Zaterdag 20/07/2019

HET pukkelpopPARCOURS VAN WIM WILRI (35)Aantal edities Pukkelpop?13beste pukkelpopconcerten ooit?

SOUNDGARDEN (’95) • FOO FIGHTERS (’03) • MASSIVE ATTACK (’06)Met The Offspring (Main Stage, HHH) stond donderdagavond de eerste grote naam op het hoofdpodium. Om het jonge volkje duidelijk te maken waar ze die bejaarde punks alweer van moesten kennen, haalde het Amerikaanse viertal bij aanvang meteen enkele hits boven. Vooral ‘Come Out and Play (Keep ’Em Separated)’ klonk strak en fris. Pretpunk zonder pretentie. Gitarist Noodles ziet er met de witte bles in zijn zwarte haar tegenwoordig dan wel uit als Cruella de Vil, zijn riffs blijven snedig als een scheermesje. Noodles had ook nog goede raad mee: ‘Luister naar Britney Spears’ stond er in grote letters op zijn T-shirt. Midden in de set dreigde het concert even te verzanden, en kreeg Pukkelpop met ‘Gone Away’ zelfs een slaapverwekkende pianoballade voorgeschoteld. Maar het tempo werd gelukkig snel weer opgetrokken, waarna de groep het sarcastische ‘Why Don’t You Get a Job?’ inzette en ook ‘Pretty Fly (for a White Guy)’ met een al even vette grijns bovenhaalde. The Offspring mocht van het publiek komen bissen en bracht ‘Self Esteem’, hun allereerste hit. Een geslaagde zet, want de massa in Kiewit zette het collectief op een springen tot voorbij de geluidstoren. “Een reünie van Faith No More? Never. Dat ligt definitief achter me”, vertrouwde Mike Patton ons toe toen hij in 2000 op Pukkelpop met Mr. Bungle kwam optreden. Niets zo vluchtig als woorden, want de zanger heeft intussen enkele grote passen rechtsomkeer gemaakt. En zo staat het Californische vijftal elf jaar na de split opnieuw samen op een podium. De comeback van Faith No More (Main Stage, HHHH) op Pukkelpop was donderdagavond een ware triomf. De alternatieve rockgroep blijft een fout experiment in een chemisch lab, waaruit als bij toeval een krachtig afrodisiacum is samengesteld. Anders kun je niet uitleggen dat een toetsenist die van disco en pop houdt in combinatie met een funkbassist, een metalgitarist en een brulaap als frontman samen zulke catchy muziek kunnen maken. Gehuld in foute maatpakken kwamen de heren van Faith No More in het halfdonker het podium opgewandeld en zetten ze ‘Reunited’ van Peaches & Herb in als betrof het hier een lounge-act. Een knipoog zoals er nog meer zouden volgen. Met ‘Caffeine’, waarbij Patton sardonisch uithaalde, deelde de groep een eerste mokerslag uit. Meteen viel op hoe strak en vitaal het geluid van Faith No More nog is. Of het nu het massaal meegezongen ‘Easy’ was - “het is happy hour!”, lachte Patton - het venijnige ‘Midlife Crisis’ of het wonderlijke ‘Epic’: Faith No More trof telkens raak. Even werd het concert stilgelegd toen een crewlid van Pukkelpop van het podium sprong, met zijn tanden op de veiligheidsbarrière viel en languit in de frontstage bleef liggen. Mike Patton sprong het hoge podium af om te kijken wat er gebeurd was en herbegon pas toen de man werd weggedragen. Patton houdt overigens nog steeds van the gentle art of making enemies. De zanger had het aan het einde van het concert plots gemunt op de pers en vips in de frontstage. Hij vond dat de special people zoals hij ze noemde niet luid genoeg meededen, en sprong tijdens ‘Just a Man’ nogmaals naar beneden om dreigend de zangcapaciteiten van enkele (on)gelukkigen te testen. Ook ondergetekende kreeg de micro van Mike Patton onder de neus geduwd, maar toen uw verslaggever tot Pattons verbazing de tekst meezong - toonvastheid is nog iets anders - kreeg die een bemoedigend knikje en ging de zanger verder, op zoek naar een volgend slachtoffer. Pattons woede leek ook meer gespeeld dan echt, getuige het knipoogje na afloopd. Faith No More begon de bisronde met een vleugje ‘We are the Champions/Chariots of Fire’, om dat miezoete geheel te doen overgaan in ‘Stripsearch’. Geëindigd werd er met een feestelijk ‘We Care a Lot’. Wie vrijdag vroeg genoeg op de wei was om And So I Watch You from Afar (The Shelter, HHHH) te zien openen, zal zich dat niet hebben beklaagd. Dat instrumentale viertal uit Belfast is duidelijk geil van gitaren. Een heel optreden lang weefde het een fraai sonisch tapijt, dat het ene moment klonk als een soundtrack voor de apocalyps, om even later een muzikale impressie te geven bij het ontpoppen van een vlinder. De Noord-Ieren persten alles uit hun instrumenten, klonken verrassend en verveelden nooit. Zo kon deze onbekende groep de vroege vogels moeiteloos voor zich winnen, en kreeg ze in ruil een hartverwarmend applaus. From zero to hero in veertig minuten, dat blijft de magie van Pukkelpop. Ook emorockers New Found Glory (Main Stage, HH) konden rekenen op de sympathie van het publiek. De New Yorkse groep haalde daarvoor een heel arsenaal aan trucs boven. Ze speelde een bekende coversong (‘Kiss Me’ van Sixpence None the Richer') en trok een jong meisje het podium op om haar twee drumsticks en een plekje op de drumriser te geven. Zanger Jordan Pundik sprong ook het hoge hoofdpodium af om de massa te begroeten. Helaas beschikte New Found Glory over meer tatoeages dan memorabele songs. Lang bijblijven zal hun doortocht op Pukkelpop dan ook niet. Eagles of Death Metal (Main Stage, HHH) speelde zijn vertrouwde set vol goudeerlijke rock-’n-roll, maar de snor had ook een special guest bij. Tijdens ‘Heart On’ kwam Chris Goss even meezingen. “Ik amuseer me hier rot”, vertelde de legendarische producer ons nadien in de backstage. “Ik ben al enkele weken in Europa om de nieuwe UNKLE op te nemen. Geloof me, het wordt hun beste plaat ooit. En op 11 oktober sta ik opnieuw op een Belgisch podium. Dan kom ik met Masters of Reality in Gent optreden.” Goss is duidelijk blij met Pine/Cross Dover, het nieuwe album van de oerstonerrockers, want hij strooide tijdens het concert van Eagles of Death Metal goed twintig platen het publiek in. Niet alleen Faith No More hield op Pukkelpop een reünie. Tien jaar na hun laatste show stond het schorem van The Jesus Lizard (The Shelter, HHHr) vrijdagavond opnieuw in Hasselt. De vier noiserockers uit Boston spelen weer in originele bezetting en zijn hun oude gewoontes duidelijk nog niet verleerd. Zanger David Yow hield het welgeteld twee minuten vol voor hij zich een eerste keer - met ware doodsverachting - in het publiek smeet. Ook op het podium stal de Nick Cave van de noise de show. Hij zong niet zozeer, hij beleefde. Yows hele lijf bibberde en beefde onophoudelijk op het hoekige ritme van de muziek. “I can swim”, brulde de frontman in het nummer ‘Seasick’. Waarop hij de daad bij het woord voegde door een tweede keer richting mengpaneel te duiken. Als beloning hield de zanger er een bloedneus aan over.Vampire Weekend (Marquee, HHHH) was helemaal andere koek. Subtiel is de overheersende slogan waarmee deze collegejongens uit New York hun feeërieke popmelodieën de wereld in sturen. Bij hun muziek denk je de hele tijd onbewust aan Paul Simons Graceland. Het kwartet begon op Pukkelpop (te) braafjes, maar won gelukkig al snel aan bravoure en snedigheid. Hun concert ging de hele tijd in crescendo. Toen midden in de set ‘A-Punk’ werd bovengehaald werd iedereen een eerste keer overtuigd. De hele Marquee zong en danste mee, en bleef dat doen met ‘One (Blake’s got a New Face)’. Ook de nummers van hun nieuwe plaat, die hier in avant-première werden gespeeld, klonken knisperend als een pakje paprikachips. Vampire Weekend is duidelijk een band met toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden