Donderdag 07/07/2022

ColumnJohn John & Missy

Het punt is niet dat je zoon gevaarlijk fietst, wel dat het verkeer niet is ingericht op het rijgedrag van een twaalfjarige

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is journalist en oud-hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (12) en Missy (9).

Bart Eeckhout

Altijd als je zoon thuiskomt van school of sport, schiet er een scheut opluchting door je lijf. John John kondigt zijn aankomst nog kinderlijk vrolijk aan. Niet één keer hangt hij aan de bel, maar drie keer, en langdurig. Hij heeft een huissleutel, maar zo’n intrede waarbij het hele huis opgeschud wordt, vindt hij leuker. Dan weet jij meteen dat het rustige deel van de thuiswerkdag er alweer opzit en dat een vriendelijke worsteling wacht om je zoon aan het studeren te krijgen.

Toch overheerst de opluchting. Een bliepje, meer is het niet. Een oef-bliepje. Groter is bliep opluchting als hij met de fiets op pad is. De jongen die een jaar geleden nog verloren zou stappen in zijn eigen wijk, rijdt nu met de fiets de stad door om bij een vriendje langs te gaan. Zijn wereld wordt groter, straat per straat.

Soms zou je willen zien hoe hij, waarschijnlijk onverstoorbaar, door het verkeer laveert, maar het is beter dat je het niet ziet. Als jullie samen een eindje gaan rijden, blijkt telkens weer hoe lastig het voor een twaalfjarige moet zijn om één, laat staan twee handen aan het stuur te houden. Hij zegt niet eens “Kijk, papa, zonder handen”, hij doet het gewoon. Niks stoer, het is routine. Toen jullie laatst een rotonde over moesten, was je hem plots kwijt. Bleek dat hij in tegengestelde richting over het voetpad was geracet. “Ik doe dat altijd. Dat is veel sneller.”

Het is niet dat hij onverantwoord rijdt, of toch niet onverantwoorder dan een ander kind van twaalf. Het punt is dat de verkeerscode en de weginrichting niet afgestemd zijn op het rijgedrag van een twaalfjarige. Je merkt het telkens als je zelf door de stad loopt. Hier moet je je pas inhouden op het zebrapad omdat een snelle wagen dat niet doet, daar zie je hoe een fietser de pas wordt afgesneden door een chauffeur die nog altijd geen besef heeft van het bestaan van fietsers in het hedendaagse verkeer. Zelf heb je er een soort derde oog voor ontwikkeld: je zíét welke auto gaat stoppen voor een voetganger en welke niet. Maar wat met een kind dat zo’n extra oog nog niet heeft?

Je ziet hem de straat uitrijden, vriendinnetje schuin achter hem, vriendje op de bagagedrager. Het is een romantisch, haast filmisch beeld van een sliert jonge mensen die de toekomst met open vizier tegemoet rijden. Toch is er dat krampje in de borststreek, want je ziet ook de benen die langs de wielen wiebelen. Vandaar: opluchting, als de andere ouders appen dat de sliert is aangekomen.

Hij rijdt van je weg, gelukkig met twee handen aan het stuur. Geen probleem, had hij gezegd, natuurlijk kan hij de weg naar school vinden. Je voelt dat hij graag alleen wil gaan. Dus draai je zelf af naar het station, met je hoofd vol ‘wat als’-dilemma’s. Bij het station stuur je hem toch maar een berichtje met de vraag of hij goed is aangekomen. Het antwoord is kenmerkend uitbundig. ‘Ja’.

Het is voldoende om jou aan je eigen dag te kunnen laten beginnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234