Zondag 20/09/2020

Straatblog

Het spook van de kiesweken sukkelt weer door Leuven

Beeld dm

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Het spook van de kiesweken sukkelt weer door Leuven. Allerhande studenten duiden via een resem absurde rituelen van onbekende doch hoogstwaarschijnlijk barbaarse oorsprong hun praesidium voor volgend jaar aan. In het beste geval is het een parodie op de democratie, in alle andere gevallen een doorslagje van Aalst Carnaval.
Parallel daaraan kuierde ik enkele dagen geleden met een existentiële blues van zorgwekkende afmetingen door het centrum. Ik beweer niet dat de kiesweken de kiemen van die blues hadden doen bloeien in de klieren van mijn ziel maar ik acht het wel waarschijnlijk. Uiteindelijk heeft de zwarte dood ook ooit als verstekeling in het ruim van een handelsschip voet aan wal kunnen zetten in Venetië.

Gelukkig kruisten drie mensen mijn pad, die toevallig of opzettelijk alles beter hebben gemaakt. Drie wereldverbeteraars zogezegd. Of beter nog: drie wijzen, maar dan niet à la Kurt Van Eeghem.

De eerste stommelde mij tegemoet uit de richting van het Ladeuzeplein. Hij zag er redelijk gewelddadig uit met zijn camouflagebroek en zijn t-shirt dat beweerde dat hij geboren was voor de revolutie. Een petje van een obscuur pilsmerk, slordige plukjes baard en een paarse yo-yo waarmee hij onophoudelijk speelde, neutraliseerden dit gevaar ietwat.

Er school een zekere overtuiging in zijn tred, al sluit ik niet geheel uit dat die van nihilistische aard was. Het geheel was zo absurd dat ik een glimlach niet kon onderdrukken. Al iets vrolijker waagde ik mij aan enig troostwinkelen.

Zodra ik terug buiten stond met een plastieken zakje vol cd's en dvd's, die ik eigenlijk niet nodig had, kwam ik de tweede wijze tegen. Deze keer was er langer contact, zij sprak mij aan. Dat ze voor Greenpeace werkt en of ik wist wat Greenpeace zoal deed.

Gladjes vertelde de juffrouw over enkele nieuwe projecten waarvoor mijn steun goed van pas zou komen. "Wil je mijn handtekening of mijn geld?", onderbrak ik haar. Toch mijn centen, de harde valuta. Bijna onmiddellijk fluisterde iets in mijn achterhoofd: "Geert, je kan heus wel maandelijks tien euro of zo doneren." Dus ik zei tegen het meisje dat het goed was, dat ze mij overtuigd had. Dat ze mij haar folder of document mocht meegeven zodat ik het thuis eens rustig kon bekijken.
Ze antwoordde verrassend dat ze dat niet mocht doen, dat de papieren daar ter plekke moesten worden ingevuld. Ik drong aan maar het hielp niet. Omdat ik mij niet graag laat chanteren, wenste ik haar veel succes en een fijne dag toe. Ik weet niet meer wat zij antwoordde maar er school iets triests in haar stem. Ik sluit niet geheel uit dat het vermoeidheid was en nood aan een verlengd weekend.

Nauwelijks tien meter verder, aan de postbus, wachtte de derde wereldverbeteraar op mij. Een blonde dame die middagpauze had en er geen graten in zag met mij een ijsje te gaan eten. Een kwartier later was mijn ijsje op en mijn blues gesmolten. Het spook van de kiesweken zal binnenkort wel overwaaien maar ik twijfel nog altijd over geld storten voor Greenpeace of niet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234