Zaterdag 30/05/2020

'Het talent van Vincent gaf de doorslag'

Zij is de dochter van Hollywoodlegende Ingrid Bergman. Haar vader was Roberto Rossellini, een van de pioniers van het Italiaanse neorealisme. Zelf was ze ooit getrouwd met Martin Scorsese en had ze een jarenlange verhouding met David Lynch, met wie ze de film Blue Velvet draaide. Kortom: alles aan Isabella Rossellini straalt filmgeschiedenis uit. Soms met een zweem van schandaal en controverse. Want hield Isabella zich ook niet bezig met porno? Gisteren alvast niet, want toen stond de beroemde actrice in Antwerpen op de filmset van Zigzag Kid, de nieuwe film van de Vlaamse regisseur Vincent Bal. Ze leek zich uitstekend te amuseren en te genieten van haar rol als zangeres Lola: 'Die naam alleen al! Lola Ciperola! Dat klinkt zowel glamoureus als belachelijk. I love it.'

Filmmaker Vincent Bal (°1971) debuteerde in 1999 met Man van staal, waarvoor hij zelf het scenario geschreven had. In 2001 regisseerde hij Minoes, naar een verhaal van Annie M.G. Schmidt, waarmee hij de carrière van de Nederlandse actrice Carice van Houten toen een ferme boost gaf. Met Zigzag Kid, gebaseerd op de gelijknamige roman van de Israëlische schrijver David Grossman, is Bal nu bezig aan zijn derde langspeler, een Nederlands-Vlaamse coproductie, waarin behalve Isabella Rossellini ook de Nederlandse acteur Fedja van Huêt en de Duitse acteur Burghart Klaussner belangrijke rollen spelen. Klaussner werd vooral bekend door zijn vertolking in Gouden Palmwinnaar Das weisse Band van Michael Haneke. Maar de echte hoofdrol lijkt weggelegd voor de dertienjarige debutant Thomas Simon als Nonno, die er van droomt om 'de beste politie-inspecteur' ter wereld te worden, net als zijn vader. Maar voorlopig doet Nonno weinig anders dan zichzelf in nesten werken.

De filmploeg van Zigzag Kid is enkele dagen neergestreken in Antwerpen, meer bepaald in en rond de Bourlaschouwburg, die als decor mag dienen voor een door de jonge Nonno zeer gesmaakt optreden van de door hem bijzonder bewonderde zangeres Lola. Alvorens ze op het podium van de Bourla - die eigenlijk als stand-in fungeert voor een variététheater in Nice - verwacht wordt, heeft La Rossellini nog wel eventjes tijd voor een gesprek.

"Welcome back", zeg ik bij wijze van begroeting en de actrice begrijpt meteen de hint meteen. "Ja, ik was hier inderdaad al eens eerder. Voor de opnames van Left Luggage(uit 1998, van en met acteur-regisseur Jeroen Krabbé, JT). Maar sindsdien ben ik niet meer in Antwerpen geweest."

Dat u nu opnieuw een film in België draait, zullen de Antwerpenaars graag op conto van hun stad schrijven. Maar ik vermoed dat dit toch niet de reden is waarom u deze rol in Zigzag Kid aanvaard heeft?

"Oh, maar locaties worden soms toch wel een beetje in overweging genomen, hoor (lacht). Maar in dit geval kan ik gerust stellen dat het talent van Vincent (Bal-JT) de doorslag heeft gegeven. Samen met het scenario had hij mij enkele dvd's van zijn werk opgestuurd en ik was zeer onder de indruk. Zijn kortfilm The Bloody Olive vond ik bijzonder clever en erg grappig. En ik was, net als de rest van de wereld, zeer gecharmeerd van zijn speelfilm Minoes.

"Wat Zigzag Kid onder meer zo interessant maakt, is dat ook de nevenpersonages zo wonderbaarlijk interessant zijn. In mijn geval moet ik het personage van Lola Ciperola niet alleen spelen als een beroemde en glamoureuze zangeres, maar ook als een soort grootmoeder. Dat vind ik wel een interessant contrast. De naam alleen al. Lola Ciperola! Dat klinkt zowel glamoureus als belachelijk. I love it!"

Voor zover ik begrepen heb, zal de film een soort 'coming-of-age'-verhaal vertellen?

"Ja, het hoofdpersonage, de dertienjarige Nonno, staat vlak voor zijn Bar Mitzvah. De vragen die hij zichzelf stelt, getuigen nog van een zekere naïviteit, maar de antwoorden worden stilaan meer volwassen. In het boek, dat eerder beschouwend van aard is, is dat veeleer een innerlijk proces. Maar ik vind dat Vincent bij de scenarioadaptatie een fantastische job heeft gedaan door er een echte avonturenfilm van te te maken, met veel actie en veel humor. Een beetje zoals Kuifje. Echt ongelooflijk."

U hebt reeds eerder de rol van een zangeres gespeeld, namelijk de inmiddels legendarische Dorothy Vallens in de creepy klassieker Blue Velvet van David Lynch. Gebeurt het nu opnieuw met uw eigen stem?

"Ja, ik zing graag, maar niet goed genoeg voor een echte carrière. Voor zangscènes in een film kun je gelukkig naar een opnamestudio om de stem apart te registreren. Als ik dan een fout maak, kunnen ze het gewoon wissen. Ik heb ooit wel met het idee gespeeld om zanglessen te volgen, maar ik denk toch niet dat ik het niveau zou gehaald hebben om het ook professioneel te gebruiken, in musicals bij voorbeeld. Maar misschien had ik het toch moeten proberen?"

Miljoenen mensen kennen u als het gezicht van Lancôme, maar weinigen weten dat u als actrice ooit de rol van Fellini en van Chaplin hebt gespeeld?

"Ja, wat een beetje make-up en een kostuum toch allemaal kan doen, hé (lacht). Dat was in My Dad Is 100 Years Old, een korte en zeer surrealistische film die ik met Guy Maddin in 2005 gedraaid heb als hommage aan mijn vader. Het was bedoeld als onderdeel van een grote Roberto Rossellini-retrospectieve. In dat filmpje speel ik trouwens ook de rol van Hitchcock en zelfs van mijn moeder Ingrid Bergman."

Wat het grote publiek waarschijnlijk evenmin weet, is dat Isabella Rossellini de stuwende kracht is geweest achter een pornoproject!

"Ja, en het houdt maar niet op. Samen met het Sundance Institute hebben we enkele jaren geleden de reeks Green Porno opgestart. Heel korte filmpjes, voor televisie en voor het internet, waarin met gekostumeerde acteurs, onder wie ikzelf, educatieve, maar vooral grappige verhaaltjes verteld worden over het seksleven van allerlei insecten, met de nadruk op de voortplanting. Nadien hebben we ook nog de reeks Seduce Me gemaakt, over verleidingsrituelen in het dierenrijk. Na Zigzag Kid ga ik enkele maanden stoppen met acteren, want ik wil opnieuw scenario's schrijven voor een nieuwe reeks met Mamma's als voorlopige titel, over moederlijke instincten in de natuur."

Denkt u nog steeds, zoals u vroeger wel eens gezegd hebt, dat uw carrière als fotomodel succesvoller is geweest dan als actrice?

"Ja, op een bepaalde manier vind ik dat nog altijd. Mijn werk als fotomodel was in die zin exceptioneel dat ik het meer dan 25 jaar heb gedaan, wat in die branche toch zeer ongewoon is. Ik heb 23 keer op cover van Vogue gestaan. Misschien is dat nog steeds een record.

"Als actrice heb ik ook wel een mooie carrière kunnen opbouwen, maar exceptioneel of uniek zou ik die zelf niet noemen. Zeker niet in de Amerikaanse context en dat is tenslotte de plek waar ik leef. Ik heb geen Oscarnominaties gekregen en ik heb wel in enkele Hollywoodfilms gespeeld, maar het is al een tijdje geleden dat ik een grote studiofilm gedaan heb. Afwisselend zou ik mijn carrière wel durven noemen, want ik heb toch ook vaak in Europa gedraaid en dat is toch wel ongewoon voor een Amerikaanse actrice. Alhoewel... ik zie mezelf niet echt als een Amerikaanse actrice."

Voelt u zich misschien meer een Italiaanse actrice?

"Ik ben geboren in Italië en ik ben daar opgegroeid. Mijn cultuur is dus Italiaans. Maar uiteindelijk heb ik in mijn hele carrière hooguit in een paar Italiaanse films gespeeld, onlangs nog een klein rolletje in La Solitudine dei Numeri Primi van Saverio Costanzo. Ik denk dus eigenlijk dat men mij maar beter een Europese actrice kan noemen, alhoewel ik misschien wel het grootste deel van mijn leven in Amerika doorgebracht.

"Momenteel woon ik net buiten New York. Ach, het maakt eigenlijk allemaal niet zoveel uit. Ik zit in een artistieke wereld en daar ben ik, in tegenstelling tot bij voorbeeld de bedrijfswereld, niet bezig met vragen als: 'Wat zou de volgende stap in mijn carrière moeten zijn?' of 'Welke zet zou ik nu moeten maken?'. Ik reageer liever op wat mij interessant lijkt. Als mensen nu horen dat ik een film in Nederland en België draai, vragen zij meteen: 'Zijn dit nu de landen waarin u geïnteresseerd bent?' Natuurlijk, ik ben geïnteresseerd in álle landen, maar ik ben toch vooral geïnteresseerd in kunstenaars. Het maakt niet uit waar ze vandaan komen. Tot grote ergernis van mijn agenten, trouwens. Tja, zeggen die dan, Left Luggage is misschien wel een groot succes geweest in Nederland, maar je woont daar niet eens en je spreekt ook niet de taal. Dus volgens mijn agenten kan ik niet eens voortbouwen op een dergelijk succes. En dat maakt hen soms wanhopig. Maar ik blijf heus wel bezig."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234