bedoeling. Ik werd de voorbije week alleen getroffen door de stroom pessimistische berichten, of het nu over Brussel, GAS-boetes, verkiezingen, ondernemingsklimaat. oprukkend racisme of zinloos geweld ging. Dat zijn geen prettige fenomenen, maar niemand is echt gebaat bij het continu zagen daarover, wel in het werken aan oplossingen.

 
Ik zie mensen die met meer sereniteit en levenskracht het verlies van een kind of hun partner dragen dan anderen, die van de deuk in de nieuwe auto een halszaak maken
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234